[Κραυγές και ψίθυροι] Πρώτη φθορά Αριστερά

Οταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν στα ντουζένια του, κάποιος δημοσιογράφος ρώτησε τη Μελίνα Μερκούρη ποια ήταν, κατά την υπουργική της θητεία, η στιγμή που ένιωσε πιο άβολα. Του ανέφερε λοιπόν τη μοναδική φορά που για να φτάσει έγκαιρα κάπου προηγείτο του αυτοκινήτου της μοτοσικλέτα της Τροχαίας για να «ανοίγει» τον δρόμο. «Ετσι λοιπόν», σχολίασε, «μεταξύ φθοράς και εξουσίας, διέσχισα την Αθήνα». Εκείνη μπορούσε να διακρίνει το μοιραίο σφιχταγκάλιασμα εξουσίας και (δια)φθοράς.

Το θυμήθηκα με αφορμή την επέτειο ενός χρόνου της πρώτη φορά Αριστεράς. Το πολιτικό θρίλερ για γερά νεύρα που ζούμε τον τελευταίο χρόνο δεν είναι απλώς μια υπερπαραγωγή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως η εκδήλωση της ασθένειας της εξουσίας. Λόγω «πρώτης φοράς» η ασθένεια είναι παιδική. Και ξέρουμε πόσο βαριά περνάνε οι ενήλικοι τις παιδικές ασθένειες. Η μισαλλοδοξία, η συγκρουσιακή ιδεοληψία, η υπεροψία, η καταπάτηση αρχών και κανόνων, η ιδέα ότι η Ιστορία περίμενε εμάς για να την ξαναγράψουμε, η άνευ λόγου αυτοπεποίθηση, η ασυνέπεια, η επιπολαιότητα, η διεκδίκηση του ακαταλόγιστου, η εγωκεντρική εσωστρέφεια, η διγλωσσία, η απαξίωση του αντιπάλου είναι, γενικώς, μερικά μόνο από τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας, αρκετά όμως ώστε να μην αφήνουν να αναδυθούν τα πιθανά θετικά παρελκόμενά της. Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ «γιορτάζει» την πρώτη του επέτειο στην εξουσία χορεύοντας ταγκό με τη φθορά. Δεν αναφέρομαι στην εκλογική του δύναμη αλλά στο ιδεολογικό του πρόσημο. Λέγεται, εξάλλου, ότι το έχει πει ο Τσε: «Χωρίς εξουσία οι ιδεολογίες δεν εφαρμόζονται. Με εξουσία, δεν επιβιώνουν».