Μια χώρα χωρίς ελπίδα

Στον Καναδά εκλέγεται ένας πρωθυπουργός, γιος πρωθυπουργού αλλά νέος στην πολιτική. Είναι 40άρης, σύγχρονος και γεννά μια μεγάλη ελπίδα. Στην Ισπανία, δύο νέα κόμματα προτείνουν μια δημοκρατική αλλαγή, στις τάξεις τους δεν έχουν επαγγελματίες πολιτικούς, η φωνή τους είναι δυνατή και τα λόγια τους δίκαια. Και γεννά μια μεγάλη ελπίδα. Στην Ιταλία, ένας νέος πρωθυπουργός, ασφαλώς πανούργος και κάπως μπερδεμένος, έστειλε στη σύνταξη όλους τους δεινοσαύρους της πολιτικής, μιλάει με δυνατή φωνή και τα λόγια του είναι δίκαια. Και γεννά μια μεγάλη ελπίδα. Σε όλες αυτές τις χώρες τα ακραία και λαϊκιστικά κόμματα είναι ασήμαντα, ανύπαρκτα.

Στη Γαλλία οι υποψήφιοι για τις προεδρικές εκλογές του 2017 θα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ένας εν ενεργεία πρόεδρος, ένας πρώην πρόεδρος ή ένας πρώην πρωθυπουργός ή ακόμη ένας πρώην υπουργός, ένας άλλος πρωθυπουργός ή, τέλος πάντων, κάποιος από εκείνους που ονειρεύονται να γίνουν πρόεδροι εδώ και τριάντα χρόνια και που, για να κάνουν υπομονή, έγιναν υπουργοί και πιο πριν υφυπουργοί και ακόμη πιο πίσω, την εποχή που έπαιζε ακόμη ποδόσφαιρο ο Μισέλ Πλατινί και το Τείχος του Βερολίνου ήταν όρθιο, βουλευτές. Και, προς γενική έκπληξη όλων των παρατηρητών, οι Γάλλοι δεν τρέφουν καμία ελπίδα.

Ο δημόσιος διάλογος μετά τον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών αποτύπωσε τις ανησυχητικές διαστάσεις της αδυναμίας της πολιτικής τάξης να αντιληφθεί την έκταση της απόρριψης. Η Αριστερά ποντάρισε πολύ σωστά στην έλλειψη αξιοπιστίας της Δεξιάς. Η Δεξιά υπολόγισε πολύ σωστά στην κατήφεια μιας χώρας έπειτα από τριάμισι χρόνια σοσιαλιστικής διαχείρισης, κατά τα οποία δεν τηρήθηκαν οι δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί. Στην πραγματικότητα, όπως στην ταινία «Εκτη αίσθηση», οι ηγεσίες των δυο στρατοπέδων λειτουργούν όπως ο ψυχαναλυτής που υποδύεται ο Μπρους Γουίλις: δεν ξέρουν ότι είναι ήδη νεκροί. Σήμερα, και πρέπει να είμαστε ευτυχείς γι’ αυτό, το Εθνικό Μέτωπο δεν κυβερνά σε καμιά περιφέρεια. Αλλά οι ψήφοι του αυξάνονται. Ενώ η υποψήφιά του είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει και άλλους ψηφοφόρους στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Η ψήφος της 6ης Δεκεμβρίου σηματοδότησε το τέλος ενός κόσμου. Αλλά οι πρωταγωνιστές του μπορεί, με λίγη τύχη, να επιβιώσουν. Θα γίνουν πολλές προσπάθειες για να ξεχάσουμε. Αλλά εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να θυμόμαστε. Το σύστημα είναι γερασμένο, φθαρμένο, κουρασμένο. Πρέπει να βρεθεί επειγόντως μια εναλλακτική. Για να συμβεί και στη Γαλλία το θαύμα: να μην ψηφίζουμε με το πιστόλι στον κρόταφο.

Ο Μπατίστ Ροσί είναι συγγραφέας