[Γνώμη] Δύο ερωτήσεις για τον Μπέρνι Σάντερς

Θαυμάζω το πάθος του Μπέρνι Σάντερς, την επιμονή του με τις ανισότητες, τη συνέπειά του. Οταν ορκίστηκε δήμαρχος του Μπέρλινγκτον, στο Βερμόντ, το 1981 διακήρυξε: «Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι εκατομμύρια οικογένειες ενδιάμεσα γλιστρούν σταδιακά έξω από τη μεσαία τάξη, στην ένδεια». Αυτό παρέμεινε το σύνθημά του για 35 χρόνια. Εχω όμως δύο θεμελιώδη ερωτήματα για αυτόν:

Προσωπικά, για να πω την αλήθεια, είμαι επιφυλακτικός. Είμαι υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί. Και αν συνέβαινε, η διακομματική Επιτροπή για έναν Υπεύθυνο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό εντόπισε στον προϋπολογισμό του Σάντερς ένα κενό τριών τρισ. δολαρίων σε διάστημα μιας δεκαετίας.  

Ο Σάντερς λέει επίσης πως θα παροτρύνει τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή να ηγηθούν της προσπάθειας για τη συντριβή του ISIS. Ναι, αλλά πώς; Οι ΗΠΑ ήδη προσπαθούν ανεπιτυχώς να πείσουν τους συμμάχους αυτούς να κάνουν περισσότερα. Ποιον νέο μοχλό πίεσης κομίζει;

Ενα ζήτημα είναι επίσης η ηλικία του: ο Σάντερς θα είναι 75 χρόνων όταν (αν) αναλάβει πρόεδρος, μακράν ο πρεσβύτερος στην αμερικανική Ιστορία (ο Ρίγκαν ήταν 69· η Κλίντον θα είναι επίσης 69). Ο Σάντερς είναι σήμερα ακούραστος, αλλά οι άνθρωποι συχνά επιβραδύνουν στα τέλη της όγδοης και στην ένατη δεκαετία της ζωής τους.

Ενας άλλος λόγος σκεπτικισμού αφορά τη θητεία του στο Κογκρέσο. Στα 25 της χρόνια, έχει υπάρξει βασικός εισηγητής μόλις τριών νομοσχεδίων που έγιναν νόμοι και τα δύο αποσκοπούσαν απλώς στη μετονομασία ταχυδρομείων στο Βερμόντ· τα πήγε καλύτερα με τις τροπολογίες. Ούτε η Κλίντον έχει υπάρξει ιδιαίτερα αποτελεσματική ως νομοθέτης, αλλά για μένα το παρελθόν του Σάντερς δείχνει πως είναι πιο δυνατός ως παθιασμένος ακτιβιστής παρά ως «deal-maker» που φέρνει αποτελέσματα.

Οταν ερωτώνται σήμερα οι ψηφοφόροι πώς θα ψήφιζαν στις προεδρικές εκλογές, ο Σάντερς τα πηγαίνει αρκετά καλά. Για παράδειγμα, κερδίζει τον Τεντ Κρουζ στον μέσο όρο του RealClearPolitics, ενώ η Κλίντον χάνει από εκείνον. Στο παρόν στάδιο, όμως, αυτό είναι σχεδόν ασήμαντο: οι Ρεπουμπλικανοί χτυπάνε την Κλίντον, ενώ αγνοούν τον Σάντερς. Αν κέρδιζε εκείνος το χρίσμα, θα τον κατασπάραζαν.

Ενα ιδιαίτερα δυσάρεστο για τους υποστηρικτές του Σάντερς στοιχείο: σε περσινή δημοσκόπηση της Gallup οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να πουν τι είδους υποψήφιο δεν θα διανοούνταν να ψηφίσουν. Ενα 6% δήλωσε πως δεν θα ψήφιζε καθολικό, ένα 7% ότι δεν θα ψήφιζε μαύρο ή Εβραίο, ένα 24% ότι δεν θα ψήφιζε γκέι υποψήφιο, ένα 33% ότι δεν θα ψήφιζε μουσουλμάνο ή άθεο και ένα 50% ότι δεν θα ψήφιζε ποτέ έναν σοσιαλιστή.

Ισως ο Σάντερς να μπορούσε να τους πείσει πως ένας «Δημοκρατικός σοσιαλιστής» δεν είναι ακριβώς σοσιαλιστής, ή ίσως να μπορεί να γοητεύσει κάποιους τόσο ώστε να αλλάξουν πεποιθήσεις. Το έχει κάνει ήδη με μεγάλη επιτυχία στο Βερμόντ. Οταν όμως ένας Δημοκρατικός υποψήφιος πρόεδρος ξεκινάει με τους μισούς ψηφοφόρους απρόθυμους να ψηφίσουν κάποιον σαν αυτόν, ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος αποκτά ένα μεγάλο πλεονέκτημα.

Μπορεί λοιπόν να εκλεγεί; Και να επιτύχει τους στόχους του; Πολλοί θαυμάζουμε τον Σάντερς και θα θέλαμε κάποια διαβεβαίωση.