ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

Ανάγκα και θεοί πείθονται – αυτή είναι η αρχαία ρήση. Εχει ισχύσει απαρέγκλιτα στο αρχαίο δράμα. Αντιθέτως, σε σύγχρονες οικονομικού χαρακτήρα τραγωδίες, όπως αυτή που ζούμε στην Ελλάδα εδώ και μία πενταετία, η εφαρμογή της αμφισβητείται. Κι αυτό γιατί δεν έχει ως υποκείμενο το δωδεκάθεο, αλλά, παλαιότερα, την τρόικα και, πιο πρόσφατα, το λεγόμενο κουαρτέτο των δανειστών. Στο έργο αυτό δεν τους έχουμε δει να κάνουν υποχωρήσεις και ο δογματισμός τους δεν είναι άμοιρος της κατάστασης στην οποία έχει βρεθεί η χώρα.

Αν το 2015 τελειώνει αφήνοντας ανοιχτό τον τελευταίο πολιτικό λογαριασμό της χρονιάς που πέρασε, δηλαδή την εκλογή νέου αρχηγού της ΝΔ – το 2016 ξεκινά πάνω στις ασταθείς ράγες της διαπραγμάτευσης με τους ξένους για το Ασφαλιστικό. Στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο, ο Πρωθυπουργός απαρίθμησε – ντρέπεται κανείς να μνημονεύσει τον αριθμό – τις φορές που οι συντάξεις έχουν κοπεί τα τελευταία χρόνια. Οι περισσότερες είναι κάτω από το όριο της φτώχειας.

Ορθώς η κυβέρνηση αναζητεί άλλες λύσεις. Ορθώς επίσης επιχειρεί να απεγκλωβιστεί από ψευδοδιλήμματα που διαιωνίζουν τη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού, ο οποίος έχει επικρατήσει επί Μνημονίου. Εν προκειμένω, το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να γίνει επιλογή μεταξύ ανέργων – τους οποίους θα πολλαπλασιάσει, λέγεται, η αύξηση της εργοδοτικής εισφοράς – και συνταξιούχων – που, διαφορετικά, θα υποστούν νέες περικοπές. Ο στόχος είναι να επιμεριστούν κάπως τα βάρη. Αυτή τη λογική υπηρετεί και η ιδέα για τέλος ένα επί τοις χιλίοις σε τραπεζικές συναλλαγές άνω των χιλίων ευρώ. Λογική που θα υπηρετηθεί ακόμη καλύτερα αν η κυβέρνηση πράξει τα δέοντα για να περιοριστούν τόσο ώστε να εξαφανιστούν οι συναλλαγές με μετρητά – δηλαδή το μαύρο χρήμα.