Ο κοινός εχθρός είναι ένας

«Η σφαγή στο Παρίσι, την ευθύνη της οποίας ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος, συνιστά, όπως είπε και ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, “πράξη πολέμου”. Ως τέτοια απαιτεί απ’ όλα τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ να απαντήσουν συλλογικά με βάση το άρθρο 5 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Τι λέει αυτό; Οτι “μια ένοπλη επίθεση εναντίον κάποιου κράτους της Συμμαχίας συνιστά επίθεση εναντίον όλων”». Ο Ρότζερ Κόεν, ένας από τους πιο γνωστούς αρθρογράφους των «Νιου Γιορκ Τάιμς», δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής ως προς το είδος της απάντησης που πρέπει να δοθεί: πρέπει να είναι στρατιωτική. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει. Πώς θα αντιδράσει η Δύση;

Πολλά εξαρτώνται από τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε γίνει στόχος επικρίσεων στο παρελθόν για το γεγονός ότι «φρέναρε» την τελευταία στιγμή τη συμμαχική επέμβαση στη Συρία και για τη γενικότερη απροθυμία που δείχνει απέναντι στο ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής επιχείρησης. Οταν τον περασμένο Σεπτέμβριο η Ρωσία ανακοίνωσε ότι θα χτυπήσει στη Συρία, ο Ομπάμα κατηγορήθηκε ότι έχει παραχωρήσει όλο το γήπεδο στον Βλαντίμιρ Πούτιν. Για τον αμερικανό πρόεδρο, ωστόσο, τα περιθώρια έχουν πλέον στενέψει. Εξάλλου, οι επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους, όχι μόνο στο Παρίσι, αλλά και στη Βηρυτό, την Αγκυρα ή τη Χερσόνησο του Σινά εναντίον του ρωσικού αεροσκάφους, έχουν φέρει τους παλιούς εχθρούς πιο κοντά. Στη Βιέννη, όπου φιλοξενήθηκε χθες η Σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών των χωρών που εμπλέκονται στην κρίση, ενισχύθηκε το σενάριο της μετάβασης στη Συρία προς μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην οποία θα συμμετέχει και ο Μπασάρ αλ Ασαντ, ο σύρος δικτάτορας που οι ΗΠΑ ήθελαν να απομακρύνεται το ταχύτερο δυνατόν από τη θέση του.

Ο κοινός εχθρός, όμως, είναι τώρα ένας. Στη Σύνοδο Κορυφής του G20 η τρομοκρατία βρέθηκε πολύ ψηλά στην ατζέντα των συζητήσεων, ενώ η Αττάλεια είχε μετατραπεί σε φρούριο με φρουρούς περισσότερους από 13.500 αστυνομικούς. Την ίδια ώρα στη Βιέννη ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών  μιλούσε για έναν φασισμό που είναι νέος και μεσαιωνικός συγχρόνως και ο οποίος θέλει να προκαλέσει χάος. «Οι πράξεις τους ενισχύουν την αποφασιστικότητά μας να τους πολεμήσουμε όλοι μαζί» προσθέτει, ενώ στο ίδιο πνεύμα ο ομόλογός του Σεργκέι Λαβρόφ λέει ότι «δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία για μας εάν δεν κάνουμε περισσότερα για να νικήσουμε το Ισλαμικό Κράτος».

Οι δυο τους συμφώνησαν σε έναν οδικό χάρτη για την έξοδο της Συρίας από την κρίση: από την 1η Ιανουαρίου θα αρχίσουν οι απευθείας διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο καθεστώς της Δαμασκού και στην αντιπολίτευση, με σκοπό τον σχηματισμό μιας μεταβατικής κυβέρνησης εντός έξι μηνών και τη διεξαγωγή εκλογών εντός των επόμενων δεκαοκτώ. Αυτά σε πολιτικό επίπεδο. Γιατί σε στρατιωτικό οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εντείνει τη δραστηριότητά τους. Την παραμονή των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν αεροπορική επιχείρηση με στόχο τον Τζιχάντι Τζον, τον τζιχαντιστή που άνοιξε τον χορό της φρίκης με τον αποκεφαλισμό δύο αμερικανών δημοσιογράφων. Ο Τζιχάντι Τζον θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι σκοτώθηκε, ενώ την ίδια τύχη φαίνεται ότι είχε το Σάββατο και ο επικεφαλής του Ισλαμικού Κράτους στη Λιβύη Αμπού Ναμπίλ. Αρκούν, όμως, οι επιχειρήσεις από αέρος;

– Σχετικά ρεπορτάζ στην «Ομάδα» σελ. 18-19 και στο «Νσυν» σελ. 30-31.

Οι αναλυτές
Στη Σύνοδο Κορυφής του G20, η τουρκική προεδρία υποδέχθηκε τους ξένους ηγέτες σε μια αίθουσα στην οποία δέσποζε γραμμένη στα γαλλικά μια δήλωση του Ταγίπ Ερντογάν: «Καταδικάζω την τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία». Αναλυτές επισημαίνουν ωστόσο ότι χωρίς χερσαία επιχείρηση στη Συρία και στο Ιράκ η καταδίκη δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα.