[Κραυγές και ψίθυροι] Κουμποβελονιά

Είναι ένας όρος των παλιών στρωματοποιών. Τότε που τα στρώματα δεν είχαν ελατήρια και υψηλής τεχνολογίας υλικά τα οποία έχουν σίγουρα αναβαθμίσει την ποιότητα του ύπνου μας. Μιλάω για εκείνα τα χειροποίητα, τα σκληρά, τα καπιτονέ. Η κατασκευή τους λοιπόν ξεκινούσε από την κουμποβελονιά, μια κεντρική βελονιά γύρω από την οποία εξελισσόταν η κατασκευή του στρώματος. Αν ξηλωνόταν η συγκεκριμένη, σιγά σιγά διαλυόταν όλο το στρώμα. Τη λέξη σήμερα τη χρησιμοποιούν, αδόκιμα, ψυχοθεραπευτές ως αναφορά στην κεντρική αξία και έννοια γύρω από την οποία αναπτύσσεται αλυσιδωτά το αξιακό σύστημα και η ψυχοσύνθεσή μας. Αλλες έννοιες μπορεί να υποκατασταθούν ή να προσαρμοσθούν, αυτή όμως όχι. Αν «ξηλωθεί», το άτομο καταρρέει.

Αυτήν την «κουμποβελονιά» του ΣΥΡΙΖΑ βλέπω να κρέμεται από μια κλωστή. Και βέβαια, δεν αναφέρομαι στη βιωσιμότητα της κυβέρνησης που υπάγεται σε όρους ρεαλισμού αλλά στην ψυχολογία των μελών του. Με ξεχαρβαλωμένο τον άξονα – ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς – γύρω από τον οποίον γιγαντώθηκε ως κόμμα και αποδυναμωμένο λόγω κατάχρησης το άλλοθι ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι εχθρός και υπονομευτής μας, υπεραμύνονται της εισβολής των συγγενών στον κρατικό μηχανισμό με το επιχείρημα «αν δεν εμπιστευθείς τον συγγενή σου, ποιον θα εμπιστευθείς;». Δεν θέλω να σκεφθώ τη μοναξιά και την απομόνωση κάποιου που εμπιστεύεται μόνο τους συγγενείς του. Αλλά θα ήθελα, σε αυτές τις κρίσιμες συγκυρίες, η σύγκρουση (και η σύγκριση) με τους πρώην κυβερνώντες να γίνεται για το ποιος είναι καλύτερος και όχι για το ποιος ήταν χειρότερος.