[Κραυγές και ψίθυροι] Οι κυρίες της οργής

Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια που ο συνδετικός ιστός ανάμεσα στα μέλη της, εκτός από την αγάπη, ήταν και η διακίνηση του χιούμορ και του αυτοσαρκασμού. Κορυφαία μαέστρος της οικογενειακής συνταγής, η συνονόματη γιαγιά μου. Στην οποία, αφού πέθανε ο παππούς μου, μπήκε η ιδέα ότι στα χρόνια της Κατοχής είχε δεσμό με την επί πολλά χρόνια γραμματέα του. Και κάθε φορά που βρίσκονταν σε κοινή παρέα τής πέταγε μπηχτές, έμμεσες πλην σαφείς. Η γυναίκα διαμαρτυρήθηκε στους θείους και στη μητέρα μου που ανέλαβαν να συμμορφώσουν τη γιαγιά. Η οποία άλλαξε απλώς τροπάριο. Και την επόμενη φορά που είδε την κατά φαντασία της αντίζηλο την πλησίασε και της σφύριξε διακριτικά στ’ αφτί. «Εσύ τον είχες αγαπητικό αλλά εγώ παίρνω τη σύνταξη».

Δυστυχώς, η Μαργαρίτα Παπανδρέου και η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα δεν επέδειξαν τον παραμικρό αυτοματισμό χιούμορ όσον αφορά τη διαχείριση της μνήμης του. Οι σπόντες και οι αντεγκλήσεις μέσω του… συγγραφικού έργου αμφοτέρων παραπέμπουν σε drama queens τύπου Τζόαν Κόλινς και Λίντα Εβανς στη «Δυναστεία», που περιφέρουν επιδεικτικά τη χολωμένη τους αξιοπρέπεια. Θα πείτε άλλα μεγέθη. Οσο πιο μεγάλο όμως το μέγεθος τόσο πιο απαραίτητη η αποσυμπίεση που επιφέρει το χιούμορ. Γιατί όπου δεν υπάρχει χιούμορ καραδοκεί απειλητικά η γελοιοποίηση.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που έκανε μια κυρία 92 ετών να δημοσιοποιήσει τα ντεσού μιας ιστορίας «Ερωτα και εξουσίας», της οποίας το προσκήνιο και το προφανές είναι πολύ πιο ζουμερά από το παρασκήνιο. Το κατάφερε ο ίδιος ο Ανδρέας με εκείνο το περίφημο νεύμα καθώς κατέβαινε από το αεροπλάνο γυρίζοντας από το Χέρφιλντ. Να υποθέσω λοιπόν λόγους απωθημένων; Των ίδιων που την κάνουν να μην αναφέρει το όνομα της αντιζήλου αλλά να την αποκαλεί «η αεροσυνοδός»; Τι να πω; Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Από την άλλη επίσης δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που κάνει την άλλη κυρία των 60 ετών να δημοσιοποιεί την «Οργή του Ανδρέα» εναντίον προσώπων και καταστάσεων, την οποία ο ίδιος ούτε να διαψεύσει μπορεί ούτε να επικυρώσει. Να υποθέσω λόγους οικονομικούς. Αλήθεια όμως, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή; Λυπάμαι αν θα στενοχωρήσω τις δύο συμπαθείς κυρίες αλλά σημασία έχει ποιος και πότε λέει κάτι. Ετσι, οι αναμνήσεις μιας απατημένης συζύγου και οι πολιτικές καταγγελίες μιας γυναίκας που δεν πρόλαβε να αφομοιώσει την εξουσία, τόσα χρόνια μετά, δεν έχουν καμία σημασία.