[Αριστερά της Εδέμ] Φιλελεύθερο τόξο και ΝΔ

Καταδύομαι στα της Νέας Δημοκρατίας με την απλή ιδιότητα του ενοχλητικού παρατηρητή – κατά Χόμπσμπομ – και όχι του γνώστη: ο Βαγγέλης κατέβηκε με το πλεονέκτημα του «πολιτικού DNA» και της έντιμης εκλογικής μάχης που έδωσε κατά του ηγεμονικού Τσίπρα. Ο Κυριάκος έδωσε αμιγώς πολιτικό αγώνα, ίσως τον πιο ολοκληρωμένο. Ο Απόστολος αρκέστηκε στο προτέρημα του νεανικού καλπασμού του. Για την ατζέντα όμως δεν ακούσαμε και πολλά πράγματα. Και ο Αδωνις ήταν εξαρχής ένας λαθρεπιβάτης. Παθιασμένος, μαχητικός αλλά ξένος.

Μέχρι τις 10 Ιανουαρίου όταν θα έχουμε τον τελικό γύρο για τις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, το φιλελεύθερο άτυπο δίκτυο που διαπερνά όλα τα κόμματα και τα ΜΜΕ θα κλιμακώσει τη μάχη για νίκη του Κυριάκου. Για να γίνει η ΝΔ ο φιλελεύθερος πόλος. Ο χώρος αυτός μέχρι την Κυριακή το απόγευμα φλέρταρε με την ιδέα της διαμόρφωσης αυτόνομου πόλου, που θα διεμβόλιζε όλες τις γωνιές του πολιτικού συστήματος. Αξονας θα ήταν το τρίπτυχο μεταρρυθμίσεις – μικρότερο κράτος – πίστη σε Ευρώπη.

Αν αυτή η νέα συγκρότηση θα άρχιζε από το μηδέν μέχρι χθες, με αναγκαία την ενίσχυση φυγόκεντρων από τα κόμματα ΠΑΣΟΚ –  Ποτάμι – ΝΔ – ΔΗΜΑΡ, τώρα ο φιλελεύθερος κόσμος θα μεταθέσει τη μάχη ιδεών στο εσωτερικό του παραδοσιακού χώρου της Κεντροδεξιάς. Με τον κίνδυνο, βέβαια, να ενισχύσει ανάλογα την Ακροδεξιά, που επίσης οριζόντια θα κινηθεί. Και καραδοκεί.

Η ύπαρξη Τσίπρα εξάλλου απενοχοποίησε και παλιούς κεντρώους, που ψήφισαν με ευκολία Νέα Δημοκρατία τον περασμένο Σεπτέμβριο.

   

Το ερώτημα είναι: το μεταρρυθμιστικό τόξο θα συνυπάρξει αρμονικά με τη Λαϊκή Δεξιά, σε περίπτωση που δούμε τον Κυριάκο πρόεδρο; Αντίστοιχα, η Λαϊκή Δεξιά θα ενσωματώσει στην ατζέντα της πιο τολμηρές θέσεις, αν επικρατήσει ο Βαγγέλης; Και όλα αυτά στο πεδίο της ενοποίησης των θέσεων και των τάσεων, προϋπόθεση που κάνει ένα κόμμα ξανά ηγεμονικό ή τουλάχιστον κυρίαρχο. Το πιο περίπλοκο ερώτημα πάλι είναι: μπορεί η Νέα Δημοκρατία να επανεκκινήσει ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας με διακριτές διαφορές από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ή απλώς θα μιλάμε για έναν πιο υπάκουο μηχανοδηγό των σισύφειων αξιολογήσεων από τους δανειστές;

Και κάτι ακόμη: οι υπόγειες εκλεκτικές συγγένειες, η απίστευτη ετερογένεια του πολιτικού συστήματος, αν βρει τον κατάλληλο κοινωνικό επιταχυντή, θα διαμορφώσει νέα σχήματα. Ας μην ξεχνάμε πως η Ελλάδα έχει μακρά κουλτούρα κομμάτων, από το 1823 και έπειτα. Κάθε υπέρβασή τους προϋποθέτει νέες κοινωνικές συμμαχίες. Η Νέα Δημοκρατία μοιάζει πολύ σκληρή για να πεθάνει. Αλλά και πολύ εύθραυστη για να παραμείνει ίδια.