Προσφυγολάνδη

Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε Προσφυγολάνδη. Εχει 72 εκατομμύρια «κατοίκους» και από την άποψη του πληθυσμού είναι 24η στον κόσμο και 3η στην Ευρώπη μετά τη Ρωσία και τη Γερμανία. Ο πληθυσμός της αυξάνεται διαρκώς, στην αρχή αυτής της χιλιετίας διπλασιάστηκαν οι άνθρωποι που ζουν σε χώρες διαφορετικές από εκείνες στις οποίες γεννήθηκαν. Κι αυτό θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2050, υπολογίζουν οι δημογράφοι: οι πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη ακόμη και με ποδήλατα μέσα από τις ρωσικές στέπες, είτε το θέλουν είτε όχι οι Λεπέν, οι Φάρατζ, οι Βίλντερς και οι Σαλβίνι της Ευρώπης.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, μη γνωρίζοντας τι να κάνει αυτούς τους ανθρώπους, έχει πραγματοποιήσει μέσα σε λίγους μήνες δώδεκα συνόδους και έχει αλλάξει άλλες τόσες φορές γραμμή. Στην αρχή (τον Απρίλιο), άφησε μόνες τους την Ιταλία και την Ελλάδα, που ζητούσαν να αναθεωρηθεί το Δουβλίνο III. Στη συνέχεια βρέθηκε κι εκείνη στην ίδια θέση με τις χώρες αυτές και επέτρεψε στις αστυνομίες των βαλκανικών χωρών να ρίχνουν χημικά στους πρόσφυγες και στον ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπαν να ψηφίσει έναν νόμο που μπορεί να τους στέλνει στη φυλακή. Υστερα άλλαξε και πάλι στάση, συμφωνώντας (θεωρητικά) να κατανεμηθούν 160.000 πρόσφυγες σε 23 χώρες. Επειτα αιφνιδιάστηκε από την ανθρωπιστική «επίθεση» της Μούτι Μέρκελ, η γενναιοδωρία της οποίας επικρίθηκε ακόμη και από το ίδιο της κόμμα. Και στο τέλος έδωσε 3 δισεκατομμύρια ευρώ και πολλές υποσχέσεις στον Ερντογάν, για να τον πείσει να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες στη χώρα του…

Η Ευρώπη κτίζεται μέσα από κρίσεις, έλεγε ο Ζαν Μονέ – αλλά μάλλον δεν εννοούσε το τσιμέντο με το οποίο κτίζονται τα τείχη. Το 1964, όταν στη Γερμανία έφτασε ο εκατομμυριοστός γκασταρμπάιτερ, οι Αρχές τού χάρισαν μια μοτοσικλέτα και τα περιοδικά τού αφιέρωσαν τα εξώφυλλά τους. Δύο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, όταν έφτασε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ο εκατομμυριοστός πρόσφυγας της χρονιάς, οι Αρχές αρκέστηκαν να του δώσουν μια κουβέρτα.