[Κραυγές και ψίθυροι] Καλικάντζαροι

Ο ένας επιχειρηματίας καυχάται ότι αυτήν την εβδομάδα έκανε σε κάποιους έξωση. Ο άλλος επιχειρηματίας υπερηφανεύεται για τα λεφτά που έβγαλε πουλώντας ακριβά σάπια κρέατα που αγόρασε μισοτιμής. Ενώ ο νέος χρόνος και τα αγγελούδια αναρωτιούνται πώς έγιναν τόσο αδίστακτοι οι άνθρωποι. Οχι, δεν είναι απόσπασμα από κάποιο έργο σοσιαλιστικού ρεαλισμού της πρώτης περιόδου όπου μετά έρχεται το κράτος – θεός αποκαθιστά τη δικαιοσύνη και τιμωρεί τους κακούς επιχειρηματίες. Είναι κείμενο το οποίο έτυχε να δω από χριστουγεννιάτικο σκετς που ετοιμάζουν αυτές τις ημέρες σε κάποιο δημοτικό της πρωτεύουσας. Της δικής μας πρωτεύουσας. Θα μου πείτε βέβαια ότι πλέον ούτε στην Αβάνα δεν διδάσκεται από τα τόσο άγουρα χρόνια η δαιμονοποίηση της επιχειρηματικότητας. Το δε πορτρέτο του κοιλαρά, διεφθαρμένου, πλούσιου εμπόρου δεν έχει καν τη γραφικότητα εκείνων των λαϊκών εικονογραφήσεων «Ο πωλών τοις μετρητοίς» και «Ο πωλών επί πιστώσει».

Στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά άλλωστε αυτές τις ημέρες ετοιμάζονται και άλλα παρόμοια αριστουργήματα με φτωχά παιδάκια και καλικαντζάρους που λέγονται ΔΝΤ και Δανειστές. Καλλιεργώντας όχι μόνο το ταξικό μίσος αλλά και το κλισέ του κακού πλούσιου και του καλού φτωχού. Το οποίο οδηγεί σε ένα ακόμη στερεότυπο που βρίσκει εύφορο έδαφος στις εθνικές μας ιδεοληψίες. Αυτό που θέλει την επιτυχία συνυφασμένη με τη σπέκουλα και την αποτυχία με την αδικία. Βασική προϋπόθεση εκσυγχρονισμού όμως είναι και η υπέρβαση των κλισέ. Διαφορετικά, δεκατριάχρονα θα εξακολουθούν να τα κάνουν λαμπόγυαλο και όλο και περισσότερο Ανθιμοι θα ζουν ανάμεσά μας.