Η εγκατάλειψη, η ανεργία και το φάντασμα της Χρυσής Αυγής
«Η πόλη οδηγείται στην εξαθλίωση και κανείς δεν ενδιαφέρεται να αξιοποιήσει τις υπάρχουσες τεχνικές υποδομές. Είναι δυσάρεστο να βλέπεις παιδιά στα σχολεία να πεινάνε και οι γονείς τους να μην μπορούν να τους προσφέρουν τα στοιχειώδη», λέει ο 43χρονος δημοτικός σύμβουλος Θόδωρος Τερζής που γνωρίζει καλά τα προβλήματα της περιοχής
Το Πέραμα απέχει μόλις 10 χιλιόμετρα από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Και όμως, το «ελληνικό Ντιτρόιτ», όπου κάποτε όλοι μπορούσαν να κάνουν ένα μεροκάματο λόγω της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, σήμερα μαραζώνει.
Και σε αντίθεση με το Ντιτρόιτ που έχει αρχίσει να ανακάμπτει, η Ζώνη δεν λέει να βγει από τον λήθαργο που έχει πέσει. Εδώ η ανεργία, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Νίκο Ξιουράφη, αγγίζει πλέον το 95%.
Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα περίπου 60% των κατοίκων του Περάματος να είναι μακροχρόνια άνεργοι. Η περιοχή βιώνει πλέον μια μεγάλη ανθρωπιστική και επισιτιστική κρίση.
Η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ και στους άλλους δήμους της Β’ Πειραιά που βουλιάζουν στην κρίση. Αυτά που περισσεύουν πλέον εκεί είναι η ανεργία, η ανασφάλεια, η φτώχεια, ο θυμός και ο φόβος για την επόμενη μέρα.
Ζωή χωρίς αξιοπρέπεια
«Η πόλη μας για δεκαετίες στηριζόταν οικονομικά σε δύο πόδια: Τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και την οικοδομή. Οι βιομηχανίες αλλά και το εμπορικό κομμάτι της περιοχής στηρίχτηκαν επίσης σ’ αυτά τα δύο. Τα πόδια αυτά όμως κατέρρευσαν, με τραγικές συνέπειες για τον κόσμο. Οι κάτοικοι του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας δεν έκαναν ποτέ πολυτελή ζωή, δεν ήταν κηφήνες. Δούλευαν και με τον μισθό τους ζούσαν με αξιοπρέπεια. Τώρα πια το μεγαλύτερο ποσοστό δεν μπορεί να καλύψει ούτε καν τις βασικές του ανάγκες» σημειώνει ο δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος.
Τα αιτήματα για στήριξη από οικογένειες που φτάνουν στον Δήμο Δραπετσώνας – Κερατσινίου είναι καθημερινά εκατοντάδες. «Οι δυνατότητές μας είναι συνεχώς μειούμενες, την ώρα που πολίτες έρχονται και μας ζητούν βοήθεια γιατί δεν μπορούν να ζήσουν. Εννέα στους 10 δημότες που φτάνουν στο γραφείο μου ζητούν το αυτονόητο: δουλειά» προσθέτει ο Χρήστος Βρεττάκος.
Οι περιοχές της Β’ Εκλογικής Περιφέρειας Πειραιά ποτέ δεν ήταν πλούσιες. Σήμερα, όμως, αυτό που τις χαρακτηρίζει είναι η εγκατάλειψη. Και είναι πλέον κοινό μυστικό ότι η φτώχεια και η έλλειψη κάθε προοπτικής οδηγούν πολύ κόσμο στη Χρυσή Αυγή.
Τα καφενεία είναι γεμάτα κυρίως από νέους ανθρώπους που έχουν χάσει πια την αισιοδοξία τους να βρουν δουλειές. Και αυτό έχει ως συνέπεια, όπως εξηγεί η κοινωνική λειτουργός στο πολυϊατρείο του Περάματος των Γιατρών του Κόσμου Κάτια Ωραιοπούλου, όλο και περισσότεροι άνθρωποι να ζητούν βοήθεια για να διαχειριστούν το άγχος και την κατάθλιψη.
