[Αριστερά της Εδέμ] Τα γαλάζια σου γράμματα

Σαν σήμερα, ακριβώς πριν από έναν χρόνο, ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος ανακοίνωνε πως θα συνέπλεε κυβερνητικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που επαναλήφθηκε και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Σήμερα, που κάτω από τόνους επετειολαγνείας, αποτιμήσεων και προσεγγίσεων μπαίνει στο μικροσκόπιο το ένα έτος της «πρώτη φορά Αριστεράς», ελάχιστοι θα ασχοληθούν με τον μικρότερο κυβερνητικό εταίρο.

Κι όμως, η παράδοξη σύμπραξη είναι πολύτιμη για μια σειρά συμπερασμάτων.

Οι ΑΝΕΛ δεν είναι άλλο από το εναπομείναν κόμμα που προέκυψε στις άγριες μέρες του πρώιμου αντιμνημονίου. Εκεί όπου τέμνονταν η soft Ακροδεξιά, ο τιμωρητισμός, η πάνω πλατεία των Αγανακτισμένων και μπόλικη ορολογία γεωαναλυτών – ταξιτζήδων εγένετο το κόμμα Καμμένου. Προσθέστε εδώ και το μπλε ακροατήριο που έμεινε ορφανό από τα Ζάππεια του Σαμαρά αλλά και τον μπόλικο (δίκαιο) θυμό για την κρεατομηχανή των Μνημονίων. Ο χαμηλός κλήρος, τα μικρομεσαία στελέχη του στρατού, μέρος της λαϊκής Δεξιάς υπήρξαν το κεντρικό τμήμα των υποστηρικτών του νέου κόμματος.

Στον έναν χρόνο διακυβέρνησης, οι ΑΝΕΛ όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ κρίθηκαν ή κρίνονται με δύο διαφορετικούς τρόπους. Στο πρώτο επτάμηνο, εστίασαν στο αντιμνημόνιο, στον καταλογισμό ευθυνών στη διαπλεκόμενη Μεταπολίτευση (κι ας ήταν ο Πάνος γέννημα – θρέμμα της ΝΔ), στα βέλη κατά των ΜΜΕ. Ο Καμμένος δεν ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, ενισχύοντας το κυρίαρχο αφήγημα του Τσίπρα. Κράτησε όμως την αυτοτέλειά του από θέματα όπως το σύμφωνο συμβίωσης ή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Ακόμη και τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας. Και σε αυτό το δευτερεύον συγκυβερνητικό κύκλωμα οι ΑΝΕΛ ξιφομάχησαν και ξιφομαχούν βελούδινα με την πιο αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ (βλέπε 53). Χωρίς μέχρι στιγμής να θίγεται βέβαια ο πυρήνας της διακυβέρνησης και έχοντας ως συγκολλητική ουσία των δύο εταίρων κάτι πολύ βασικό: τις ίδιες αναταράξεις κατά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης. Και τη μνημονιακή προσγείωση μετά τη 12η Ιουλίου του 2015. Στη δεύτερη περίοδο, μετά τον Σεπτέμβριο, οι δύο εταίροι στοιχήθηκαν πίσω από το δόγμα ΤΙΝΑ. Ο Πάνος συνέχισε να φωνάζει. Οχι τόσο πειστικά.   

  

Ο ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, γεμάτος αντιφάσεις, επιμέρους θετικά (όπως το σύμφωνο συμβίωσης, η δωρεάν μετακίνηση ανέργων με τα μέσα μεταφοράς, η κατάργηση του πεντάευρου στα νοσοκομεία κ.τ.λ.) και πάνω από όλα ένα σλάλομ στις πίστες του ευρωσκεπτικισμού και της αστικής διαχείρισης, είναι ένας χρόνος αρκετά διδακτικός. Είναι η χρονιά που έδειξε πως πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς αυτό που προκάλεσες. Μόνο μελαγχολικά μπορούν να εξεταστούν οι κάποτε κραυγές των ΑΝΕΛ για τα Μνημόνια.