[Επιφυλλίδα] Με τον Χριστό ή με τη Μέι Γουέστ;

Οταν ο Χριστός είπε τη φράση «Αγαπάτε αλλήλους», δεν φανταζόταν βέβαια τη διάδοση που θα γνώριζε, αλλά και αν το υποψιαζόταν θα ήταν αδύνατον να υπολογίσει το μέγεθος της καπηλείας και της διάψευσης που θα της επιφυλάσσονταν. Για να την ξεστομίσει όμως σημαίνει ότι αναγνώριζε το μέγεθος της ανάγκης που θα έπρεπε να την είχε επιβάλει πολλούς αιώνες προτού την πει – γεγονός που ενεφάνιζε κάτι παραπάνω από σίγουρη τη μελλοντική της κατίσχυση. Οπως όλοι γνωρίζουμε, τα πράγματα εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά, αν και πολλοί ισχυρίζονται πως για να μην έχει καταστραφεί ο κόσμος, το «Αγαπάτε αλλήλους» συνεχίζει μυστικά να κάνει τη δουλειά του, έστω και αν η εντύπωση που κυριαρχεί σε όλους μας είναι σαν να προέτρεψε και να είπε ο Χριστός αντί για το «Αγαπάτε αλλήλους» το «Μισείτε αλλήλους».

Αυτό όμως που ακόμα λιγότερο θα μπορούσε να διανοηθεί ο Χριστός, έστω και αν αμφέβαλλε για την απλή διατήρηση του «Αγαπάτε αλλήλους», με τα τόσα σκοτάδια που συνειδητοποιούσε γύρω του, είναι πως θα ερχόταν κάποια στιγμή που ουρανομήκεις ανοησίες θα γνώριζαν ως φραστικά πυροτεχνήματα τεράστια διάδοση και αποδοχή. Οπως αίφνης έγινε με τη φράση μιας ηθοποιού, της Μέι Γουέστ, την ειπωμένη πριν από πολλές δεκαετίες, που για ανεξήγητους λόγους έχει έρθει ξανά στην επιφάνεια τα τελευταία χρόνια και την ακούς να επαναλαμβάνεται δεξιά και αριστερά καθώς δημοσιεύεται συχνά σε έντυπα, ενδεχομένως και σε ιστοσελίδες και σε facebook: «Οταν είμαι καλή, είμαι πολύ καλή, αλλά όταν είμαι κακιά είμαι πολύ καλύτερη».

Βεβαίως δεν θα διανοούνταν κανείς να ζητήσει από μια ηθοποιό του είδους της Μέι Γουέστ να έχει τόσο μυαλό ώστε να μπορεί να αναλογιστεί της ηθικές ευθύνες που αναλάμβανε λέγοντας μια κουβέντα που αναπαραγόμενη θα δημιουργούσε εξόχως δυσάρεστα προηγούμενα στις σχέσεις των ανθρώπων. Κάτι περισσότερο από βέβαιο, αν σκεφθείς πως η δημοσιότητα κάνει οτιδήποτε κούφιο και αμετροεπές να εκτινάσσεται στα ύψη. Και αν η Μέι Γουέστ – η οποιαδήποτε Μέι Γουέστ – απολάμβανε ένα είδος ασυλίας για τις παραδοξολογίες της, που ηχούν στα αφτιά των αδαών ως αποφθέγματα, δεν μπορεί να μην καταθλίβεται κανείς με τις μυριάδες των ανθρώπων που, προκειμένου να δώσουν μια υπόσταση στην άχαρη καθημερινότητά τους, νομιμοποιούν κουβέντες που, αν και αέρας κοπανιστός, ροκανίζουν τα θεμέλια της κοινωνικής συμβίωσης.

Το όλο θέμα μπορεί να μοιάζει ανεπίκαιρο, είναι όμως δραματικά σημερινό, αν αναλογιστεί κανείς αυτό που συμβαίνει με τη διάχυση που μπορεί να γνωρίσει, μέσω του Διαδικτύου, η «ρήση» του κάθε πικραμένου, κομπλεξικού ή αστοιχείωτου. Κάτι που εικονογραφεί το πραγματικό πρόβλημα του πολιτισμού μας: την προσωρινή κατίσχυση της οποιασδήποτε «παπαριάς», με τις αντίστοιχες συνέπειες, όταν ένα αξιακό σύστημα που ουδέποτε επικράτησε (όπως το «Αγαπάτε αλλήλους») κινδυνεύει να καταλήξει είδος προς εξαφάνιση.