[Αγιογραφίες] Πολωνία

Η αποστολή του δεν ήταν εύκολη. Αλλά ο Νίκος Βούτσης δεν είναι στέλεχος για τα εύκολα. Είναι η αυτοκριτική τού Τσίπρα ενσαρκωμένη. Δι’ αυτού ο Πρωθυπουργός αναγνώρισε πόσο λάθος ήταν ο υπολογισμός του ότι το προεδρείο της Βουλής προσφερόταν ως πάρκινγκ ανεξέλεγκτων στελεχών – όπως ήταν η προκάτοχος του Βούτση.

Μπορεί να μην ήταν από την αρχή ξεκάθαρο στο Μαξίμου, αλλά – πέρα από θεσμικούς καθωσπρεπισμούς – το Κοινοβούλιο είναι πολύ σοβαρό για να μείνει εκτός κυβερνητικού ελέγχου. Αυτό φαίνεται και στην αποστολή που ο Βούτσης φέρνει τώρα εις πέρας, κουβαλώντας τη ρύθμιση για τις τηλεοπτικές άδειες.

Στην αρχή βοήθησε στον προσεταιρισμό της προηγούμενης ηγεσίας της ΝΔ. Η απόπειρα έγινε με τόσο εμφανή τρόπο που μάλλον έβλαψε τον σκοπό. Οταν πια είχε γίνει σαφές ότι η ΝΔ υπό τον νέο της πρόεδρο δεν θα δεχόταν την έκλειψη του ΕΣΡ, ο Βούτσης έτρεξε το Plan B: την ενοχοποίηση της αντιπολίτευσης με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζει μονόδρομος η μονομερής ρύθμιση από την κυβέρνηση. Αφού δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη συναίνεση που προβλέπει το Σύνταγμα, προχωράμε χωρίς το Σύνταγμα.

Κάπως έτσι ο Πρόεδρος της Βουλής βρέθηκε στην ανάγκη να παίζει τον πληρεξούσιο του υπουργού Επικρατείας στη χθεσινή Διάσκεψη των Προέδρων – όπου και έπεσε η αυλαία του θεάτρου της συναίνεσης. Βρέθηκε στην ανάγκη να κομίζει την έρευνα που το Μαξίμου είχε παραγγείλει στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, αποφαινόμενος για το πόσους διαύλους με ροή υψηλής ευκρίνειας χωράει κάθε πολυπλέκτης του ψηφιακού δικτύου.

Ο Πρωθυπουργός δικαίωσε τους κόπους του Βούτση, επιβεβαιώνοντας ακόμη μία φορά πόσο ζωτικής σημασίας είναι για την κυβέρνησή του αυτή η αντιπαράθεση – πόσο επείγουσα η ανάγκη της να αλλάξει τερέν, να ξεκολλήσει από τις πλατείες και τα μπλόκα.

Το ερώτημα είναι πού βλέπει η κυβέρνηση τον ορίζοντα αυτού του εγχειρήματος. Οι ρυθμοί της ελληνικής Δικαιοσύνης της επιτρέπουν να υλοποιήσει το σχέδιό της, πριν κριθεί τελεσίδικα η συνταγματικότητά του. Θα μπορούσε έτσι να οδηγήσει σε ξαφνικό θάνατο – σε «μαύρο», για να θυμηθεί κανείς τον φορεμένο όρο – τουλάχιστον τα μισά ιδιωτικά κανάλια, ελπίζοντας ότι δεν θα ενεργοποιηθούν τα θεσμικά αντανακλαστικά των Βρυξελλών. Ελπίζοντας ότι η Ελλάδα δεν θα αντιμετωπιστεί, πολιτικά και νομικά, όπως η Πολωνία.

Ακόμη και το σενάριο της πολωνοποίησης θα μπορούσε να προσαρμοστεί στο πλάνο της κυβέρνησης. Θα μπορούσε να της επιτρέψει να αναποδογυρίσει την ατζέντα και να επιστρέψει στη ρητορική της σταυροφορίας εναντίον όσων έχει κατασκευάσει ως εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς της.

Στην πιο ηχηρή δοκιμή πολιτικής αυτογνωσίας, ο Βούτσης έχει αναγνωρίσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης περιόδου «φλέρταρε με πολλές αυταπάτες». Τώρα έχει την τεχνογνωσία. Δεν φλερτάρει με τις αυταπάτες. Τις καλλιεργεί.