[Θεωρείο] Ατελείωτος πολιτικός χειμώνας

Το βλέπει κανείς ακόμη και σήμερα – από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που αναγνώρισε στη 17 Νοέμβρη ένα ουμανιστικό ιδεώδες ώς τη σκηνοθέτιδα του Εθνικού που έβαλε τον Ξηρό να συνομιλεί με τον Καμί: η ελληνική κοινωνία δεν είναι μόνο ανεκτική ή ακόμη και εθισμένη στη βία, αλλά κατά περίπτωση τη δικαιολογεί κιόλας. Το έβλεπε και πριν. Τουλάχιστον ένα μέλος της σημερινής κυβέρνησης συστήθηκε πριν από δυο χρόνια στο ευρύ κοινό ως θεωρητικός μιας βίας που δικαιολογείται στο όνομα της κοινωνικής αδικίας, ενώ όταν έσκαγαν τα γκαζάκια έξω από πολιτικά γραφεία ακουγόταν πρώτα η έκρηξη και αμέσως μετά ένα παβλοφικό «ναι μεν αλλά».  

Θα έπρεπε να σκάσουν τα γκαζάκια έξω από το σπίτι του Αλέκου Φλαμπουράρη ώστε να γίνει λόγος για «εγκληματική επίθεση» από τον ίδιο πολιτικό χώρο που άλλοτε αναγνώριζε στη βία το φυσικό αποτέλεσμα της ιερής αγανάκτησης και μια πολιτική διάσταση που ήταν αρκετή για να τη λούσει στο νάμα ενός σχεδόν ανώτερου σκοπού. Ενα μέρος του πολιτικού συστήματος χρησιμοποίησε τις διάφορες εκδοχές της βίας – ακόμη και τις πιο ακραίες από αυτές – ως εργαλείο πολιτικής ανάλυσης. Το έκανε χωρίς να αντιληφθεί τον μεγάλο κίνδυνο. Οτι όσο δικαιολογείται η βία τόσο διαιωνίζεται. Και ότι όσο διαιωνίζεται τόσο γίνεται πιο τυφλή.

Η κυβερνητική εκπρόσωπος έκανε το ίδιο λάθος στην ανακοίνωσή της για τα γκαζάκια που έσκασαν στο σπίτι του Φλαμπουράρη. Απέδωσε την επίθεση στην υποτιθέμενη «προσωπική στοχοποίηση» του υπουργού Επικρατείας από κάποια «γνωστά κέντρα παραεξουσίας» που έχουν βάλει στο μάτι το «κυβερνητικό έργο». Η βία απέκτησε και πάλι πολιτικό πρόσημο – κι ελάχιστη σημασία έχει εάν αυτή τη φορά είναι αρνητικό. Σημασία έχει ότι παραμένει στο παιχνίδι της πολιτικής. Κάτι που εξηγεί γιατί στην Ιταλία τα μολυβένια χρόνια ήταν μια χρονική περίοδος που τελείωσε με τη δολοφονία του Αλντο Μόρο, ενώ στην Ελλάδα μοιάζουν με ατελείωτο πολιτικό χειμώνα.