[Εμπιστευτικά] Χιονάτη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Παλαιότερα μόλις φτιαχνόταν στην Ελλάδα μια κυβέρνηση άρχιζε η κουβέντα για τον ανασχηματισμό της.
Τώρα μόλις φτιάχνεται μια κυβέρνηση ξεκινάει η συζήτηση για την κυβέρνηση που θα την διαδεχθεί.
Δεν πρόλαβαν να περάσουν δύο μήνες από τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου και όλοι κουβεντιάζουν ποια είναι η κυβερνητική πλειοψηφία που θα αντικαταστήσει εκείνη που συγκροτήθηκε το βράδυ των εκλογών.
Ακόμη και η ίδια η κυβέρνηση μιλάει για ενδεχόμενη διεύρυνσή της.
Φυσικά, όλοι γνωρίζαμε ότι το σχήμα που προέκυψε μετά τις τελευταίες εκλογές είναι βραχύβιο και ασταθές. Πολλοί του έδιναν μια διάρκεια ζωής 9-12 μηνών, τελικά τα πράγματα έτρεξαν γρηγορότερα.
Το ερώτημα είναι «γιατί». Διάβασα χθες ότι όλα τα υποκινούν κάποια «ξένα και εγχώρια κέντρα» επειδή θέλουν οικουμενική κυβέρνηση. Ενα παραμύθι πιο πολυφορεμένο κι από τη Χιονάτη.
Τρεις σκασίλες έχουν τα ξένα και τα εγχώρια κέντρα, η μία είναι ποιος μετέχει και ποιος δεν μετέχει στην κυβέρνηση, κι αν η κυβέρνηση είναι οικουμενική, εθνικής ενότητας, κοινωνικής σωτηρίας ή ρυθμικής γυμναστικής.
Το μόνο που τα νοιάζει τα «κέντρα» (όπως και όλους μας, για να είμαι ειλικρινής) είναι αν η χώρα έχει μια κυβέρνηση που κάνει τη δουλειά της. Είτε την αποτελούν αριστερά παλικάρια, είτε δεξιοί ψάλτες, είτε ερυθρόδερμοι κολυμβητές.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα πάσης φύσεως σενάρια προκύπτουν όχι όταν η κυβέρνηση δεν αρέσει σε κάποιους (πάντα μια κυβέρνηση δεν αρέσει σε κάποιους!) αλλά όταν η κυβέρνηση δυσκολεύεται να κυβερνήσει, να αναλάβει διαχειριστικές αποφάσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες.
Προφανές, θα μου πείτε. Ναι, αλλά όλη η σκέψη του Διαφωτισμού στηρίχτηκε στο αξίωμα ότι η προφανής εξήγηση είναι η ορθή, εκτός κι αν αποδειχθεί υπεράνω πάσης αμφισβήτησης το αντίθετο.
Μια κυβέρνηση λοιπόν δεν έχει πρόβλημα επειδή κάποιοι την πολεμούν – αν την πολεμούν. Μια κυβέρνηση έχει πρόβλημα όταν δεν μπορεί να κυβερνήσει.
Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε τώρα.
Αν η κυβέρνηση έδειχνε ικανή να περάσει άνετα τα προαπαιτούμενα, τα αγροτικά και το Ασφαλιστικό καμία συναίνεση δεν θα ενδιέφερε, κανένα Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών δεν θα είχε συγκληθεί, καμία κουβέντα για αλλαγή κυβερνητικής πλειοψηφίας δεν θα γινόταν και κανένα «εξωθεσμικό κέντρο» δεν θα προωθούσε σενάρια οικουμενικής διά του Β. Λεβέντη(!).
Με άλλα λόγια, η μόνη ουσιαστική απάντηση που μπορεί να δώσει η κυβέρνηση σε όσους συντηρούν σενάρια αλλαγής της είναι να κάνει τη δουλειά για την οποία εξελέγη και να κυβερνήσει.
Αναλαμβάνοντας το ρίσκο και το κόστος της διακυβέρνησης.
Κι αν πέσει, βλέπουμε.
Google news
