[Αγιογραφίες] Αναλφαβητισμός

Το έλεγαν τον περασμένο Σεπτέμβριο οι πιο ψαγμένοι εκλογολόγοι. Η δεύτερη νίκη του Αλέξη Τσίπρα είχε, τηρουμένων των αναλογιών, τα ψυχοπολιτικά χαρακτηριστικά της νίκης του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές τον Νοέμβριο του 2010. Και στις δύο περιπτώσεις, ήταν πολύ νωρίς για να αλλάξουν οι συσχετισμοί. Πολύ νωρίς για να αρχίσει να δαγκώνει το Μνημόνιο. Αλλά κυρίως πολύ νωρίς για να είναι οι ψηφοφόροι ψυχολογικά έτοιμοι να αναθεωρήσουν την επιλογή τους.

  

Προτού καν συμπληρώσει πέντε μήνες, η δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα επιβεβαιώνει την πρόβλεψη ότι η νίκη της ήταν περισσότερο αποτέλεσμα κεκτημένης ταχύτητας από την επικράτηση του Ιανουαρίου, παρά αυτό που υμνήθηκε ως αδιαφιλονίκητη κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάσταση μυρίζει πλέον 2011, χωρίς να χρειάζεται κανείς να επικαλεστεί ως σύμπτωμα φθοράς την τυπολογία των αντικυβερνητικών εκδηλώσεων – εκδηλώσεων που φέρουν εκδικητικά το στίγμα της πρώιμης αντιμνημονιακής διαπαιδαγώγησης.

Τα κυβερνητικά αδιέξοδα δεν μετριούνται μόνο στο πεζοδρόμιο. Μετριούνται κυρίως στην αδυναμία της ομάδας που κυβερνά να ωριμάσει κυβερνώντας.

Αν ο νεαρός ΣΥΡΙΖΑ είχε, σύμφωνα με τον ίδιο τον Τσίπρα, «υποτιμήσει τη δύναμη του χρήματος», πώς δείχνει σήμερα ότι έχει ξεπεράσει τον οικονομικό αναλφαβητισμό του; Πυροβολώντας με φόρους τάχα «ταξικούς» μια ήδη νεκρή οικονομία; Ή μήπως διατηρώντας τη δογματική του καχυποψία για τις ιδιωτικοποιήσεις και τις επενδύσεις;

Αν ο νεαρός ΣΥΡΙΖΑ δυσκολευόταν να ξεχωρίσει την πολιτική φαντασίωση από την πραγματικότητα, ποιον ακριβώς πραγματισμό επιδεικνύει σήμερα; Η προσδοκία ότι το Προσφυγικό θα αλλάξει τους όρους διαπραγμάτευσης με τους εταίρους θυμίζει τη βεβαιότητα ότι «εκείνοι φοβούνται το Grexit περισσότερο από μας». Και η πρωθυπουργική βεβαιότητα ότι η αξιολόγηση θα κλείσει ακούγεται σαν μακρινός αντίλαλος της μονότονης διαβεβαίωσης πέρυσι την άνοιξη ότι «η συμφωνία γράφεται».

Ακόμη και σε πεδία της κυβερνητικής δράσης ιδεολογικώς ουδέτερα – σε ό,τι θα μπορούσε να ονομαστεί τεχνική της διακυβέρνησης – το Μαξίμου επιδεικνύει την ίδια επιτελική επάρκεια που είχε όταν το πρόβλημα λεγόταν, ας πούμε, Ζωή ή Λαφαζάνης.

Ο «Τσίπρας 2» θα μπορούσε έτσι να έχει τη μοίρα των σίκουελ, τη γεύση της ξαναζεσταμένης χθεσινής σούπας. Μόνο που η ζώνη της διακινδύνευσης έχει τώρα ασύμμετρα διευρυνθεί. Στους κινδύνους εθνικής οπισθοδρόμησης, εκτός από το νόμισμα έχει προστεθεί η φυσική αποκοπή από την Ευρώπη λόγω του Προσφυγικού.

Η πρωτοτυπία της δεύτερης φοράς Αριστερά δεν είναι οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η εξασθένηση της διεθνούς θέσης της χώρας. Είναι ότι έναντι αυτών των κινδύνων η κυβέρνηση αναζητεί την επιβίωσή της εις βάρος του εσωτερικού θεσμικού κεκτημένου. Περσινή ή φετινή, η σούπα είναι τοξική.