Η νύχτα των κυνηγών

Λίζα Κ., Τζέσικα Π., Ελοντί Χ. Ετών 24, 18 και 19 αντίστοιχα. Βρέθηκαν και οι τρεις στην Κολωνία το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Για να γιορτάσουν μαζί με φίλους – η μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έχει τη φήμη μιας από τις πιο «κουλ» πόλεις της Γερμανίας και το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν προσελκύει νέους από όλη την περιοχή. Κατέληξαν να ζήσουν έναν εφιάλτη. Και θέλουν να μιλήσουν «για χάρη όλων των γυναικών που αγαπούν την ελευθερία τους» – η σιωπή, υπό την πίεση των πολιτικών διαστάσεων που έχει λάβει η υπόθεση των σεξουαλικών επιθέσεων εις βάρος εκατοντάδων γυναικών στην Κολωνία εκείνο το βράδυ, θα σήμαινε για αυτές «παράδοση».

Η Λίζα ζει στο Ντύσελντορφ, σπουδάζει οδοντίατρος. Και δεν ανέχεται την παραμικρή υπόνοια για ρατσισμό. «Α όχι! Αυτός ο εκβιασμός είναι αηδιαστικός! Από το 1945 ολόκληρη η Γερμανία τρέμει μήπως εκτεθεί στην κατηγορία αυτή και αυτό μας παραλύει. Δεν είναι αυτό το θέμα, με ακούτε; Αν είχαν κάνει Γερμανοί αυτά που θα σας διηγηθώ, με την ίδια σφοδρότητα θα τα κατήγγελλα». Ο ρουμάνος πατέρας της μετανάστευσε στη Γερμανία πριν από 30 χρόνια, η ίδια διαβεβαιώνει πως έχει φίλους από όλες τις κουλτούρες και όλα τα δόγματα. «Ναι, φυσικά, και πολλούς μουσουλμάνους. Ζω από όταν γεννήθηκα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Αλλά για ακόμα μια φορά δεν είναι αυτό το θέμα».

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, γύρω στις 11 μ.μ., η Λίζα φτάνει μαζί με τρεις φίλες στον σιδηροδρομικό σταθμό της Κολωνίας. Βγαίνοντας στη μεγάλη κεντρική αίθουσα, μια έκπληξη. «Μια συμπαγής μάζα μελαχρινών ανδρών, 20-30 χρονών, με εμφανή καταγωγή από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Δεκάδες άνδρες με ερεθισμένο, απόκοτο βλέμμα. Ανδρες που αμέσως μας περικύκλωσαν σκανάροντάς μας, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Σαν να μας έγδυναν, να μας ζύγιζαν».

Οι τέσσερις κοπέλες παγώνουν. Οι άνδρες σφίγγουν ολοένα τον κλοιό τους. Αστυνομικός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα στον ορίζοντα. «Αλλά ούτε και κανένας Γερμανός. Με έναν ανεξήγητο τρόπο, ήμασταν εντελώς απομονωμένες». Προσπαθούν να κατευθυνθούν προς την έξοδο, νιώθουν πάνω τους δεκάδες χέρια. Βγαίνοντας όμως… «Απίστευτο! Η πλατεία ήταν γεμάτη άνδρες. Οι ίδιοι. Ερεθισμένοι, αλαζονικοί, απειλητικοί. Μας κόπηκε η ανάσα. Ηρθαν όλοι καταπάνω μας. Δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε». Οι τέσσερις κοπέλες κολλάνε η μία πάνω στην άλλη προστατεύοντας όπως μπορούν τα κινητά και τα σακίδιά τους. Καταλαβαίνουν πως αν κάποια από αυτές χωριστεί από την ομάδα, «θα μπορούσε να συμβεί το χειρότερο».

Τις χωρίζουν μόλις πενήντα μέτρα από το κλαμπ που είχαν σκοπό να περάσουν τη βραδιά διασκεδάζοντας. Θα χρειαστούν μισή ώρα για να φτάσουν. «Ετρεμα μήπως κάποια μας πάθει κρίση πανικού ή ξεσπάσει σε κλάματα. Σκύβαμε το κεφάλι για να μη διασταυρωθούν τα βλέμματά μας. Προσπαθούσαμε να μη σκεφτόμαστε τα χυδαία πασπατέματά τους, να μείνουμε συγκεντρωμένες στο χέρι της φίλης μπροστά». Ακουγαν φωνές, γέλια, προσβολές. «Η πλατεία ήταν δική τους και νιώθαμε πως είχαν την πρόθεση να χρησιμοποιήσουν όλη την ελευθερία που προσφέρει η Γερμανία για να κάνουν ό,τι ήθελαν με τις γυναίκες».