[Στίγμα] Μια προαναγγελθείσα αποχώρηση

Ε ναι λοιπόν, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί «ρεαλιστές» και ως εκ τούτου χωρίς συναισθήματα. Υπάρχουν και πολιτικοί που διαθέτουν μια συνείδηση να τους τραβάει από το μανίκι, να τους «ισιώνει» για να βρίσκουν τον σωστό δρόμο, και όταν είναι αναγκαίο, να τους οδηγεί σε αποφάσεις ζωής.

Υπό την έννοια αυτή, εννοείται ότι βγάζω το καπέλο στον Γαβριήλ, Gabriel για τους φίλους του, Σακελλαρίδη, ο οποίος αποφάσισε χθες να τα βροντήξει, μην αντέχοντας να ψηφίσει ένα ακόμη νομοσχέδιο με προαπαιτούμενα.

Του μίλησα χθες βράδυ. Ηθελα να ανιχνεύσω τη σταγόνα που έκανε το ποτήρι (του) να ξεχειλίσει. Τον βρήκα απολύτως ήρεμο, και μην πω, και ανακουφισμένο από την απόφαση να τα παρατήσει, απόφαση την οποία «κλωθογύριζε» επί ημέρες πριν την ανακοινώσει – ο ίδιος, όχι άλλος – στον Πρόεδρο Αλέξη.

Παρακάλεσε να σεβαστώ την απόφασή του και να μην τον πιέσω για τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν. Το σεβάστηκα. Κλείσαμε με την υπόσχεση «να πιούμε έναν καφέ από βδομάδα». Αναγκαστικά στράφηκα στις πηγές μου. Και πρώτα στον άνθρωπό μου στο Μέγαρο Μαξίμου, τον οποίο αναζήτησα στο τηλέφωνο μέσω viber – για τον «φόβο των Ιουδαίων» (ωτακουστών…).

Μετά μίλησα με έναν από τους λεγόμενους 53+, την ομάδα στην οποία ανήκει ο Gabriel. Συνομίλησα και με έναν υπουργό, από αυτούς που δεν μπορείς να θεωρήσεις και «ταλιμπάν» του συριζαϊσμού (τι όρος!), και ιδού το αποτέλεσμα:

– Ο άνθρωπός μας είχε αποφασίσει να τα παρατήσει μετά την υπογραφή του Μνημονίου, το οποίο θεωρούσε ότι θα γίνει «η ταφόπλακα του Τσίπρα». Αυτός ήταν και ο λόγος που πλακώθηκε με τον Πρόεδρο Αλέξη και εκείνος τον αντικατέστησε από τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν έφυγε δηλαδή διότι διαφώνησε με το άρθρο για τα κόκκινα δάνεια ή τον φόρο στο κρασί.

– Στο πλαίσιο της διαδικασίας αποδρομής από τα πράγματα, δεν πήγε ούτε μία φορά στη Βουλή τον Ιούλιο και τον Αύγουστο και δεν πήρε ούτε μία φορά τον λόγο, παρότι ο Πρόεδρος Αλέξης τον είχε ορίσει κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο. Οπως επίσης δεν βγήκε ούτε μία φορά στην τηλεόραση να υποστηρίξει την κυβέρνηση και τις πολιτικές της…

– Οταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου και καταρτίζονταν τα νομοσχέδια, ζήτησε από τον Πρόεδρο Αλέξη να μην τον συμπεριλάβει. Εκείνος επέμενε, έπεσαν και διάφοροι «σύντροφοι» πάνω του – κατάφεραν να τον μεταπείσουν. Χθες που τον ρωτούσαν διάφοροι «γιατί ήταν υποψήφιος αφού έβλεπε πού πήγαινε το πράγμα», απαντούσε, μου είπαν, ότι «πίστευε ότι υπήρχαν ανοιχτά ζητήματα στη διαπραγμάτευση, τα οποία μπορούσαν να βελτιώσουν την κατάσταση».

– Ο Προεδρος Αλέξης ήταν ιδιαίτερα στενοχωρημένος με την παραίτηση Σακελλαρίδη. Πίστευε ότι στην πορεία θα τον ξανάφερνε κοντά του. Και χθες αυτό έλεγε, σε διαφόρους. Τον παρακάλεσε. Του έβαλε πολιτικά και προσωπικά το θέμα. Αλλά ο Γαβριήλ ήταν ανένδοτος…

Εγώ απλώς να σημειώσω ότι ο Σακελλαρίδης ήταν μια ήπια και μετριοπαθής φωνή στο περιβάλλον του Πρωθυπουργού και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί είναι νέο παιδί, που αποχωρεί από την πολιτική, όπως ανακοίνωσε. Θέλω να ελπίζω ότι με κάποιον τρόπο θα παραμείνει…

Επαναλήψεις

Μίλησα και με Νίκο «Γέροντα η ευχή» Νικολόπουλο. Μόλις είχα αναγνώσει τη δήλωση του προέδρου Πάνου, με την οποία τον καλούσε να παραδώσει την έδρα.

– Θα την παραδώσετε; ρώτησα τον «Γέροντα».

– Οχι βέβαια…

– Μα ο πρόεδρος υποστηρίζει ότι πρέπει, διότι σας εξέλεξε το κόμμα του.

