Ο Χατζηαβάτης διαιτητής

Σε μια χώρα που το φως σε τυφλώνει, που το λευκό είναι το κυρίαρχο χρώμα και που οι μέρες καταδυναστεύουν τις νύχτες, υπάρχει ένας χώρος όπου βασιλεύουν το έρεβος, το μελανό και το ομιχλώδες λυκόφως: ο χώρος του ποδοσφαίρου!

Ουδείς κατάφερε να ανοίξει τα παράθυρα στο σκοτεινό δωμάτιο του ποδοσφαίρου, ό,τι κι αν έκανε κατά καιρούς, ό,τι κι αν ήταν, πλούσιος ή πένης, βασιλεύς ή στρατιώτης, δίκαιος ή αμαρτωλός· όλοι τους είχαν την ίδια πορεία: χάθηκαν στην άβυσσο της ανομίας των κρατούντων.

«Σαν τον κατάδικο που στέκεται μες στη νύχτα διστάζοντας να βάλει το απολυτήριο στην τσέπη, γιατί το ξέρει πως τόσο φως δεν θα το αντέξει», αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο! Και οι διαιτητές είναι οι υπηρέτες του σκότους! Οι διαιτητές είναι οι ετεροκίνητοι εξυπηρετητές των συμφερόντων του κεφαλαίου τού ποδοσφαίρου. Κάποιοι διαιτητές, όχι όλοι και σίγουρα η μειοψηφία, δεν ακολουθούν τους κανόνες της ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, αρνούνται τον ρόλο του θεράποντος της εξουσίας και σύντομα μένουν αδρανείς να παρακολουθούν και να αναλύουν στα παιδιά τους (όσοι έχουν) τις φάσεις των πέναλτι που σφυρίχτηκαν ή δεν σφυρίχτηκαν, μακριά από τη μούχλα του χειμάζοντος ελληνικού πρωταθλήματος.

Οι διαιτητές στην Ελλάδα είναι κάτι σαν τους κριτικούς του θεάτρου και του κινηματογράφου: γνωρίζοντας άριστα τη θέση που κατέχουν, πάντοτε στη σκιά και ποτέ πρωταγωνιστές, παντοιοτρόπως πασχίζουν να κλέψουν την παράσταση. Οι κριτικοί μετουσιώνονται σε σκηνοθέτες, ηθοποιούς και ενίοτε τους κατακεραυνώνουν, άλλοτε πάλι τους αποθεώνουν κατά των συμφερόντων τους τις υποδείξεις. Οι διαιτητές, γνωρίζοντας πως πάλι θα τους ξυπνήσουν στον ταραγμένο ύπνο τους εκείνοι οι εφιάλτες με τις φωνές των οπαδών που ποδοσφαιριστές θα αποθεώνουν, προσπαθούν να χαλάσουν το όνειρο των μικρών και να καταθέσουν τα γλοιώδη διαπιστευτήριά τους στους μεγάλους.

Κόλακας και συμβιβασμένος, οσφυοκάμπτης και δειλός, καταρτισμένος για όλα τα γραφειοκρατικά και διοικητικά δρώμενα. Ελληνας πλαγίως βολεμένος και ξεπουλημένος: «Πολυχρονεμένε μου πασά, ο Θεός να μου κόβει μέρες και να σας δίνει χρόνια». Ο ορισμός για τον εκ των πρωταγωνιστών του θεάτρου σκιών Χατζηαβάτη θα μπορούσε να ερμηνεύει και τη λέξη «διαιτητής» (Ελλην και όχι μόνο).

Προσφάτως επανακυκλοφόρησε η ταινία «L’ abritro», δηλαδή «Ο διαιτητής». Η κωμωδία που δείχνει το δράμα με τους κομπάρσους που θέλουν να γίνουν οι πρωταγωνιστές.

«Με πήρε στο τηλέφωνο ο ίδιος ο διαιτητής χωρίς να τον ενοχλήσω εγώ και μου δήλωσε με σοβαρότητα ότι την Κυριακή θα με εκπλήξει, και πραγματικά με εξέπληξε, μας έπαιξε 90-10» – εξομολόγηση προέδρου μεγάλης ΠΑΕ που χρόνια έχει ταξιδέψει στο επέκεινα.

Να θυμάστε: Κάνει κρύο σ’ αυτόν τον παράξενο κόσμο του ποδοσφαίρου και – το κυριότερο; – οι καιροσκόποι και οι βροχοποιοί κυκλοφορούν προκαλώντας ακραία καιρικά φαινόμενα στις εξέδρες και στο θυμικό των οπαδών, έχοντας την ομπρέλα των κρατούντων.

Οι διαιτητές χρόνια τώρα στην Ελλάδα είναι οι πρωταγωνιστές σ’ ένα θέατρο που σιγά σιγά αδειάζει από θεατές, συγγραφείς, ηθοποιούς, ενώ οι σκιές πληθαίνουν.