[Αγιογραφίες] Αρένες

Ηταν κάπως «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται». Κάπως «ΣΥΡΙΖΑ, για ακόμα καλύτερες μέρες». Ηταν μια γιορτή ρετρό. Ολα – η ερτατζίδικη σκηνοθεσία, ο κομματικός οπαδισμός, η κατασκευή εχθρών με μια στοχοποίηση που μπαίνει κανείς στον πειρασμό να ορίσει ως «αυριανική» – ήταν ρετρό προχθές στον Τάε Κβον Ντο. Αυτό που είχε σχεδιαστεί ως πάρτι γενεθλίων λειτούργησε μάλλον ως επιμνημόσυνη τελετή για τους τρόπους μιας άλλης εποχής. Για μια πολιτική κουλτούρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε από – πού αλλού; – το χρονοντούλαπο και τη φοράει σαν λιωμένο ρούχο. Η ιστορία ως φάρσα.

Αρκεί κανείς να δει πώς η κυβέρνηση φιλοτέχνησε την αυτοπροσωπογραφία της. Στο βίντεο του απολογισμού της, ως έργο της διαφημίζονται η λαοσύναξη για το Οχι, οι προεκλογικές της συγκεντρώσεις, ένας μαινόμενος στην τηλεόραση υπουργός της. Από μια άποψη, ήταν ένας υπολογισμός ακριβής, γιατί έναν χρόνο τώρα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ παρήγαγαν κυρίως αυτό: φρόνημα.

Με αυτούς τους όρους επανασυστήθηκε και ο Πρωθυπουργός: ως επικεφαλής μιας κυβέρνησης που διεξάγει ταξικό πόλεμο απέναντι στους δανειστές και τους «πρόθυμους» συνεργάτες τους.

Το ακροατήριο του Αλέξη Τσίπρα έχει τώρα ανάγκη από τέτοιες ενέσεις ηθικού. Και ο ίδιος έχει ανάγκη από ένα πεδίο αντιπαράθεσης που ορίζεται από δογματικούς μανιχαϊσμούς (πλούσιοι – φτωχοί, λαός – ολιγαρχία, Αριστερά – Δεξιά), για να παρασιωπήσει τις προκλήσεις της διακυβέρνησης.

Είναι ένα αφήγημα που μπορεί με επιτυχία να αναπτυχθεί σε συνθήκες πανηγυρικού μονολόγου. Μένει να φανεί πόσο αποτελεσματικό είναι και σε συνθήκες γνήσιας πολιτικής αντιπαράθεσης. Απόψε στη Βουλή, στη συζήτηση για το Ασφαλιστικό, δεν θα δοκιμαστεί μόνο το ύφος του «χαρισματικού» Τσίπρα απέναντι στο πεζό, αντιηρωικό στυλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θα δοκιμαστεί κυρίως η ικανότητα του Πρωθυπουργού να δραπετεύει από την ατζέντα του παρόντος διά της συνθηματολογίας.

Μπορεί ο Τσίπρας, όπως έκανε μέχρι σήμερα, να κρατήσει ενοχοποιημένη και καθηλωμένη την αντιπολίτευση μόνο και μόνο καταγγέλλοντάς την ως «νεοφιλελεύθερη»; Μπορεί με το οπλοστάσιο της προχθεσινής φιέστας να αντιμετωπίσει τον νέο του αντίπαλο, καταλογίζοντάς του ότι εκπροσωπεί τα βόρεια προάστια ή ότι δεν θα έδινε αγώνα για να μείνει δημόσιος ο ΑΔΜΗΕ;

Η πείρα δείχνει ότι, από τη στιγμή που θα τεθεί σε κίνηση ο δικομματικός ανταγωνισμός, η ζωτική προτεραιότητα για την κυβέρνηση είναι όχι πια να αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση, αλλά να ανακόψει τη δική της φθορά. Η πείρα του Τσίπρα δείχνει ότι η ρητορική που τον παρουσίαζε περίπου ως κομμουνιστή, ως καταληψία και αντιευρωπαίο τσαβίστα καθόλου δεν τον εμπόδισε να έρθει στην εξουσία, που του δόθηκε όπως δίνεται πάντα: χάρη κυρίως στην απονομιμοποίηση αυτών που κυβερνούσαν.

Ωραίο το ιδεολογικό ρεπερτόριο. Αλλά  ακούγεται μόνο σε κλειστές αρένες.