[Αστάθμητος παράγων] Διυλίζοντας τον κώνωπα

Δεν πρόκειται παρά για έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό ποπ τραγουδιού στον οποίο κάθε χώρα στέλνει ό,τι ελαφρύτερο, ό,τι πιο αναλώσιμο διαθέτει. Εξαίρεση στάθηκαν οι ABBA, άντε και δυο-τρεις άλλοι. Τραγουδιστές και συγκροτήματα που ταράζουν τα νερά, που προχωράνε τη μουσική, απαξιούν να συμμετάσχουν. Σιγά μη διεκδικούσαν ποτέ το τρόπαιο της Γιουροβίζιον ο Ντέιβιντ Μπόουι ή η Εϊμι Γουάινχαουζ. Οι Queen ή οι Pink Floyd.

Πρόκειται εντούτοις για μια διοργάνωση που μας συντροφεύει σαν τσιχλόφουσκα με άρωμα φράουλα επί δεκαετίες τώρα, από την παιδική μας ηλικία. Θυμάμαι στη Δ’ Δημοτικού να ακούμε από κασετόφωνο, λαθραία περασμένο στην αυλή του σχολείου, το «Μάθημα σολφέζ». Θυμάμαι τα κορίτσια στα πάρτι να κάνουν αυτοσχέδια χορευτικά με τον «Σωκράτη εσύ σουπερστάρ». Θυμάμαι στον στρατό να καθαρίζουμε τουαλέτες γκαρίζοντας το «Θα ‘ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη». Και – στα τριάντα πέντε μας πλέον – μισομεθυσμένοι σε μια παραλία να παριστάνουμε τα ρομπότ που συνόδευαν τον Μιχάλη Ρακιντζή στο φουτουριστικό «SAGAPO».

Μια πλάκα, εν ολίγοις, είναι η Γιουροβίζιον. Ενα ιλαρό σαββατόβραδο όπου μας δίνεται η πολυτέλεια να παθιαζόμαστε για κάτι που δεν μας αφορά στην ουσία καθόλου. Να μασουλάμε πίτσες και να ζητοκραυγάζουμε το αυτονόητο «twelve points» της Κύπρου. Και να ψευτοπενθούμε αμέσως ύστερα που η Σκανδιναβία μάς αγνόησε επιδεικτικά. Το επόμενο πρωί κανείς μας δεν θα ασχολείται πλέον με τη «μεγαλοπρεπή» διοργάνωση. Αυτονόητο;

Οχι για τον Διονύση Τσακνή. Ο κύριος Τσακνής, συνθέτης του αυτοβιογραφικού – προφητικού τραγουδιού «Είμαι ένας δημόσιος φορέας», θα μπορούσε ως πρόεδρος της ΕΡΤ να αποφασίσει ότι η Ελλάδα δεν θα συμμετάσχει φέτος στον διαγωνισμό. Για λόγους αισθητικούς, ιδεολογικούς ή επειδή απλώς είμαστε πανί και πανί, δεν τις σηκώνει η τσέπη μας τέτοιες πολυτέλειες.

Και όμως! Ο κύριος Τσακνής δήλωσε πρόσφατα τα εξής: «Θα στείλουμε στη Γιουροβίζιον ένα αισιόδοξο κομμάτι, με ελληνική μελωδία και στίχο, και θα μιλήσουμε για όσα ζει ο ελληνικός λαός με τα σκληρά οικονομικά μέτρα και για τον αγώνα των προσφύγων, δίνοντας μαθήματα ανθρωπιάς στην οικουμένη».

Μαθήματα ανθρωπιάς στην οικουμένη μέσω της Γιουροβίζιον;

Σαν να πηγαίνεις σε ένα πάρτι αποκριάτικο και να απαιτείς από τους ευωχούμενους να βγάλουν τις μάσκες τους, να σταματήσουν να λικνίζονται και να σε ακούσουν ευλαβικά διότι θα τους εκφωνήσεις διάγγελμα. Σαν να εισβάλλεις σε μια χασαποταβέρνα και να προπαγανδίζεις, περιφερόμενος ανάμεσα στα κοψίδια, την υγιεινή διατροφή.

Το να αγνοείς ή να περιφρονείς τις εξωτερικές συνθήκες. Το να επιμένεις – αμέτι-μουχαμέτι – να πεις το δικό σου, ακόμα και σε ώτα μη ακουόντων. Το να διαστρέφεις την πραγματικότητα κατά τις επιθυμίες και τις φαντασιώσεις σου. Το να διυλίζεις τον κώνωπα και να καταπίνεις την κάμηλο. Δεν σε καθιστά συνεπή. Πόσω δε μάλλον ηρωικό. Την ανοησία σου φανερώνει. Το άγονο πείσμα σου. Τον μικρομεγαλισμό σου.

Μας έχει δώσει η σημερινή κυβέρνηση πλήθος από παρόμοια δείγματα. Από το «γουάου» του Γιάνη Βαρουφάκη μέχρι την Τασία Χριστοδουλοπούλου, η οποία πίστευε πως όσο περισσότεροι πρόσφυγες λιαστούν στις ελληνικές πλατείες με τόσο μεγαλύτερα γράμματα θα γραφτεί η ίδια στην Ιστορία. Κι από το «αλλάζουμε την Ευρώπη» του Ιανουαρίου του 2015 μέχρι την προχθεσινή δήλωση του υπουργού κυρίου Βερναρδάκη πως η ανέλπιστη επίδοση του Μπέρνι Σάντερς, υποψηφίου για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, οφείλεται και στο brandname του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκτονώνονται προφανώς οι άνθρωποι, χαίρονται και αλληλοσυγχαίρονται με κάτι τέτοια. Δεν πάει τα σύννεφα να πυκνώνουν απειλητικά και πάλι πάνω από την πατρίδα μας; Εκείνοι θα ‘χουν να το λένε και στα εγγόνια τους. Πως δεν κατήντησαν ποτέ κομφορμιστές. Οτι κερδίσανε, αν μη τι άλλο, τη μάχη εναντίον της γραβάτας.

«Και χρειαζόταν να κυβερνήσετε για να το καταφέρετε αυτό;» θα απορούν τα εγγόνια. «Ας γινόσασταν ενδυματολόγοι!».