[Εμπιστευτικά] Παράσταση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στην ταινία «Any given Sunday», ο Αλ Πατσίνο παίζει έναν προπονητή του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Η ομάδα δεν πάει καλά. Ο προπονητής λοιπόν μπαίνει στα αποδυτήρια και τους λέει:
– Παίζουμε χάλια αλλά είμαστε ομάδα. Είτε θα σωθούμε όλοι μαζί σαν ομάδα είτε θα πεθάνει ο καθένας μόνος του!
Παρατήρηση; Αν ο Πατσίνο δεν ήταν προπονητής στην Αμερική θα μπορούσε μια χαρά να γίνει κόουτς στην ελληνική Κεντροαριστερά. Τα ίδια θα τους έλεγε.
Η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα είναι ως γνωστόν μια ευρύτερη παράταξη στην οποία αν πετάξεις πέτρα θα πετύχεις είτε κάποιο «εθνικό κεφάλαιο» είτε έναν «υποψήφιο αρχηγό».
Ολοι αυτοί νομίζουν ότι ο καθένας μπορεί να σωθεί μόνος του. Λάθος! Μόνοι τους μπορούν μόνο να πεθάνουν.
Αυτό περιγράφει και το πρόβλημα. Διότι τα βάσανα της Κεντροαριστεράς έχουν όνομα: λέγονται έλλειψη μέτρου και αίσθηση πολυτέλειας.
Η έλλειψη μέτρου αφορά την εντύπωση μεγέθους και σπουδαιότητας που κομίζει στη συζήτηση ο καθένας για τον εαυτό του. Σπανίως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Η αίσθηση πολυτέλειας αφορά την αυταπάτη ότι υπάρχουν πολλές επιλογές στο τραπέζι και άφθονος χρόνος για να διαλέξουν την καλύτερη. Δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ο λόγος είναι απλός.
Η προϊούσα φθορά της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την εκλογή του Μητσοτάκη και την ανασυγκρότηση της ΝΔ δημιουργούν προϋποθέσεις για ραγδαία επιτάχυνση των εξελίξεων αλλά και για ταχεία αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού.
Στην καλύτερη περίπτωση έχουν περιθώριο κάνα εξάμηνο.
Στην πολιτική όμως κανείς δεν περιμένει κανέναν. Αν η Κεντροαριστερά προλάβει να δηλώσει παρούσα, έχει καλώς. Αν όχι, θα οδεύσει με την αγάπη μας στο κοιμητήριο της Ιστορίας.
Ολα τα άλλα είναι σαχλά καμώματα και ανόητοι σουσουδισμοί. Ποιος, πού, πότε, πώς, κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται εκτός από τους ίδιους. Επιδίδονται σε παρέλαση προσωπικής ματαιοδοξίας, τη στιγμή που καλούνται να δώσουν μάχη επιβίωσης.
Και ποιος θα μπει μπροστά; ρωτούν οι αφελείς. Ειλικρινά, ούτε ξέρω ούτε με αφορά.
Ο πατέρας μου (που ήξερε τουλάχιστον από θέατρο) συνήθιζε να λέει ότι «η παράσταση βγάζει τους πρωταγωνιστές της».
Το απέδειξε περίτρανα η πρόσφατη εκλογή στη ΝΔ. Εκλέχτηκε κάποιος τον οποίο κανείς δεν είχε υπολογίσει αρχικά για πρωταγωνιστικό ρόλο και ο οποίος αναδείχτηκε μέσα από την ίδια τη διαδικασία.
Υπό αυτήν την έννοια, δεν νομίζω ότι στην Κεντροαριστερά χρειάζεται να συμβεί κάτι διαφορετικό. Ας ανέβει το έργο, ας ξεκινήσει η παράσταση και οι πρωταγωνιστές θα προκύψουν.
Οποιοι κι αν είναι. Οπου κι αν βρίσκονται σήμερα.
Google news
