[Πίσω από τη βιτρίνα] Επιστροφή στο καλοκαίρι

Σε μια από τις συναντήσεις κυβερνητικών παραγόντων με τους δανειστές, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ γύρισε στην ελληνική πλευρά που γκρίνιαζε για το κόστος της μεταρρύθμισης του Ασφαλιστικού και είπε τα εξής: «Αν νομίζετε ότι οι περικοπές είναι απαραίτητες μόνο για να καταβάλλονται κανονικά οι συντάξεις στο μέλλον, είστε γελασμένοι. Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού σας συστήματος συνδέεται άρρηκτα με την ικανότητα της χώρας σας να δανειοδοτηθεί από τις αγορές. Κανείς άλλωστε δεν πρόκειται να δανείσει τη χώρα σας όταν θα ξέρει ότι σε 20 περίπου χρόνια από τώρα, όταν θα λήγει το ομόλογό του, η χώρα σας θα καταβάλλει περίπου το 30% του ΑΕΠ της για τη συντήρηση του ασφαλιστικού της συστήματος. Γιατί τότε η χώρα δεν θα έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της».

Στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται ότι το Ασφαλιστικό δεν είναι απλά μια ακόμη μεταρρύθμιση, ούτε ένας κωδικός που πετσοκόβεται για να βγουν τα νούμερα στον προϋπολογισμό. Εκτός από το Ασφαλιστικό, που φαίνεται να τσουρουφλίζει την κυβερνητική πλειοψηφία, υπάρχει ένας ακόμη γύρος προαπαιτουμένων που είναι αναγκασμένη να ψηφίσει η Βουλή μέχρι την πρώτη αξιολόγηση. Ο Τσίπρας βλέπει  τις δυσκολίες και μοιάζει να θέλει να ξορκίσει το φάντασμα του παλιού του εαυτού, φορώντας στους άλλους πολιτικούς αρχηγούς τα καπελάκια της αδιαλλαξίας.

Κι αυτό γιατί ξέρει ότι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης προσέρχονται στο Προεδρικό Μέγαρο με δυσπιστία απέναντι στις προθέσεις του. Του χρεώνουν – όχι άδικα – ότι πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το κεκτημένο της συνεννόησης του καλοκαιριού προχωρώντας σε εκλογές και θέλουν να απομακρυνθούν γρήγορα από την παγίδα των μέτρων. Επίσης κατηγορούν για υποκρισία τον άνθρωπο που δυναμίτισε περισσότερο από οποιονδήποτε κάθε προσπάθεια συνεννόησης την τελευταία πενταετία. Στη Νέα Δημοκρατία του αποδίδουν και πολιτικό αμοραλισμό, αφού θεωρούν ότι εκμεταλλεύεται το κακό momentum στην αξιωματική αντιπολίτευση για να φέρει τα πολιτικά πράγματα στα μέτρα του.

Είναι η αναζήτηση της συναίνεσης ένας ακόμη τακτικισμός του Αλέξη Τσίπρα; Θα μπορούσε. Ισως να θέλει να συσπειρώσει τους δικούς του εναπομείναντες 153 βουλευτές με όπλο την απώλεια της δεδηλωμένης. Ισως πάλι να θέλει να αξιοποιήσει έγκαιρα την άρνηση των άλλων στις συνομιλίες του με τους δανειστές για να εισπράξει βοήθεια και πίεση από τους έξω. Και κάπως έτσι, με τακτικισμούς από τη μια πλευρά και φοβικότητα από την άλλη, η χώρα καλείται να λύσει ένα ζήτημα που ξεκλειδώνει τα επόμενά της βήματα στη συμφωνία με τους δανειστές. Προσχηματική ή όχι, η έννοια της συναίνεσης αντιμετωπίζεται κυρίως ως τρολιά, ως ένας προθάλαμος μιας κυβέρνησης ευρύτερου συνασπισμού ή ως κίνηση παράκαμψης των κυβερνητικών αδιεξόδων. Η πολιτική ζωή πάντως εισέρχεται για ακόμη μια φορά σε μια φάση εγκλωβισμού σε σκληρά διλήμματα. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα η χώρα μοιάζει να επιστρέφει πίσω στο καλοκαίρι.