[Αγιογραφίες] Σκυλιά

Η τακτική είναι δοκιμασμένη. Ο Πρωθυπουργός λέει στους βουλευτές του για να τους συσπειρώσει ότι η συμπολίτευση απειλείται από πολιτικά και εξωσθεσμικά «κέντρα». Το λέει ενώ ξέρει ότι η συμπολίτευση απειλείται μόνο από τους ίδιους τους βουλευτές της. 
Συνέβη και στην πρώτη διακυβέρνηση Τσίπρα. Τότε πάλι τα «κέντρα» – ξένα και εγχώρια – υποτίθεται ότι απεργάζονταν σενάρια αριστερής παρένθεσης, αλλά τελικώς την κυβέρνηση δεν την έριξαν ούτε η αντιπολίτευση ούτε οι συντηρητικοί κύκλοι της Ευρώπης ούτε η διαπλοκή. Την έριξαν ο Λαφαζάνης, η Ζωή, η Ραχήλ και οι άλλοι.

Η τάση του Πρωθυπουργού να ακούει ουρλιαχτά και βρυχηθμούς είναι ευθέως ανάλογη με την ανάγκη του να δώσει στους βουλευτές του έναν λόγο για να κρατήσουν τις γραμμές τους, τώρα που δεν έχει απομείνει να τους συνέχει τίποτε άλλο – ούτε κατ’ επίφαση «προγραμματικό» – εκτός από τον κίνδυνο απώλειας της εξουσίας.

Το πρόβλημα είναι ότι μόνο η ρητορική επίκληση των δαιμόνων δεν αρκεί. Χρειάζεται και αίμα. Χρειάζεται δηλαδή να στηθεί ένα θέατρο εχθροπραξιών όπου η κυβέρνηση θα εμφανίζεται μαχόμενη, να κλωτσάει τα σκυλιά που της γαβγίζουν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τσίπρας έδειξε πού θα στηθεί αυτό το θέατρο. Ούτε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε την ανάγκη να διαβεβαιώσει ότι δεν παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη. 
Πρόκειται για μια διαβεβαίωση που αυτοαναιρείται από το γεγονός ότι ο ίδιος προσδιορίζει ποιες συγκεκριμένα είναι οι δράσεις της Δικαιοσύνης στις οποίες «δεν παρεμβαίνει», επειδή τους αποδίδει πολιτική σημασία.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει δώσει δείγματα για τον τρόπο που κινείται στην περιοχή στην οποία διασταυρώνεται η πολιτική με τη Θέμιδα. Είναι η περιοχή στην οποία κινήθηκε λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τις εκλογές κλιμάκιο τεσσάρων εισαγγελέων προκειμένου να ανακρίνει τον Φαλτσιανί στο Παρίσι – συνοδεία συνεργείου της δημόσιας τηλεόρασης, στην οποία ο υποκλοπέας της λίστας Λαγκάρντ βρήκε την ευκαιρία να κάνει δηλώσεις υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι η ίδια περιοχή στην οποία πάτησε με σπάνια αυτοπεποίθηση η κυβερνητική εκπρόσωπος απαγγέλλοντας την ενοχή της Κατερίνας Σαββαΐδου, ύστερα από το Υπουργικό Συμβούλιο που αποφάσισε την αποπομπή της γενικής γραμματέως Δημοσίων Εσόδων.

Είναι η περιοχή διά της οποίας ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης έφτασε στις αρχές Νοεμβρίου στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου για να πραγματοποιήσει μια εξίσου σπάνια «αιφνιδιαστική επίσκεψη», μετά την οποία προέβη σε ακόμη σπανιότερες δηλώσεις για «σκιές» στη Δικαιοσύνη που πρέπει να φωτιστούν. Ακολούθησε μια τοποθέτηση στη Βουλή με σαφείς αιχμές κατά δικαστών.

Αυτό το συνοπτικό χρονικό για το πώς εφαρμόζεται το πρωθυπουργικό δόγμα της «μη παρέμβασης» δεν είναι βέβαια εξαντλητικό. Είναι ωστόσο ενδεικτικό για τη θεσμική κουλτούρα με την οποία ορίζει ήδη το γήπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Το είχε πει ο Λένιν στον Γκόρκι. Η επανάσταση δεν χρειάζεται ιστορικούς. Για τους δικαστές δεν είπε, βέβαια, κουβέντα.