– Ο πρόεδρος, ρωτάω εγώ με τη σειρά μου, τι έκανε το 2012 όταν αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία; Το ίδιο θα κάνω κι εγώ.

– Αλλο εκείνος, άλλο εσείς. Εσάς σας εξέλεξε το κόμμα του… Εκεί εγώ, επίμονος.

– Το 2012, ο κύριος Καμμένος αρνήθηκε να παραδώσει την έδρα του. Δεν καταλαβαίνω γιατί εγώ πρέπει να κάνω κάτι διαφορετικό. Και κάτι ακόμη. Δεν με εξέλεξε το κόμμα του. Εγώ είμαι πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κινήματος Ελλάδος. Συνεργαστήκαμε στις εκλογές και εκλέχθηκα βουλευτής Αχαΐας. Θα του θυμίσω δε ότι η μοναδική πόλη όπου μπόρεσε να μιλήσει προεκλογικά, διότι αλλού δεν τολμούσε, ήταν η Πάτρα. Και ήμουν εγώ που γέμισα το ξενοδοχείο όπου μίλησε. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να το θυμάται…

Ρώτησα τον «Γέροντα» Νικολόπουλο αν, πλην Καμμένου που απαιτούσε να του παραδώσει την έδρα, του τηλεφώνησαν και από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Αμέ, διάφοροι υπουργοί, που μου έλεγαν να μην το κάνω και να ψηφίσω το νομοσχέδιο».

– Ποιοι, αν επιτρέπεται;

Εγώ «δικό μου» υπουργό δεν έχω – αντιθέτως. Βρε, λες να εννοούσε τον υπουργό Νίκο «συνομιλώ με τον Θεό» κ.λπ. Παππά;

Αλλού τ’ όνειρο κι αλλού το τραύμα

Την ώρα που εξελίσσονταν όλα αυτά, εγώ είχα μια θαυμάσια εμπειρία από το πώς απονέμεται η δικαιοσύνη εν Ελλάδι και τι τραβούν οι δικαστές (των παθών τους τον τάραχο, συγκεκριμένα) προκειμένου να την αποδώσουν. Δικαζόμουν στο Β’ Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατηγορούμενος για απλή δυσφήμηση του γνωστού Καπερνάρου.

Η δίκη είχε αριθμό 5 στο πινάκιο, αλλά το δικαστήριο ξεκίνησε να δικάζει υποθέσεις μετά τις 11 το πρωί, διότι οι γραμματείς κάνουν εδώ και πολύ καιρό καθημερινά δίωρη στάση εργασίας.

Εμείς, οι δικηγόροι, μια μάρτυρας κι εγώ, ήμασταν εκεί από τις 8.30, μήπως και κάτι συμβεί και το δικαστήριο ξεκινήσει κανονικά. Στις 9. Το ίδιο και όλοι οι υπόλοιποι. Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, χρώματος, κοινωνικής και οικονομικής τάξης, από μωρά στην αγκαλιά Τσιγγάνων μέχρι… αιωνόβιοι, και αστυνομικοί έκοβαν βόλτες, πίνοντας καφέδες, καπνίζοντας και μιλώντας στα κινητά. Περιμένοντας, μήπως…

Φευ, οι δίκες ξεκίνησαν ακριβώς στις 11. Στο Β’ Μονομελές η πρόεδρος είχε να απονείμει δικαιοσύνη σε… 45 υποθέσεις! Ξεκίνησε η γυναίκα, έκανε ό,τι μπορούσε με τη βοήθεια και του εισαγγελέα για να διευκολύνει ανήμπορους, δικηγόρους, ασθενείς κατηγορουμένους και υπερήλικους μάρτυρες, αλλά πόσο να δικάσει; Ετσι, από ένα σημείο και πέρα, και με βάση το γεγονός ότι πότε έλειπε ο ένας και πότε ο άλλος, άρχισε να προσδιορίζει νέες δικάσιμους για τα μέσα Δεκεμβρίου του 2016 και τις αρχές του 2017! Υποθέσεις του 2009 και του 2010!..

Η δική μου υπόθεση (του Απριλίου του 2013) ξεκίνησε να δικάζεται κατά τις 11.30 και έπειτα από μία ώρα το δικαστήριο διέκοψε για τις 3 το μεσημέρι, αφού είχαμε καταθέσει ο Καπερνάρος κι εγώ. Δικάστηκα τελικά μεταξύ 3 και 4 το απόγευμα. Από δυο κατάκοπους ανθρώπους και μια επίσης κατάκοπη γραμματέα, η οποία έκανε ό,τι μπορούσε για να προλάβει να σημειώσει κάτι από τις καταθέσεις και τις αγορεύσεις.

Κηρύχθηκα αθώος. Βγήκα έξω. Η ώρα είχε πάει 4 και. Ο πολύς ο κόσμος είχε αποχωρήσει. Οταν μπήκα στο αυτοκίνητο συνειδητοποίησα πόσα εκατομμύρια εργατοώρες χάνονται στα χαμένα. Γιατί οι υπουργοί Δικαιοσύνης (όλοι οι υπουργοί, όχι μόνο ετούτος ο Παρασκευόπουλος) κάνουν υψηλή πολιτική, αντί να ασχοληθούν πραγματικά με το κάτω από ποιες συνθήκες απονέμεται η δικαιοσύνη στην Ελλάδα.