[Κραυγές και ψίθυροι] Κούκλα στο απόσπασμα

Αυτή, λένε, φταίει. Που τα κορίτσια σήμερα γίνονται ματαιόδοξα, που παθαίνουν νευρική ανορεξία, που έχουν εξωπραγματικά πρότυπα σωματοδομής, που κυνηγάνε την ανέφικτη τελειότητα, που θέλουν όλο και περισσότερα λούσα, που δεν έχουν αυτοεκτίμηση, που τελικά οδηγούνται στην κατάθλιψη. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα έχει αποβεί θανατηφόρα. Γι’ αυτό και την «καταδικάσαν» να κοντύνει, να βγάλει «ψωμάκια» και περιφέρεια. Σαν κατάρα μού μοιάζει. Οι θεματοφύλακες και οι σταχανοβίτες της πολιτικής ορθότητας πάντως πανηγυρίζουν που η κατασκευάστρια εταιρεία τής πιο διάσημης κούκλας στον κόσμο κυκλοφόρησε κοντόχοντρες Μπάρμπι. Για να προσομοιάζει περισσότερο στα συνηθισμένα κορίτσια. Για να μην είναι πια η κούκλα κουκλίτσα.

Ψυχραιμία, παιδιά! Από το 1959 κυκλοφορεί η Μπάρμπι, με το ίδιο καλούπι. Τώρα ανακαλύψαμε το πρότυπο – δολιοφθορέα; Για παράδειγμα, προσωπικά έχω παίξει με δεκάδες τέτοιες κούκλες. Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα με μια Μπάρμπι στο ένα χέρι, ένα τσουρέκι με σοκολάτα στο άλλο. Την έντυνα, τη χτένιζα, την καμάρωνα, ποτέ όμως δεν θέλησα να της μοιάσω – που, μεταξύ μας, δεν θα μου έκανε και κακό να περιορίσω τα σοκολατοτσούρεκα. Με τι να έπαιζα δηλαδή; Με εκείνες τις στρουμπουλές πουπέ του καναπέ, χωρίς λαιμό και με φορέματα σαν πορτατίφ; Γιατί ήταν πιο κοντά στη μέση – τότε! – Ελληνίδα; Η λέξη «κούκλα» έγινε επιθετικός προσδιορισμός επειδή ακριβώς παραπέμπει σε μια, εκτός του κόσμου τούτου, ομορφιά. Και αν, τέλος πάντων, ένα κορίτσι θέλει να μοιάσει με πλαστική κούκλα, δεν φταίει η κούκλα. Φταίει το ότι δεν του διατέθηκαν άλλα υλικά πέραν του πλαστικού.