[Αγιογραφίες] Ροκάνισμα

Είχε κάτι από σαββοπουλικό σαρκασμό. Ο κύριος Τσίπρας θερμά ευχαριστεί τον κύριο Μητσοτάκη και θα ξανάρθει οπωσδήποτε. Η ευγνωμοσύνη που εξέφρασε στη δευτερολογία του ο Πρωθυπουργός προς τον νέο του παρτενέρ ήταν βεβαίως ειρωνική – ευχαριστώ, που είσαι τόσο νεοφιλελεύθερος για να φαίνομαι εγώ αριστερός. Θα μπορούσε όμως και να την εννοεί. Οχι γιατί πέρασε μια εύκολη κοινοβουλευτική νύχτα. (Το γεγονός ότι, διαρκούσης της συνεδρίασης, χρειάστηκε να διανεμηθεί κυβερνητικό «νον πέιπερ» που απαντούσε στον Μητσοτάκη αποτελεί, αν μη τι άλλο, μια ένδειξη ότι οι άμυνες εντός της Ολομέλειας δεν κρίθηκαν επαρκείς). Ο Τσίπρας θα μπορούσε όμως να νιώθει καλύτερα επειδή πλέον δεν κλωτσά την μπάλα σε άδειο γήπεδο. Μπορεί να ορίζει αρνητικά τον εαυτό του και την κυβέρνησή του, χορεύοντας το τάνγκο της πόλωσης.

Κάπως έτσι, σαν αγκάλιασμα παλαιστών, κύλησε η αντιπαράθεση γνωριμίας του Κυριάκου με τον Αλέξη. Ο Τσίπρας δεν ήταν και τόσο Τσίπρας. Δεν επανέλαβε τον κοινοβουλευτικό εαυτό του – της τυφλής καταγγελίας και της ρητορικής άρσης της πραγματικότητας. Βοήθησε έτσι και τον Μητσοτάκη να πετύχει ένα από βασικά ζητούμενα της πρεμιέρας του: να δείξει τις αιχμές του και να μη φανεί υπερβολικά «κυριλέ» απέναντι σε έναν αντίπαλο που ξέρει να πυγμαχεί χωρίς γάντια.

Πέρα από τη σημειολογία, η διαφορά της ΝΔ ως «υπηρεσιακής» αντιπολίτευσης με τη ΝΔ του Κυριάκου είναι η διαφορά του υπνοβάτη από τον ξύπνιο. Ο Μητσοτάκης κόντραρε τον ΣΥΡΙΖΑ και με μέσα που δικαιούται κανείς να τα χαρακτηρίσει νεωτερικά, αν τα μετρήσει με τα στάνταρ της Μεταπολίτευσης. Δεν φοβήθηκε την αυτοκριτική για τις προηγούμενες επιλογές του κόμματός του, ούτε απέφυγε τις προτάσεις με πολιτικό κόστος – όπως αυτή για την απόσυρση των αυξήσεων των δημοσίων υπαλλήλων.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η επίδοση δικαιώνει τις προσδοκίες εκείνου του μέρους της στελεχικής και κοινωνικής βάσης της ΝΔ που διψάει για αίμα. Αν το χειρουργικό αντιπολιτευτικό στυλ που εφαρμόζει ο Μητσοτάκης μπορεί να συντονιστεί με την ορμή εκείνων που, ας πούμε, ήδη ετοιμάζουν σκαμνί για τον Βαρουφάκη και φαντασιώνονται τον Τσίπρα να καταρρέει αύριο το πρωί.

Το πρώτο δείγμα επιβεβαίωσε πάντως ότι ο Κυριάκος δεν βιάζεται. Θέλει να ροκανίσει, όχι να τσεκουρώσει τον Τσίπρα. Να του αφήσει τον χώρο και τον χρόνο για να λιώσει στο καμίνι του Μνημονίου. Η τακτική είναι λογική. Αλλά είναι και επισφαλής. Οχι μόνο επειδή ο Τσίπρας μπορεί να μην αντέξει στην εσωτερική πίεση. Αλλά και γιατί ισοδύναμη πίεση θα ασκηθεί και προς τον Μητσοτάκη από τους έξω, αν η κυβέρνηση δείξει ότι δεν μπορεί να σηκώσει μόνη της το βάρος.

Αλλοτε ο Κυριάκος, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα μπορούσε να βασίζεται σε τέτοια, δοκιμασμένα, σχέδια ωρίμασης. Ομως, στο θερμοκήπιο της μνημονιακής δημοκρατίας όλα τα φρούτα ωριμάζουν απότομα.