Για ένα πιάτο φαγητό
Πλέον, όλο και περισσότερος κόσμος στρέφεται στον δήμο, στην Εκκλησία και στους Γιατρούς του Κόσμου για ένα πιάτο φαγητό και στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. «Πρόκειται για περήφανους ανθρώπους που μέχρι πρότινος εργάζονταν και ξαφνικά βρέθηκαν στο μηδέν. Εχουν έρθει στα γραφεία μας άνθρωποι οι οποίοι μας ζητούν τρόφιμα και επειδή νιώθουν υποχρεωμένοι μας λένε, για παράδειγμα, να καθαρίσουν τα γραφεία» υπογραμμίζει η Βούλα Μαρινοπούλου, πρόεδρος του Δικτύου Ανθρωπιάς και Αλληλεγγύης Κερατσινίου.
Σήμερα στο Πέραμα, σύμφωνα με τη γενική γραμματέα της ένωσης εμπόρων, βιοτεχνών και επαγγελματιών της περιοχής Μαίρη Μεδρινού, λειτουργούν 50-60 εμπορικά καταστήματα, όταν ο αριθμός τους πριν από την κρίση ήταν σχεδόν διπλάσιος. «Η κρίση ξεκίνησε νωρίτερα στο Πέραμα εξαιτίας των προβλημάτων στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Σήμερα προσπαθούμε με νύχια και δόντια να κρατήσουμε ανοιχτά τα μαγαζιά μας. Εγώ έχω χρυσοχοείο και να φανταστείτε ότι πλέον φτιάχνω κοσμήματα 9 καρατίων επειδή είναι πιο φθηνά. Τέτοια κοσμήματα φτιάχνονταν πριν από την εποχή των γονιών μου. Και να που ξαναγυρίσαμε πίσω».
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί ο δήμαρχος Περάματος Γιάννης Λαγουδάκης προσπαθεί να στήσει και πάλι τις υποδομές της περιοχής: το κολυμβητήριο, το θέατρο, το στάδιο, το κλειστό γυμναστήριο. Την ίδια ώρα γίνεται προσπάθεια να διοχετεύουν χρήματα στη Ζώνη (από την πώληση του λιμανιού) για τον εκσυγχρονισμό της και την κατασκευή δύο νέων δεξαμενών προκειμένου να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.
«Η πόλη προσπαθεί να σταθεί και πάλι στα πόδια της» λέει ο δήμαρχος. «Και η εξαγγελία του Πρωθυπουργού για 510 νέες θέσεις κοινωφελούς εργασίας 8μηνης διάρκειας – για να μπορούν οι εργαζόμενοι να εδραιώσουν δικαιώματα – θα είναι μια ανάσα ζωής για την πόλη».
Οι αριθμοί λένε την αλήθεια
Η ανεργία, η φτώχεια και το επισιτιστικό πρόβλημα στις επιβαρημένες περιοχές της Β’ Περιφέρειας Πειραιά αποτυπώνονται και αριθμητικά: από τα στοιχεία του ΟΑΕΔ τον περασμένο Μάιο, συνολικά 2.845 πολίτες από το Πέραμα αναζήτησαν μέσω του οργανισμού εργασία. Από αυτούς, οι 1.088 ήταν 30-44 ετών.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, κατά την απογραφή του 2011, από τους 91.045 μόνιμους κατοίκους στον Δήμο Δραπετσώνας – Κερατσινίου οι 51.055 ήταν οικονομικά ανενεργοί. Αριθμός που δυστυχώς σήμερα, όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο δήμαρχος της περιοχής Χρήστος Βρεττάκος, είναι πολύ μεγαλύτερος.
Ωστόσο, όπως παραδέχεται ο Βρεττάκος, οι κοινωνικές δομές λειτουργούν πυροσβεστικά. «Σιτίζουμε καθημερινά – μεσημέρι και βράδυ – 100 ανθρώπους ενώ εδώ και έξι μήνες μέσω του Κοινωνικού Παντοπωλείου 250 οικογένειες που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη παίρνουν κάθε μήνα δωρεάν τρόφιμα. Παράλληλα εκατοντάδες οικογένειες μία-δύο φορές την εβδομάδα παίρνουν δωρεάν φρέσκο ψάρι μέσω του Κοινωνικού Ιχθυοπωλείου. Οι έμποροι δίνουν περίπου 3-4 τόνους μηνιαίως φρέσκα ψάρια που δεν τα διαθέτουν στην αγορά». Αντίστοιχα, στον Δήμο Περάματος τα συσσίτια πραγματοποιούνται περιστασιακά, με τους εγγεγραμμένους απόρους να φθάνουν τους 1.800.
