[Εμπιστευτικά] Μετά τι;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ολο και περισσότερο διακρίνω μια ανησυχία διαφόρων για την τύχη της κυβέρνησης. Οχι απαραιτήτως επειδή την εγκρίνουν ή την υποστηρίζουν, αλλά επειδή τους προβληματίζει η επόμενη μέρα.
Με άλλα λόγια, τι θα γίνει αν πέσει;
Είναι μια εύλογη και θεμιτή ανησυχία. Η οποία διατυπώνεται μάλιστα σε μια χώρα που έχει ταλαιπωρηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια και στην οποία η πολιτική και οικονομική αστάθεια έχουν καταστεί σχεδόν ενδημικές.
Μετά τι, λοιπόν; Πάλι εκλογές;
Συγχωρήστε με, αλλά η ερώτηση είναι περιττή. Οι δημοκρατίες έχουν Συντάγματα και δεν έχουν αδιέξοδα. Ως εκ τούτου τα πράγματα είναι σαφή: μετά θα γίνει ό,τι προβλέπει το Σύνταγμα.
Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του Νίκου Μουζέλη στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου με τίτλο «Και τώρα τι κάνουμε;». Η άποψή του συνοψίζεται σε δύο σημεία και ένα συμπέρασμα.
Σημείο πρώτο. «Καλώς ή κακώς, οι πολίτες ψήφισαν (…) τον ΣΥΡΙΖΑ».
Σημείο δεύτερο. Αν η αντιπολίτευση σκεφτεί «το συμφέρον της χώρας» και «αποφασίσει μια μη κομματική, εθνική στρατηγική», τότε «θα πρέπει ξανά να στηρίξει τον Τσίπρα» – και μάλιστα «χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα»…
Συμπέρασμα. «Ολα τα φιλευρωπαϊκά ελληνικά κόμματα πρέπει να στηρίξουν την κυβέρνηση».
Δεν είναι ακριβώς η λογική Πούτιν ή Ερντογάν «μιας κυβέρνησης χωρίς αντιπολίτευση», αλλά δεν απέχει και πολύ.
Κοινώς, η δουλειά όσων διαφωνούν με την κυβέρνηση είναι να βγάλουν τον σκασμό και να παραδοθούν με τα χέρια ψηλά. Για εθνικούς λόγους, «βεβαίως, βεβαίως»…
Το πρόβλημα όμως ακόμη κι αυτής της αμφιλεγόμενης από δημοκρατική άποψη λογικής είναι εξαιρετικά απλό: θέλει η κυβέρνηση στήριξη;
Εχει διακρίνει ο Μουζέλης ή κάποιος άλλος την υποψία συναινετικής διάθεσης από την πλευρά της κυβέρνησης; Εχει αντιληφθεί από κάπου ότι η κυβέρνηση εξετίμησε έστω κατ’ ελάχιστον τη στήριξη που της παρείχε η αντιπολίτευση το καλοκαίρι;
Προσωπικά τίποτα τέτοιο δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου. «Συνηγόρους της διαπλοκής» τούς βρίζει από το πρωί έως το βράδυ.
Η ωμή αλήθεια λοιπόν είναι ότι η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο επειδή η ίδια επέλεξε την πολιτική και κοινωνική απομόνωση. Επειδή πολιτεύεται εναντίον όλων. Επειδή ενεργοποίησε τα πιο επίφοβα ανακλαστικά της Αριστεράς.
Για να το πω απλά: επειδή δεν έχει αφήσει σε κανέναν το περιθώριο να τη στηρίξει ακόμη και για εθνικούς λόγους. Στη δημοκρατία, οι κυβερνήσεις είναι εκείνες που οικοδομούν τις συναινέσεις.
Τι μένει, λοιπόν; Μένει το Σύνταγμα. Ο,τι προβλέπει το Σύνταγμα. Και μόνο το Σύνταγμα.
Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα. Εχω την εντύπωση ότι τα «χρήσιμα κορόιδα» τελείωσαν το καλοκαίρι.
Google news
