O Νετσάγεφ στο Σύνταγμα

Και μέσα σε όλα τα άλλα είχαμε αυτές τις μέρες και την επιστροφή της τρομοκρατίας. Η βόμβα στο κτίριο του ΣΕΒ στο Σύνταγμα προχθές τα ξημερώματα επανεκκίνησε έναν νέο κύκλο για το αντάρτικο πόλης. Είναι θέμα χρόνου η ανάληψη της ευθύνης. Η πρώτη βόμβα επί ημερών Τσίπρα έχει τους δικούς της συμβολισμούς. Πρώτον, σπάει τον κύκλο μιας ιδιότυπης συναίνεσης στον ΣΥΡΙΖΑ από τον κόσμο του ένοπλου, μικρότερης σε διάρκεια από τη συναίνεση που έδειξαν οι τρομοκρατικές οργανώσεις την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ. Τώρα και για αυτό τον χώρο φαίνεται πως και η σημερινή κυβέρνηση είναι μια από τα ίδια – σύμφωνα με τα δεδομένα της τρομοκρατικής φρασεολογίας. Την ίδια ώρα που μέρος της πτέρυγας του κινήματος προσέφερε τη στήριξή του στην «πρώτη φορά Αριστερά» προτάσσοντας μια λογική απόσπασης διεκδικήσεων για τον χώρο του, ένα μέρος πιο μηδενιστικό εξαρχής ήταν εχθρικό με τον Τσίπρα. Τώρα, φαίνεται πως αυτό επιβεβαιώθηκε. Δεύτερον, η βόμβα σκάει μερικές μέρες μετά το κείμενο-μανιφέστο του κρατούμενου Ρωμανού, που προμήνυε μολυβένιες μέρες. Με ορίζοντα τα επόμενα προαπαιτούμενα στη Βουλή και την 6η Δεκεμβρίου – που είναι πια η επέτειος του αντιεξουσιαστικού και μέρους του νεολαιίστικου κινήματος – αυτό πιθανώς θα κλιμακωθεί. Αν οι δυτικές μητροπόλεις βιώσουν μια ιδιότυπη στρατιωτικοποίηση με όχημα τον τρόμο του τζιχαντισμού, η χώρα μας με έναν ιδιότυπο αναχρονισμό θα δοκιμαστεί από μηδενιστικό τερορισμό. Η βόμβα βέβαια επιβεβαιώνει και κάτι ακόμη: πλήρη απουσία εργατικού κινήματος με σοβαρές δομές. Την απόλυτη αμηχανία της μη κυβερνώσας Αριστεράς που δεν δείχνει να μπορεί να βρει τον βηματισμό της τελματωμένη στο ακίνητο τοπίο του ΣΥΡΙΖΑ.

  

Μα θα πει κάποιος, ακόμη και το ’80 είχαμε τρομοκρατία, παρά το γεγονός πως είχαμε ταυτόχρονα και μαζικό κίνημα. Με μια τεράστια διαφορά όμως: σήμερα μέρος της ατζέντας ελπίδας της Αριστεράς εκταμιεύτηκε. Αυτοί που το ’80 αρθρογραφούσαν στον «Σχολιαστή», στην «Αυγή» ή στον «Πολίτη» σήμερα βρίσκονται σε υπουργεία. Και κάτι ακόμη σοβαρότερο: η ηγεμονία του ΤΙΝΑ («Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική») διαχύθηκε και εσωτερίκευσε μια ήττα και στην ευρύτερη Αριστερά. Κάποιοι φαίνεται πως αυτό δεν το δέχθηκαν αλλά με στρεβλό και επικίνδυνο τρόπο. Ετσι κι αλλιώς, η πείρα των Πυρήνων της Φωτιάς δείχνει ότι μέρος της άγριας νεολαίας πέρασε στο ένοπλο μετά το 2008. Σήμερα η μετέωρη χώρα βρίσκει έναν ακόμη λόγο να μελαγχολεί και να ανησυχεί. Η νίκη της μη πολιτικής με την παράλληλη απαξίωσή της μοιάζει ακόμη μία μεταβλητή.