[Ενστάσεις] Τα ΜΑΤ και η συγκίνηση

Ο όρος «δημοκρατία της συγκίνησης» ανήκει στον καθηγητή Ανδρέα Πανταζόπουλο, ο οποίος έτσι περιγράφει την υποχώρηση της πολιτικής και την κατάληψη του κενού από τα συναισθήματα, από τον αντιπολιτικό λόγο «μιας ελληνικής εθνικο-δημοκρατίας των ψυχών».

Στην πορεία, το κοινό αυτής της δημοκρατίας διευρύνθηκε. Το «έθνος» συνάντησε τον «λαό», ιδίως στις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων το 2011. Αγωνίστηκαν μαζί. Μάτωσαν μαζί. Πόνεσαν μαζί. Και κατάφεραν, στο όνομα της υπερβατικής πολιτικής μπαρούφας του «αντιμνημονιασμού», της μεταφυσικής δηλαδή παράκαμψης του πολιτικού και οικονομικού προβλήματος της χώρας, και της διαμαρτυρίας, να δώσουν τη διακυβέρνηση στον παράταιρο (αλλά τόσο ταιριαστό, τελικά) συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Πώς η συγκίνηση κέρδισε τη λογική; Με τα συνήθη. Με τη ρητορική της ρήξης και την αντεξουσιαστική δράση, απέναντι στις εθελόδουλες κυβερνήσεις που υπονόμευσαν την εθνική ανεξαρτησία και στους αυταρχικούς μηχανισμούς τους.

Πόση έμφαση, θυμάμαι, έχει δοθεί στους μηχανισμούς επιβολής της τάξης, στην Αστυνομία ή στα ΜΑΤ. Για πολύ καιρό η Αθήνα γινόταν πεδίο μάχης από «αντιεξουσιαστές» που έσπαγαν ό,τι βιτρίνα μπορούσαν και πέταγαν τις μολότοφ βροχή, αλλά ο αυταρχισμός ήταν πάντα του κράτους. Το ανάλγητο κράτος έφταιγε για τα πάντα – έδερνε συνταξιούχους ή εργαζόμενους, έριχνε δηλητηριώδη δακρυγόνα, έβαζε κάγκελα στη Βουλή, περιθωριοποιούσε (ή έπνιγε) τους μετανάστες.

Με αυτή τη ρητορική πορευτήκαμε για σχεδόν πέντε χρόνια. Και επειδή για την κυβέρνηση η ρητορική παίζει δεσπόζοντα ρόλο, φροντίζει όχι να λύσει τα προβλήματα αλλά να τα εξαφανίσει από το προσκήνιό της. Ετσι έκανε με το προσφυγικό πρόβλημα, που η ίδια διόγκωσε ανεύθυνα, έτσι κάνει και τώρα – που φροντίζει να απομακρύνει κάμερες και δημοσιογράφους για να μεταφέρει βίαια τους πρόσφυγες που έχουν καταλάβει τη σιδηροδρομική γραμμή στην Ειδομένη στην Αθήνα – στη μεγάλη καταβόθρα των προβλημάτων, όπου οι άνθρωποι λιάζονται, εξαφανίζονται ή, απλώς, πετιούνται σαν σκουπίδια κάτω από το χαλί της δημοσιότητας.