Μόνο το 2015 το Δίκτυο Ανθρωπιάς και Αλληλεγγύης Κερατσινίου δέχθηκε περισσότερες από 1.000 αιτήσεις για στήριξη οικογενειών. Βασικό κριτήριο το εισόδημά τους, το οποίο δεν θα έπρεπε να ξεπερνά τα 5.000 ευρώ ετησίως.
Κάτια Ωραιοπούλου
«Αισθάνεσαι ότι όσοι έρχονται να ζητήσουν βοήθεια νιώθουν ντροπή» λέει η κοινωνιολόγος στο πολυϊατρείο του Περάματος που διατηρούν οι Γιατροί του Κόσμου, Κάτια Ωραιοπούλου. «Είναι άνθρωποι που μέχρι πρότινος είχαν τα απαραίτητα να ζήσουν και ξαφνικά τα έχασαν όλα». Οπως λέει, εξαιτίας του άγχους και της ανασφάλειας που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι έχουν αυξηθεί παρά πολύ τα περιστατικά κατάθλιψης.
Νίκος Πέτσας
«Εως και 15% έχει πέσει η κίνηση στα καταστήματα της περιοχής από την επιβολή των capital controls. Η αγοραστική δύναμη των κατοίκων της περιοχής έχει εξασθενήσει. Πολλά καταστήματα βάζουν λουκέτο και όσα βρίσκονται εκτός του εμπορικού δρόμου μένουν ξενοίκιαστα. Πολλοί έμποροι έχουν χρέη στην Εφορία και στα Ταμεία» λέει ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Κερατσινίου – Δραπετσώνας Νίκος Πέτσας.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΑΪΤΖΗ
Είδε τα τελευταία χρόνια τη σύνταξή της να μένει μισή. «Με αυτά τα χρήματα πρέπει να ζήσω εγώ και να βοηθήσω την οικογένεια του γιου μου, στην οποία εργάζεται μόνο εκείνος καθώς η σύζυγός του απολύθηκε πρόσφατα και έχουν και δύο παιδιά που σπουδάζουν σε διαφορετικές πόλεις. Είναι αρχές του μήνα και δεν μου έχουν μείνει για να πληρώσω όλο τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος».
ΕΛΕΝΗ ΔΕΔΟΥΚΟΥ
Η 29χρονη Ελένη Δεδούκου και η 23χρονη αδελφή της Παναγιώτα χτύπησαν την πόρτα του Πολυϊατρείου Περάματος μαζί με τα αγοράκια τους, ηλικίας ενάμισι και δύο ετών. «Εχουμε έρθει από τη Νίκαια για να εμβολιαστεί ο μικρός. Μεγαλώνω μόνη το παιδί και δεν εργάζομαι. Είμαι ανασφάλιστη και δεν έχω χρήματα για να πάω το παιδί στον παιδίατρο» λέει η 29χρονη Ελένη.
Νίκος Σακκιώτης
Πέντε χρόνια ψάχνει για δουλειά ο 43χρονος Νίκος Σακκιώτης. «Δούλευα 17 χρόνια στο τμήμα παραγωγής μιας εταιρείας πετρελαιοειδών. Οταν η εταιρεία εξαγοράστηκε βρέθηκα στον δρόμο» λέει. Προσπαθεί να κάνει κάποιο μεροκάματο για να τα φέρει βόλτα. «Εχω δύο παιδιά 16 και 21 χρόνων. Ο γιος μου πέρασε στα ΤΕΙ Μεσολογγίου, αλλά δεν πήγε να σπουδάσει αφού δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στα έξοδα».
Ειρήνη Αντωνίου
Στην οικογένεια της Ειρήνης εργάζεται μόνο εκείνη. Ο σύζυγός της δούλευε στα Λιπάσματα και πλέον είναι άνεργος. Με ένα μισθό προσπαθούν να συντηρήσουν οικογένεια και τρία παιδιά. «Υπήρχαν εργοστάσια στις περιοχές μας και τώρα έχουν κλείσει όλα. Πολύς κόσμος βρέθηκε από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς δουλειά. Ολοι – άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο – βιώνουν την ανεργία, τη δύσκολη οικονομική κατάσταση».