Και οι 7 ήταν υπέροχες

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα; «Γιατί σε κανένα άλλο άθλημα ο αδύναμος δεν έχει τόσες πολλές πιθανότητες να νικήσει τον ισχυρό», είχε πει κάποτε ο αξεπέραστος Μπράιαν Κλαφ. Φωνακλάς, αγενής και μέθυσος, ο «Κύριος Κλαφ» όπως ήθελε να τον αποκαλούν οι δημοσιογράφοι, ήταν  ο προπονητής που αναβίωσε για πολλά χρόνια, είτε ως προπονητής της Ντέρμπι είτε της Νότιγχαμ Φόρεστ, τη μονομαχία του Δαβίδ με τον Γολιάθ.

Σε όλη του την καριέρα βρισκόταν στη θέση του αδυνάμου. Ξεκινούσε τις προσπάθειές του από χαμηλά, τις μικρές κατηγορίες, για να είναι πιο γλυκό το νέκταρ της επιτυχίας.

Το επίτευγμά του, να οδηγήσει τη Νότιγχαμ Φόρεστ από τη Β’ κατηγορία στην κατάκτηση του τίτλου και στη συνέχεια στην κορυφή της Ευρώπης στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια, είναι μοναδικό.

Πριν από μερικές εβδομάδες έκανε πρεμιέρα η ταινία «I believe in miracles» (Πιστεύω στα θαύματα) που πραγματεύεται τα ποδοσφαιρικά κατορθώματα του Κλάφι. Συμπτωματικά, συμπίπτει με το φετινό  θαύμα της Λέστερ που διεκδικεί τον τίτλο στο ισχυρότερο πρωτάθλημα του κόσμου, την Πρέμιερ Λιγκ, για πρώτη φορά στην ιστορία της, κι ενώ πέρυσι τέτοια εποχή πάλευε να ξεκολλήσει από την τελευταία θέση.

«Λέστερ» υπήρξαν πολλές στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τα προηγούμενα χρόνια.

ΛΑ ΚΟΡΟΥΝΙΑ (1999-2000)
Η κατάκτηση του τίτλου στην Ισπανία από τη Σούπερ Ντεπόρ την τελευταία σεζόν της προηγούμενης χιλιετίας θεωρήθηκε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα. Τα πρώτα σκιρτήματα για το πού μπορεί να φθάσει αυτή η ομάδα έγιναν αντιληπτά σχεδόν μία δεκαετία νωρίτερα, όταν ο Αρσένιο Ιγκλέσιας έβαζε τις βάσεις. Αυτός που έγραψε όμως Ιστορία ήταν ο Χαβιέρ Ιρουρέτα και ποδοσφαιριστές όπως ο Τριστάν, ο Ναϊμπέτ, ο Τζαλμίνια. Η Ντεπόρ κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο στην ιστορία της με διαφορά πέντε βαθμών από τις πανίσχυρες Μπαρτσελόνα και Βαλένθια, και η Λα Κορούνια έγινε η δεύτερη μικρότερη σε πληθυσμό ισπανική πόλη (250.000 κάτοικοι) μετά το Σαν Σεμπαστιάν (έδρα της Ρεάλ Σοσιεδάδ) που πανηγυρίζει πρωτάθλημα στην Ισπανία.

ΑΛΚΜΑΑΡ (2008-2009)
Η κατάκτηση του τίτλου από ομάδα εκτός των «Τριών αδελφών» Αγιαξ, Αϊντχόβεν, Φέγενορντ θεωρείται το κορυφαίο κατόρθωμα για τη Χώρα της Τουλίπας. Η Αλκμααρ κατάφερε να σπάσει το μονοπώλιο δύο φορές. Την πρώτη, το 1981, μπήκε σφήνα στους τρεις μεγάλους ολλανδικούς συλλόγους που κατακτούσαν τον τίτλο ανελλιπώς από το 1965 και τη δεύτερη το 2009. Στο ενδιάμεσο καμία άλλη ολλανδική ομάδα δεν κατάφερε να σπάσει το μπλοκ των τριών. Ηγέτης στον πάγκο της Αλκμααρ στην τελευταία επιτυχία της ήταν ο αμφιλεγόμενος Λουίς φαν Γκάαλ.

ΜΠΟΥΡΣΑΣΠΟΡ (2009-2010)
Η μοναδική ομάδα εκτός από τις τέσσερις μεγάλες – Γαλατάσαραϊ, Φενέρμπαχτσε, Μπεσίκτας, Τραμπζονσπόρ – που έχει στεφθεί πρωταθλήτρια Τουρκίας. Στη μικρή ιστορία τους (ιδρύθηκαν τον Ιούνιο του 1963) οι Πράσινοι Κροκόδειλοι, όπως είναι το προσωνύμιο της ομάδας της Προύσας, δεν είχαν καταφέρει μέχρι το 2009 να πλασαριστούν ούτε μέσα στην πρώτη τριάδα. Φυσικά η κατάκτηση του τίτλου το 2010 θεωρήθηκε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα, το οποίο όπως λένε οι Τούρκοι, δύσκολα θα επαναληφθεί. Στην τελευταία αγωνιστική η Φενέρμπαχτσε με νίκη επί της Τραμπζονσπόρ κατακτούσε τον τίτλο. Υποχρεώθηκε όμως σε ισοπαλία 1-1, ενώ την ίδια στιγμή η Μπούρσασπορ νικούσε με 2-1 την Μπεσίκτας με αυτογκόλ του Τοραμάν και στεφόταν πρωταθλήτρια.

