[Πίσω από τη βιτρίνα] Παράλληλοι κύκλοι

Την ώρα που ο Γιάννης Δραγασάκης υποστήριζε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ότι από εδώ και στο εξής η κυβερνητική δοσολογία θα περιλαμβάνει 80% παράλληλο πρόγραμμα και 20% Μνημόνιο, στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου αναζητούσαν τον Πρόεδρο της Βουλής για να αποσύρει το σχέδιο νόμου του παράλληλου προγράμματος. Οταν τελικά το νομοσχέδιο αποσύρθηκε, κυβερνητικοί βουλευτές, φανερώς απογοητευμένοι, εξηγούσαν στο εντευκτήριο της Βουλής ότι το παράλληλο πρόγραμμα αποτελούσε το χριστουγεννιάτικο αφήγημα που θα κόμιζαν στις εκλογικές τους περιφέρειες ως αντιστάθμισμα στα δύσκολα νομοθετήματα που έχει μπροστά της η κυβερνητική πλειοψηφία.

Η παρέμβαση των θεσμών μπορεί να διαβαστεί και ως επίδειξη δύναμης από την πλευρά του κουαρτέτου απέναντι σε μια κυβέρνηση που δεν έχει ακόμη πείσει κανέναν – μέσα κι έξω – ότι αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος. Η αντίδραση ήταν έντονη, όχι μόνο γιατί στερούνταν κοστολόγησης (πώς μπορεί άλλωστε να κοστολογηθεί η «καθολική υγειονομική κάλυψη ανασφάλιστων, ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και νόμιμων μεταναστών» όταν στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει προσδιορίσει πόσοι εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία), αλλά και διότι δεν είχε προηγηθεί καμία προσυνεννόηση των κυβερνητικών προθέσεων. Με άλλα λόγια, οι θεσμοί αναγνωρίζουν ότι έχουν να κάνουν με μια κυβέρνηση που, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, άλλα λέει έξω και άλλα (προσπαθεί να κάνει) μέσα.

Αυτό αποτυπώνεται και στις δημόσιες παραδοχές του Πρωθυπουργού όταν μιλάει στα ξένα μέσα ενημέρωσης. Σε διαφορετικές συνεντεύξεις μέσα στη βδομάδα παραδέχθηκε ότι έχασε χρόνο στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης και ότι είναι ανώφελο να προσπαθείς να αλλάξεις την Ευρώπη όταν είσαι μόνος. Είναι μια αυτοκριτική που δεν ακούστηκε ποτέ στα ελληνικά.

Ηταν η τελευταία κόντρα με τους δανειστές μια άχρηστη μάχη; Κάθε άλλο. Το κυβερνητικό αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει ως σημείο αναφοράς έναν υποτιθέμενο σκληρό αγώνα διαπραγμάτευσης, μια διαρκή υπόσχεση καλών προθέσεων, που στοχεύει στο θυμικό μιας κοινωνίας που κουβαλά έντονα στοιχεία θυματοποίησης. Μια προσπάθεια που, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, φαίνεται να κομίζει πολιτικά οφέλη, αφού οι πολίτες μέχρι σήμερα αξιολογούσαν θετικά τις καλές προθέσεις και όχι την τελική επίδοση. Ηδη, πάντως, τα πρώτα μετεκλογικά δημοσκοπικά ευρήματα αποτυπώνουν τις χαμηλές προσδοκίες των ερωτηθέντων αναφορικά με το μέλλον. Το honeymoon effect, ελληνιστί ο μήνας του μέλιτος που ακολουθεί τις νέες κυβερνήσεις μετά τις εκλογές, φαίνεται να εξαφανίζεται πιο γρήγορα από άλλες φορές, αν και βέβαια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μετρά σχεδόν έναν χρόνο στην εξουσία. Το κυβερνητικό σχήμα όμως εξακολουθεί να κινείται με πολιτική σημαία ένα κάποιο παράλληλο πρόγραμμα – το είπαν άλλωστε και τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, γνωστά και ως κίνηση των 53, μέσα στη βδομάδα: «Δεν μείναμε για να αποδεχθούμε την ήττα, αλλά για να δώσουμε τον αγώνα μέχρι τέλους». Πέρα από τους εαυτούς τους, μοιάζει να εκφράζουν τη βαθιά ψυχή ενός κόμματος που αρνείται να αποδεχθεί την κυβερνητική πραγματικότητα και σχεδιάζει παράλληλους κύκλους στη σφαίρα της εξουσίας. Μέχρι στιγμής, πάντως, τους έχει βγει.