[Αστάθμητος παράγων] Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι

Οι δύο θεσμοί της ελληνικής κοινωνίας που βρέθηκαν ύστερα από την πτώση της Χούντας με την πλάτη στον τοίχο ήταν ο Αθλητισμός και η Εκκλησία.

Ο Αθλητισμός είχε καπελωθεί και χρησιμοποιηθεί προπαγανδιστικά από το καθεστώς. Πότε ο αλήστου μνήμης Ασλανίδης με το σύνθημα «κάθε πόλη και γήπεδο, κάθε χωριό και γυμναστήριο». Πότε ο ευτελισμός της πορείας του Παναθηναϊκού προς το Γουέμπλεϊ, με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου να ξεφαντώνει στις κερκίδες…

Η Εκκλησία υποστήριξε ανενδοίαστα το σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», σάμπως οι θεομπαίχτες συνταγματάρχες να της περιποιούσαν τιμή που την περιελάμβαναν στο ιδεώδες τους.

Η Μεταπολίτευση βρήκε Αρχιεπίσκοπο τον Σεραφείμ. Μολονότι ο παλιός αντάρτης του ΕΔΕΣ είχε επιλεγεί από τον δικτάτορα Ιωαννίδη, τα στερνά τίμησαν τα πρώτα του. Με τον ανεπιτήδευτο, λαϊκό του τρόπο που θύμιζε παπά του χωριού, με τους χαμηλούς τόνους που κράτησε (εκτός, βεβαίως, από όταν απειλήθηκε η εκκλησιαστική περιουσία), ο Σεραφείμ αποκατέστησε την τιμή των ράσων. Οσο υπήρξε προκαθήμενος, η Εκκλησία σπανίως έστρεψε επάνω της τους προβολείς. Ποίμαινε τους πιστούς και εκτελούσε το φιλανθρωπικό της έργο. Χωρίς φανφάρες, προστριβές ή χαριεντισμούς με την κοσμική εξουσία.

Με την ενθρόνιση του Χριστόδουλου, η Εκκλησία έκλεισε τα βιβλία του Παπαδιαμάντη και άρχισε να αλληθωρίζει προς τη show business. Το είχε δηλώσει ο μακαριστός από την πρώτη μέρα: «Σας πάω! Ελάτε με τα σκουλαρίκια σας!» Ακαριαία βρέθηκαν οι συνήθεις πρόθυμοι για να τον λιβανίζουν και να ψέλνουν ραδιοτηλεοπτικώς τη φήμη του – μέχρι και θαύμα έσπευσαν να του αποδώσουν, ότι είχε, λέει, θεραπεύσει έναν ηρωινομανή, αγγίζοντάς τον στιγμιαία στο κεφάλι.

Το τι επακολούθησε ξεχνιέται; Ο πόλεμος των ταυτοτήτων, με τον Χριστόδουλο να ψέλνει «να πάρουμε την Πόλη και την Αγια-Σοφιά» και να ανεμίζει το φερόμενο ως λάβαρο του Εικοσιένα για να σκορπίσει τους «σκοταδόψυχους» εκσυγχρονιστές…

Η Εκκλησία – κι ας ορφάνεψε πρόωρα από τον Χριστόδουλο – είχε μπει για τα καλά στο παιχνίδι της επικαιρότητας. Και οι Ελληνες, σύμφωνα με το χούι τους, διχάστηκαν και για λογαριασμό της.

Σήμερα έχουμε από τη μια το χριστεπώνυμο πλήρωμα που συνωθείται για να προσκυνήσει περιοδεύοντα λείψανα αγίων και για να βάλει like στο facebook στις ψευδοπροφητείες του Παΐσιου. Εχουμε τους μητροπολίτες που παραληρούν από άμβωνος, κατακεραυνώνοντας ό,τι ιδιωτικώς τούς εξοργίζει ή τους γαργαλάει, από τον δήμαρχο Μπουτάρη μέχρι την ομοφυλοφιλία.

Κι από την άλλη έχουμε παθιασμένους αντικληρικαλιστές, οι οποίοι φτάνουν να ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της Ελλάδας θα λυνόταν πανηγυρικά με τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Της αποδίδουν όλα τα κοινωνικά δεινά – στέκονται στα φανταχτερά άμφια των αρχιερέων και αγνοούν τα συσσίτια που ανελλιπώς παρέχονται στις ενορίες για κάθε κοπιώντα και πεφορτισμένο. Τάσσονται με φανατισμό υπέρ της πολιτικής κηδείας – πώς είναι, αλήθεια, δυνατόν να μην επιθυμεί κανείς στο κατευόδιό του να ακουστεί το «τις εστί, βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης, ή δίκαιος ή αμαρτωλός;» και οι λοιποί στίχοι από το συγκλονιστικό ποίημα του Ιωάννου Δαμασκηνού, την ορθόδοξη νεκρώσιμη ακολουθία;

   

Στη μάχη μεταξύ θρήσκων και αντικληρικαλιστών, η πολιτική εξουσία μετράει κουκιά και συντάσσεται με τους πρώτους. Ακόμα και ο αριστερός Πρωθυπουργός μας συμπεριφέρεται σαν όψιμος μαθητής κατηχητικού. Αναζητά – λέει – γαλήνη στις συζητήσεις με τον προκαθήμενο και φώτιση στα τετ α τετ του με τα εικονίσματα.

Και καλά οι πολιτικοί – μέχρι και πιερότοι θα ντύνονταν για να μαζέψουν ψηφαλάκια. Η Εκκλησία για ποιον λόγο να τους αβαντάρει ανελλιπώς; Γιατί ο Πειραιώς να δεξιώνεται τον Απόστολο Τζιτζικώστα και ο Αθηνών να ευλογεί τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη ενόψει των εσωκομματικών εκλογών;

Οι αρχιερείς προφανώς κρίνουν πως εναγκαλιζόμενοι την κοσμική εξουσία προασπίζονται τα συμφέροντά τους. Υποτιμούν, στην πραγματικότητα, την αληθινή τους δύναμη. Το ποίμνιο. Που τους θέλει υπεράνω κομμάτων. Αγνοούν επιπροσθέτως τη φράση του Ιησού: «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Και τα του Θεού τω Θεώ».