ΒΟΛΦΣΜΠΟΥΡΓΚ (2008-2009)
Η κραυγή των Λύκων τάραξε την Μπουντεσλίγκα πριν από επτά σεζόν. Η νίκη της με 5-1 επί της Βέρντερ στις 23 Μαΐου 2009 σφράγισε την κατάκτηση του πρώτου τίτλου της, έχοντας ως αντίπαλο την πανίσχυρη Μπάγερν η οποία την επόμενη σεζόν κατέκτησε το νταμπλ και έφτασε μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Τα όπλα της Βόλφσμπουργκ που έφεραν αυτή την ανέλπιστη επιτυχία ήταν οι επιθετικοί Τζέκο και Γκραφίτε, οι οποίοι πέτυχαν και οι δύο μαζί 54 γκολ. Προπονητής της ήταν ο αυταρχικός Φέλιξ Μάγκατ, ο οποίος κατάφερε να ξοδέψει πολύ γρήγορα το κεφάλαιο της επιτυχίας με τις λάθος επιλογές του στη συνέχεια.

ΜΠΟΑΒΙΣΤΑ (2000-2001)
Από το 1935 μέχρι σήμερα μόνο δύο ομάδες εκτός  των Μπενφίκα, Πόρτο και Σπόρτινγκ έχουν κατακτήσει τον τίτλο στην Πορτογαλία. Η πρώτη είναι η Μπελενένσες το μακρινό 1946 και η δεύτερη η Μποαβίστα, τη σεζόν 2000-2001. Ο άνθρωπος στον οποίον οφείλει πολλά ο δεύτερος δημοφιλέστερος σύλλογος του Πόρτο είναι ο βολιβιανός μέσος Ερβιν Σάντσες. Η προσπάθεια κατασκευής ενός πλήρως καλυμμένου σταδίου 30.000 θέσεων αποδείχθηκε η θρυαλλίδα για τα οικονομικά προβλήματα της Μποαβίστα που οδήγησαν στην αγωνιστική της κατάρρευση. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε το 2008 όταν τιμωρήθηκε με υποβιβασμό για την εμπλοκή της στο σκάνδαλο Χρυσή Σφυρίχτρα.

ΛΑΡΙΣΑ (1987-1988)
Είκοσι οκτώ χρόνια θα συμπληρωθούν το καλοκαίρι από την κατάκτηση του τίτλου του ελληνικού πρωταθλήματος από την πρώτη και μοναδική ώς τώρα ομάδα της περιφέρειας, τη Λάρισα. Πρόκειται για ιστορικό επίτευγμα για τα ελληνικά δεδομένα, που οφείλεται κυρίως στην πολιτική που ακολούθησε ο σύλλογος τη δεκαετία του ‘80, επενδύοντας σε ταλαντούχους ποδοσφαιριστές του κάμπου και σε έμπειρους παίκτες του εξωτερικού. Η άνοδος ξεκίνησε το 1982 με την πρώτη παρουσία της Λάρισας στον τελικό του Κυπέλλου, όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Ακολούθησαν δύο ακόμα τελικοί, εκ των οποίων κέρδισε τον δεύτερο με 4-1, το 1985, με αντίπαλο τον πρωταθλητή τότε ΠΑΟΚ. Στο ζενίθ έφτασε με προπονητή τον Γιάτσεκ Γκμοχ.

ΜΟΝΠΕΛΙΕ (2011-2012)
Πρόκειται για την τελευταία πρωταθλήτρια της Γαλλίας πριν από την εγκαθίδρυση της ηγεμονίας της Παρί Σεν Ζερμέν. Η περίπτωσή της θυμίζει έντονα τη φετινή Λέστερ. Τη σεζόν πριν κατακτήσει τον πρώτο τίτλο της είχε καταταγεί στη 14η θέση, όπως οι Αλεπούδες στην Αγγλία. Αυτό που θυμούνται όλοι από τον θρίαμβο της Μονπελιέ ήταν η εμφάνιση με πορτοκαλί μαλλί του προέδρου της Λουί Νικολέν για να πανηγυρίσει την κατάκτηση του πρώτου τίτλου στη μικρή ιστορία της ομάδας του (έχει ιδρυθεί το 1974). Τη σεζόν 2011-2012 άρχισαν να ρέουν  τα πετροδολάρια στην Παρί Σεν Ζερμέν και να μπαίνουν οι βάσεις για τη μετέπειτα κυριαρχία της. Απέναντί της βρισκόταν η μικρή Μονπελιέ με αξία ρόστερ πέντε φορές μικρότερο από των Παριζιάνων. Το μοναδικό αστέρι της ομάδας του Ρενέ Ζιράρ ήταν ο Ολιβιέ Ζιρού που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ. Η Μονπελιέ κατάφερε να συγκεντρώσει 82 πόντους, έναντι 79 της Παρί, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη συγκομιδή βαθμών στην ιστορία της Λιγκ 1.