[Eναλλακτικά] Αχιλλέας απ’ το Κάιρο

Υπάρχει ένα ξέφωτο στο οποίο συναντήθηκε μεγάλο μέρος των πολιτικών δυνάμεων, έδωσε τα χέρια και ο καθένας τράβηξε ξανά τον δρόμο του. Τι έγινε την Τρίτη το βράδυ στη Βουλή; Ενα μικρό, τεχνικό και ουσιαστικό βήμα με άξονα το σύμφωνο συμβίωσης. Ενα μεγάλο βήμα στο κομμάτι της συναίνεσης. Οχι, δεν είναι – θα πει κάποιος – το κύριο. Το βασικό σήμερα είναι η φτώχεια. Το βάθεμα της ύφεσης. Η άλγεβρα του Μνημονίου που καταπίνει τα καλύτερά μας χρόνια και τη μορφωμένη νεολαία. Αλίμονο όμως αν αφήναμε πίσω ζητήματα συνύπαρξης, συνεννόησης, δημοκρατίας και δικαιωμάτων με πρόφαση και μόνο τις τεχνικές συλλογικής επιβίωσης. Το βράδυ της Τρίτης η Ελλάδα προχώρησε λίγο. Εφτιαξε ένα πρώτο νομικό – πολιτικό υπόστεγο συντονισμένο με τη σύγχρονη αλήθεια μας.

Την ίδια ώρα, οι καμπάνες σε συγκεκριμένη ενορία χτυπούσαν πένθιμα. Ο ομοφοβικός λόγος ακούστηκε και από τα έδρανα της Βουλής (τροφοδοτώντας τις αντίρροπες τζάμπα μαγκιές και του Αμυρά του Ποταμιού). Μέρος των βουλευτών προτίμησε να μην παραστεί. Η Ολομέλεια της Βουλής υπερψήφισε όμως το σύμφωνο. Με τις γνωστές οριζόντιες και κάθετες σύμπνοιες που διαπερνούν το πολιτικό σύστημα. Για παράδειγμα ο Ζουράρις – γιος πρωτοπόρου αριστερού σεξολόγου – έσπασε τη γραμμή των ΑΝΕΛ. Μαζί του η Κουντουρά και ο Παπαχριστόπουλος ψήφισαν επίσης το σύμφωνο.

Απ’ την άλλη, μερικοί βουλευτές της ΝΔ είπαν όχι, όταν πολλοί από το ίδιο κόμμα είπαν ναι. Την ίδια ώρα, το ΚΚΕ καταψήφισε θεωρώντας πως τα ατομικά δικαιώματα είναι κρίκοι ευρύτερων διεκδικήσεων. Μια στάση που αποξενώνει πάντως το ιστορικό κόμμα κι άλλο από τις νέες κοινωνικές πτυχές. Οσο κι αν έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι δεν μπορείς να μιλάς για δημοκρατία αν δεν έχεις εξασφαλίσει βασικά πράγματα όπως η εργασία για όλα τα μέλη της κοινωνίας σου. Οσο κι αν έχει δίκιο πως διάφοροι μαχητές του δικαιωματισμού σιωπούν σήμερα, για παράδειγμα, για την απαγόρευση του ΚΚ στην Ουκρανία.

Ο ερωτισμός, η αγάπη, η διάθεση βέβαια για συνύπαρξη προϋπήρξε του καπιταλισμού.

Το σύμφωνο – ως νομοθετική πρωτοβουλία – δεν αποτέλεσε το βράδυ της Τρίτης κυβερνητικό και μόνον έργο. Υπήρξε η νίκη ενός επιμέρους πολύχρονου κινήματος. Ενός κινήματος που είχε και έχει και αυτό τις αντιφάσεις, τα λάθη, τις στρεβλώσεις του. Αποκομμένο συχνά από την ευρύτερη κοινωνική πραγματικότητα, αποσπασμένο από το συλλογικό. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και αυτό το κουτσουρεμένο σύμφωνο λύνει πλευρές των κοινωνικών σχέσεων. Τις διευκολύνει. Και υπενθυμίζει πως η πολιτική οφείλει να συγχρονίζεται με την κοινωνία αν θέλει να συνεχίσει να παράγεται. Και να έχει νόημα.