[Κραυγές και ψίθυροι] Στοχεύσατε!

Τον τελευταίο καιρό έχω πρόβλημα με το WiFi στο σπίτι μου. Ετσι χθες, για πολλοστή φορά, επικοινώνησα με το τεχνικό τμήμα της παρόχου εταιρείας. Ο υπάλληλος κάποια στιγμή εντόπισε, από τη συνομιλία και τις εφαρμογές που ήθελα να χρησιμοποιήσω, την επαγγελματική μου ιδιότητα. Ο καγχασμός του «τρύπησε» το ακουστικό. «Δημοσιογράφος; Καλά, κατάλαβα!». Και συνέχισε με ένα τόσο αποδομητικό ύφος ώστε, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, τερμάτισα την επικοινωνία.

Αν στην πρώτη σεζόν της διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να κάνει τον κάθε Ελληνα να πιστεύει ότι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε έχουν κάτι προσωπικό μαζί του, τώρα που οι Γερμανοί έγιναν «φίλοι» μας εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε αυτοί που απεργαζόμαστε το κακό της Ελλάδας συνολικά και του κάθε Ελληνα προσωπικά. Και αυτό που με εντυπωσιάζει δεν είναι τόσο το πώς χρησιμοποιείται αυτό από φανατισμένα στελέχη και οπαδούς της κυβέρνησης (αναμενόμενο!), αλλά η ευκολία με την οποία αναπαράγουν την άποψη διάτρητοι και απολιτίκ τηλεαστέρες και πανελτζήδες – νεροκουβαλητές του ξεφτισμένου λάιφσταϊλ. «Από πού κι ώς πού οι δημοσιογράφοι γράφουν την προσωπική τους γνώμη» εξανίστατο γνωστός τηλεκλόουν, ενώ «συνάδελφός» του έγινε έξω φρενών όταν διατυπώθηκε η άποψη πως η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να παίρνει συνεντεύξεις. Αντε καλέ! Δεν ξέρει αυτός; Δεν ξέρει η κυρία που αφού ειρωνεύτηκε τα φετινά δημοσιογραφικά βραβεία Μπότση συνέχισε ακάθεκτη τη συμμετοχή της σε εκπομπή, της οποίας ο κεντρικός παρουσιαστής μιλούσε (στα πέντε λεπτά που την είδα) για το «άτυχο νεκρό σώμα του νεαρού»; Κοινωνικός αυτοματισμός τόσο γραφικός όσο και επικίνδυνος.