[Απλά μαθηματικά αριθμητικής] Η επόμενη ημέρα μιας χαμένης ευκαιρίας

Στην οικονομία ο χρόνος είναι προβλέψιμος. Στην πολιτική είναι αδυσώπητος.

«Ο Τσίπρας έχασε τη μεγάλη ευκαιρία, τον Σεπτέμβριο, να δημιουργήσει μια ευρεία  κυβέρνηση της Κεντροαριστεράς και να παραμείνει κυρίαρχος στο πολιτικό σκηνικό τα επόμενα 15 χρόνια» διαπίστωνε κορυφαίος παράγοντας της οικονομίας λίγα 24ωρα μετά τα αποτελέσματα των εκλογών για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Μετά την καθαρή νίκη του Σεπτεμβρίου, ο Πρωθυπουργός υπερεκτίμησε δυνάμεις, εξηγούσε ο ίδιος παράγοντας,  και προτίμησε να συνεργαστεί με τους ΑΝΕΛ θυσιάζοντας τη μεγάλη ευκαιρία της Κεντροαριστεράς. Παραγνώρισε, ακόμη και, ότι από ένα ατύχημα θα μπορούσε να πληγεί ανεπανόρθωτα η δημοτικότητα και η πλειοψηφία στη Βουλή μιας κυβέρνησης των 153-155 βουλευτών.

Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά, ο χρόνος της πολιτικής ηγεμονίας του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να τρέχει αντίστροφα. Η εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ φαίνεται να προσκρούει σαν μετεωρίτης – αλλά όχι ως ατύχημα – στο πολιτικό σκηνικό. Αλλάζει τη φορά κίνησης των κομμάτων και δρομολογεί ανατροπές στην άσκηση και στην κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής.

Μέχρι και την περασμένη εβδομάδα το ερώτημα ήταν ποια κόμματα της αντιπολίτευσης θα μπορούσε να βρεθούν σε ακτίνα κυβερνητικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ για να περάσουν από τη Βουλή το Ασφαλιστικό και τα άλλα δύσκολα μέτρα της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημονίου. Σήμερα ο κεντρικός άξονας περιστροφής των πραγμάτων έχει μετατοπισθεί. Και το ερώτημα έχει αλλάξει επισημαίνουν πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές. Το ζητούμενο είναι με ποια κόμματα ενδέχεται να συνεργασθεί η νέα ηγεσία της ΝΔ αφού, πλέον, κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν φαίνεται διατεθειμένο να «βάλει πλάτη» στην κυβέρνηση για την αξιολόγηση.

Η μετατόπιση του κέντρου βάρους στο πεδίο της πολιτικής αλλάζει τον συσχετισμό δυνάμεων και στην οικονομία. Μόνο ως τυχαίο γεγονός δεν ερμηνεύουν στην αγορά την αιφνιδιαστική κίνηση πίεσης προς την κυβέρνηση της Eldorado Gold, να προαναγγείλει, την επομένη κιόλας των εξελίξεων στη ΝΔ, την αποχώρησή της από τις Σκουριές αν το υπουργείο Περιβάλλοντος δεν εκδώσει τις απαραίτητες, για την επένδυσή της, άδειες.  Κατενάτσιο τέλος από τους Καναδούς που πέρασαν «πέτρινα χρόνια» με τον Λαφαζάνη στην αρχή και τον Σκουρλέτη στη συνέχεια.

Ακόμη και αυτή, η καταρχήν συμφωνία της ηγεσίας της κυβέρνησης με τους εργοδοτικούς φορείς για την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών δεν δείχνει να είναι δεδομένη στο νέο σκηνικό. Επιχειρηματίες και αντιπολίτευση αντιδρούν. Με αρωγό το βαρύ πυροβολικό του ΔΝΤ, το οποίο με τη βούλα του Eurogroup παραμένει οριστικά στην Ελλάδα και πιέζει για δραστικότερες λύσεις στο Ασφαλιστικό.

Πώς θα αντιδράσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Το πιθανότερο είναι ότι θα κινηθεί και αυτός προς το Κέντρο. Εκεί θα κριθεί το παιχνίδι το επόμενο διάστημα. Θα αντέξει όμως το passing game στο Κέντρο στο γήπεδο του Μνημονίου;