[Εμπιστευτικά] Παρηγοριά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τελικά η γιορτή της παρηγοριάς μετατράπηκε σε ένα πανηγύρι εμπάθειας. Ισως επειδή η εμπάθεια αποτελεί την έσχατη μορφή παρηγοριάς για όσους βρίσκονται σε δύσκολη θέση.
Στην εκδήλωση για τον έναν χρόνο από την έλευσή τους στην εξουσία, ο Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφεραν με αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα να εκδηλώσουν την απόλυτη δυσανεξία για τους πολιτικούς αντιπάλους τους και μια βαθιά κοινωνική απέχθεια για όσους δεν τους χειροκροτούν.
Την αντιπολίτευση (με πρώτο στόχο τον Κυριάκο επειδή, λέει, τον ψήφισαν τα βόρεια προάστια).
Τους διαδηλωτές του Ασφαλιστικού (επειδή φορούν γραβάτα και ψήφισαν Ναι). Τη «συμμαχία των προθύμων του Ναι» (οι οποίοι, αν δεν απατώμαι, είναι 39% – μάλλον περισσότεροι από το 35% του ΣΥΡΙΖΑ).
Τους αγρότες (επειδή αντιδρούν στα σχέδια της κυβέρνησης). Τους συνδικαλιστές (επειδή δεν είναι δικοί τους). Τους δημοσιογράφους (επειδή δεν σκύβουν το κεφάλι στον Κουρουμπλή!).
Τους ακραίους συντηρητικούς κύκλους της Ευρώπης (δηλαδή όσους δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη και είναι μάλλον πολλοί). Και προφανώς τους συνήθεις υπόπτους καναλάρχες και ολιγάρχες (όταν δεν είναι οι δικοί τους καναλάρχες και ολιγάρχες).
Θα πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ένας Πρωθυπουργός τα έβαλε με τόσο κόσμο στο όνομα «της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας» που θεωρεί ότι εκπροσωπεί. Και η οποία, σύμφωνα με όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, κινείται κάπου στο 15%-17% – για «μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία» μάλλον extra small size την κόβω.
Προφανώς η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Η κυβέρνηση περνάει δύσκολα. Ο κόσμος τούς την πέφτει σε μπλόκα, αεροδρόμια και πλατείες. Ενώ ακόμη και οι Παναθηναϊκοί κυνηγούν τον Κοντονή όπου τον πετύχουν!
Και γι’ αυτόν ίσως τον λόγο η γιορτή της παρηγοριάς εξελίχθηκε σε μια ουρανομήκη κραυγή απόγνωσης. «Δεν πέφτουμε!» φώναξε ουσιαστικά ο Πρωθυπουργός.
Μακάρι να έχει δίκιο. Αλλά αν είναι τόσο βέβαιος πως δεν πέφτει τότε πώς εξηγείται αυτό το φεστιβάλ εμπάθειας; Ποιος Πρωθυπουργός άραγε μπορεί να σταθεί χάρη σε μερικούς κομματικούς χειροκροτητές και βάζοντας όλον τον υπόλοιπο κόσμο απέναντί του;
Δεν ξέρω λοιπόν αν πέφτει ή δεν πέφτει η κυβέρνηση. Οι κορόνες της Κυριακής όμως θύμισαν περισσότερο ακτιβιστή της αντιπολίτευσης παρά Πρωθυπουργό.
Για έναν πολύ απλό λόγο. Επειδή ο Πρωθυπουργός κυβερνά. Κι ως κυβερνήτης χρειάζεται συμμαχίες, συναινέσεις, συνθέσεις και ανοίγματα. Οφείλει να κυβερνάει ακόμη και για όσους τον αντιπολιτεύονται.
Διαφορετικά οι «πολλοί» (στο όνομα των οποίων αρέσκεται να μιλάει ο Αλέξης Τσίπρας) θα αποδειχθούν σύντομα πολύ «λίγοι» – και με τις δύο έννοιες του όρου.
Google news
