[Αγιογραφίες] Χόμπι

Αλλού θα ήταν μια ευκαιρία για ομόφωνη καταδίκη της βίας που αυτοσυστήνεται ως «πολιτική». Ομως εδώ δεν είναι αλλού. Εδώ η επίθεση στο σπίτι του Αλέκου Φλαμπουράρη έγινε εύκολα προσάναμμα της τρέχουσας πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η ΝΔ υπέπεσε εν μέρει στο σφάλμα που διέπραττε κατά συρροήν ο αντιπολιτευόμενος ΣΥΡΙΖΑ: μετρίασε την καταγγελία της με την υπενθύμιση της «κατανόησης» που έδειχνε το κυβερνών κόμμα όταν παρείχε πολιτικό επίχρισμα σε όμοιες ενέργειες στο παρελθόν. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαταλέγεται πλέον στους παθόντες παρουσιάζεται περίπου ως δίκαιο – έσπειρε ανέμους, θερίζει θύελλες. Ηταν μια υπόμνηση αν μη τι άλλο αχρείαστη, αφού αυτοί στους οποίους απευθυνόταν η ΝΔ είχαν ήδη κάνει μόνοι τους τον συνειρμό.

Ομως και ο τρόπος που επέλεξε η κυβέρνηση να υπερασπιστεί τον υπουργό της κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην πολιτική απομόνωση της βίας. Η κυβερνητική εκπρόσωπος και ο ίδιος ο παθών ενοχοποιούν για την επίθεση τη «στοχοποίηση» του δεύτερου από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το σκεπτικό είναι ότι οι δράστες δεν θα είχαν κινηθεί κατά του Φλαμπουράρη αν η αντιπολίτευση δεν τους είχε δώσει την αφορμή, εγείροντας ερωτηματικά για το πόθεν έσχες του. Ο χώρος που «πολιτεύεται» με μολότοφ εξακολουθεί έτσι να γίνεται αντιληπτός από τον ΣΥΡΙΖΑ ως προέκταση της πολιτικής – αυτή τη φορά από την ανάποδη.

Είναι άραγε αθέμιτο να αναρωτιέται η αντιπολίτευση ή ο Τύπος για τη δήλωση της περιουσιακής κατάστασης ενός κορυφαίου υπουργού – όταν μάλιστα ο ίδιος βρέθηκε στην ανάγκη να «διορθώσει» αυτή τη δήλωση σε δεύτερο χρόνο; Είναι αθέμιτο να είναι ο Τύπος καχύποπτος για το γεγονός ότι η εταιρεία διά της οποίας ο υπουργός διέπρεψε ως εργολάβος εξακολουθεί να παίρνει εργολαβίες από τη συριζοκρατούμενη τώρα ΕΥΔΑΠ;

Εντάξει, ψυχολογικά ο Φλαμπουράρης δικαιολογείται να είναι ανέτοιμος για αυτό που καταγγέλλει ως «στοχοποίηση». Ολη του τη ζωή εξασκούσε τη συμμετοχή του στα κοινά σε συνθήκες μακάριας ανευθυνότητας – περίπου σαν χόμπι. Δικαιολογείται να αντιλαμβάνεται την εξονύχιση των οικονομικών του ως δόλια «επίθεση» – κι ας είναι ρουτίνα για όποιον έχει αναδεχθεί κυβερνητική ευθύνη. Είναι λογικό να μη θέλει να του σπιλώνουν το Πλεονέκτημα – με πι κεφαλαίο – και να συγχέει τον πολιτικό έλεγχο της κυβέρνησης με τις εγκληματικές επιθέσεις του περιθωρίου. Το ίδιο άλλωστε κάνει και η κυβέρνησή του. Βαφτίζει τις εις βάρος της αντιδράσεις ως προϊόντα συνωμοσίας.

Τα κυβερνητικά αντανακλαστικά στην επίθεση κατά του υπουργού Επικρατείας δείχνουν ότι είναι πολύ νωρίς για να αναγνωρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο χουλιγκανισμός είναι καταδικαστέος, ανεξάρτητα από το ποιο είναι κάθε φορά το θύμα του. Είναι πολύ νωρίς για να αναγνωρίσει ότι η βία έχει πολιτική αχρωματοψία.