[Διαστάσεις] Η βαρβαρότητα προ των πυλών

Στις 21 Απριλίου του 2002, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν προκάλεσε σοκ στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη, περνώντας στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Λίγες ημέρες πριν από την τελική αναμέτρηση, που είχε από χέρι χαμένη καθώς την εποχή εκείνη η εκλογή ενός ακροδεξιού στην Προεδρία της Γαλλίας ήταν αδιανόητη, ο αρχηγός του Εθνικού Μετώπου επισκέφθηκε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες. Την ώρα που έμπαινε στην αίθουσα, μιλούσε ο βρετανός επίτροπος Κρις Πάτεν, ο οποίος διέκοψε την ομιλία του και είπε: «Εχω την εντύπωση ότι εμφανίστηκε στην πόρτα μια από τις πιο δυσάρεστες πλευρές του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Λίγο αργότερα, ο Λεπέν προσπάθησε να δώσει συνέντευξη Τύπου, αλλά αποδοκιμάστηκε από τους ευρωβουλευτές και αναγκάστηκε να αποχωρήσει.

Τα χρόνια πέρασαν. Η Ευρώπη μεγάλωσε, αλλά δεν απέκτησε μεγαλύτερη συνοχή. Η Γαλλία πέρασε και από δεξιό πρόεδρο και από αριστερό, αλλά δεν έλυσε τα χρόνια προβλήματά της. Η Μαρίν Λεπέν διέκρινε το κενό, πέταξε έξω τον προβληματικό μπαμπά και κατόρθωσε να μετατρέψει το κόμμα της σε πρώτη δύναμη της χώρας, βάζοντας πλώρη πια για την Προεδρία. Και η Ευρώπη δεν αντιδρά, δεν αποδοκιμάζει, δεν επιβάλλει κυρώσεις, όπως είχε κάνει όταν ο Χάιντερ παζάρευε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση της Αυστρίας.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Αλλά δεν έχουν τόσο να κάνουν με τις Βρυξέλλες όσο με τις ίδιες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα προβλήματά της, και ιδιαίτερα το σημερινό τρίγωνο εθνικισμοί – προσφυγική κρίση – τρομοκρατία, είναι να το κάνει με ενιαίο, οργανωμένο και συντεταγμένο τρόπο. Αλλά ο αντιευρωπαϊκός αέρας την εμποδίζει. Και ο αέρας αυτός δεν φυσά μόνο στα γραφεία του Εθνικού Μετώπου ή του Κόμματος της Ανεξαρτησίας, αλλά και στις έδρες των κυβερνήσεων. «Τα ίδια κράτη που μπλοκάρουν τις αποφάσεις στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας κατηγορούν στη συνέχεια την Ευρώπη ότι δεν λύνει τα προβλήματά τους» έλεγε πρόσφατα ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς στην «Ντι Βελτ».

Αν στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης η Ελλάδα και η Γερμανία μοιάζει την τελευταία πενταετία να βρίσκονται σε διαφορετικούς πλανήτες, τα συμφέροντά τους στο προαναφερθέν τρίγωνο είναι κοινά. Πρόκειται για τις δύο χώρες που έχουν δεχθεί στο έδαφός τους τούς περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες. Και που απειλούνται με μια έκρηξη εθνικισμού στην περίπτωση που δεν μπορέσουν να διαχειριστούν αυτήν τη ροή. Για τη διαχείριση αυτή είναι αναγκαία η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Σε αντίθετη περίπτωση, θα επικρατήσει η βαρβαρότητα.

Ο Τίμοθι Γκάρτον Ας έγραφε χθες στην «Γκάρντιαν» ότι η Ανγκελα Μέρκελ είναι πολιορκημένη, και μαζί της είναι πολιορκημένο το ίδιο το κέντρο του ευρωπαϊκού κέντρου. Η Ευρώπη πρέπει να τη βοηθήσει, σημείωνε. Την ίδια ανάγκη για βοήθεια έχει και η Ελλάδα. Ενας ισχυρός ελληνογερμανικός άξονας, να ένα αναπάντεχο φάρμακο για τον εθνολαϊκισμό, τον εθνικοκυριαρχισμό και τον εξτρεμισμό.