[Πίσω από τη βιτρίνα] Παιχνίδια με τον χρόνο

Οι εκπρόσωποι των επαγγελματικών ομάδων άκουσαν από τα χείλη του Προέδρου της Βουλής την πρόταση για διάλογο στο Ασφαλιστικό από μηδενική βάση και εκτίμησαν ότι η κυβέρνηση ψάχνει ένα σωσίβιο στον κοινωνικό διάλογο για να κερδίσει χρόνο. Γνωρίζουν βέβαια ότι περιθώρια ουσιαστικών αλλαγών και παραχωρήσεων δεν υπάρχουν και εκτιμούν ότι το Μαξίμου ποντάρει στην αποδυνάμωση του όγκου και της έντασης στις κοινωνικές διαμαρτυρίες. Παιχνίδια με τον χρόνο φαίνεται να παίζουν και οι δανειστές αφού, όπως περιέγραφε υπουργός που συμμετέχει στις συζητήσεις με το κουαρτέτο, το κλίμα μέσα δεν είναι κακό, «δεν χτυπάνε χέρια στο τραπέζι» όπως σημειώνει, αλλά έκαναν ξεκάθαρο ότι ζητούν από την κυβέρνηση ένα διαφορετικό σχέδιο για το Ασφαλιστικό. Ο χρόνος εδώ, όπως σε όλες τις φάσεις των προηγούμενων αξιολογήσεων, κυλάει υπέρ των δανειστών κι αυτοί έχουν αποδείξει ότι γνωρίζουν να παίζουν το παιχνίδι της καθυστέρησης. Αλλωστε αυτός που χρωστάει είναι σχεδόν πάντα αυτός που βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.

Η κυβέρνηση πάλι χρειάζεται μεν χρόνο, αφού δυσκολεύεται να διαχειριστεί ταυτόχρονα τη διπλή πίεση από την κοινωνική δυσαρέσκεια και τις αντιρρήσεις των δανειστών, βιάζεται όμως δραματικά να κλείσει την πρώτη αξιολόγηση που θα ξεκινήσει τη διαδικασία διευθέτησης του χρέους, πάνω στην οποία φαίνεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει τοποθετήσει το πολιτικό του κεφάλαιο. Οι πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού με συναντήσεις στο Λονδίνο και λίγο πιο πριν στο Νταβός πατάνε σε ένα μοντέλο πολιτικής διαπραγμάτευσης που το είδαμε σε όλη τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς, με αμφίβολα πάντως αποτελέσματα, αφού η Μέρκελ, πέρα από τις ασκήσεις συμπόνιας, τον παραπέμπει διαχρονικά στους ανθρώπους που χειρίζονται το excel. Κατανόηση δεν βρήκε ούτε από την Κριστίν Λαγκάρντ, που διατύπωσε δημοσίως πια και με τον πιο καθαρό τρόπο αυτό που γνώριζαν όλοι όσοι κάθησαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ: Το κόστος εξυπηρέτησης του Ασφαλιστικού συνδέεται με το αξιόχρεο της χώρας, άρα η παρέμβαση στο Ασφαλιστικό πρέπει να είναι τολμηρή και οριστική, ώστε να διευκολύνει και τη σταδιακή έξοδο της χώρας στις αγορές.

Χρόνο δεν διαθέτει καθόλου η ελληνική οικονομία, που βάσει των προβλέψεων της Κομισιόν πιθανότατα θα συρρικνωθεί για ακόμη μια χρονιά το 2016, ενώ η χώρα κινδυνεύει να ζήσει το σίκουελ της οικονομικής ασφυξίας, αντίστοιχο με το έργο που βιώσαμε πέρυσι το καλοκαίρι. Σε αντίθεση με τους ρυθμούς της αξιολόγησης, η πληρωμή οφειλών στους δανειστές έχει χρόνους αυστηρά προσδιορισμένους και η χώρα πρέπει να πληρώσει 4,8 δισ. ευρώ στο διάστημα Μαΐου – Ιουλίου. Αυτό που στήνεται μοιάζει με ένα σκηνικό ασφυξίας που θα οδηγήσει τα πράγματα εκ νέου σε οριακές καταστάσεις, με την κυβέρνηση να αναγκάζεται να προχωρήσει σε μια δύσκολη παρέμβαση στο Ασφαλιστικό, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας όσο και σε επίπεδο Βουλής. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι πιθανό να επιδιώξει να εγκλωβίσει και την αντιπολίτευση, αφού οι ημερομηνίες και οι προθεσμίες θα είναι οριακές. Οριακή όμως είναι και η κυβερνητική πλειοψηφία, οριακά βαίνουν συνήθως και τα παιχνίδια με τον χρόνο.