[Κραυγές και ψίθυροι] Επέκεινα

Δεν ξέρω αν πρόκειται για εφηβική ασθένεια των social media. Συνήθως όμως στις διαδικτυακές γειτονιές εκδηλώνονται τα συμπτώματα των παθήσεων. Ετσι, ο θάνατος ενός ανθρώπου που μόνο αρνητικά πρόσημα είχαν τα σκοτεινά έργα και οι ερεβώδεις ημέρες του, ήταν αφορμή να πέσει άπλετο φως σε μια παθογένεια που δεν μας αφήνει να κρατήσουμε τη δέουσα απόσταση από τον θάνατο. Το ποιόν του Μάκη Ψωμιάδη ήταν γνωστό. Και αποδεδειγμένο. Και δεν αλλάζει μετά τον θάνατό του. Από αυτό όμως μέχρι τα ανάθεμα στην ψυχή του, η απόσταση δεν ξέρω αν είναι μεγάλη, είναι όμως εξαιρετικά ουσιαστική. Οσο και η επίγνωση ότι η ζωή – με όλα τα «προικιά» της – δεν αναπαράγεται στο επέκεινα. Το τι ήταν ο Ψωμιάδης όσο ζούσε το τεκμηριώνει η αναφορά των εγκληματικών δραστηριοτήτων του. Οι κατάρες που πλειοδοτήθηκαν στο Διαδίκτυο δεν αποτελούν επιχείρημα, διότι δεν αφορούν τους νεκρούς αλλά, δυστυχώς, μόνο τους ζωντανούς. Προσάναμμα στην κουλτούρα του μίσους που έχει καλλιεργηθεί τα τελευταία χρόνια. Μετά θάνατον, λοιπόν, τέτοιου είδους αφορισμοί θεμελιώνουν απλώς τη γραφικότητα, που είναι ο συντομότερος δρόμος για να απομακρυνθεί κάποιος από την ουσία. Είτε αρνητική είναι αυτή είτε θετική.

Θυμάμαι στην πολιτική κηδεία διανοουμένου της Αριστεράς, ένας από αυτούς που είχαν εκφωνήσει επικήδειο άφησε πάνω στο φέρετρο ένα στιλό «για να γράφει εκεί που θα πάει». Ποιο είναι το «εκεί» για κάποιον που δεν πίστευε στη μετά θάνατον ζωή, εφόσον έχει επιλέξει να κηδευτεί πολιτικά, ακόμη το ψάχνω.