[Θεωρείο] Η φήμη του τηλεκοντρόλ

Αν θέαμα στην πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια καλή ατάκα, τότε ο πρωταγωνιστής του πολιτικού θεάματος αυτό το διάστημα δεν είναι η Ανγκελα Μέρκελ ή η Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά ο Ματέο Ρέντσι. Ο ιταλός πρωθυπουργός έχει στήσει ένα σκηνικό σύγκρουσης πρώτα με τη γερμανίδα καγκελάριο κι έπειτα με τον Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ. Είναι μια στρατηγική της έντασης με αιτία. Ο Ρέντσι ζητεί εκπτώσεις από τις Βρυξέλλες για να ανασάνει οικονομικά. Και πολιτικά ελπίζει ότι εάν ικανοποιηθεί το αίτημά του, θα στριμώξει τους λαϊκιστές του Μπέπε Γκρίλο που – μετά τη Λεπέν – απειλούν να γίνουν το νέο μεγάλο πολιτικό πρόβλημα της ΕΕ. Ο ιταλός πρωθυπουργός καίγεται να πανηγυρίσει στη Ρώμη μια νίκη κατά της Ευρώπης της λιτότητας. Και προσπαθεί να επιτύχει τον στόχο του με έναν πολύ ιταλικό τρόπο: φωνάζοντας.

Και η ατάκα του μήνα; Είναι η δήλωσή του ότι η Ιταλία δεν είναι από εκείνες τις χώρες που κυβερνώνται με τηλεκοντρόλ. Η ατάκα είναι καλή για να κάνει πρωτοσέλιδα στο εσωτερικό και να καλλιεργήσει την αίσθηση ότι οι Βρυξέλλες κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Δεν είναι ακριβώς έτσι – η Κομισιόν ζητεί απλώς να τηρήσει η Ρώμη τα συμφωνηθέντα. Αλλά ο Ρέντσι πέτυχε αυτό που επιδίωκε κάποτε ο Λίντον Τζόνσον όταν για να πλήξει έναν αντίπαλό του στο Τέξας άφησε να εννοηθεί πως ήταν κτηνοβάτης: έκανε «εκείνον τον μπάσταρδο να το αρνηθεί». Ο «μπάσταρδος» που αρνήθηκε ότι οι Βρυξέλλες κυβερνούν την Ιταλία, συντηρώντας στην ουσία τη φήμη του τηλεκοντρόλ, είναι ο Γιούνκερ. Ο πρόεδρος της Κομισιόν έχει εμπλακεί πλέον στη συζήτηση. Και αυτή δεν είναι από εκείνες τις συζητήσεις που μπορούν να τελειώσουν χωρίς νικητή και χαμένο.

Αυτό που κάνει ο Ρέντσι είναι με τον τρόπο του διαπραγμάτευση. Κι αυτό που μένει να φανεί είναι πώς θα την αξιολογήσει σε κάνα χρόνο εκείνος ο αυστηρός καθηγητής από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ που μηδένισε το γραπτό της ελληνικής κυβέρνησης.