[Στην ανάπαυλα] Ηττα, παίδες Ελλήνων
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Μεγάλη ήττα. Εκτός των άλλων μελών του σώματός μας, μπλέξαμε και τους ρόλους μας. Ποιος είναι τι; Ποιος είναι πού;
Θυμάμαι πέρσι τέτοιον καιρό, φθινοπωράκι, νεαρά ελληνίς ηθοποιός – καλή, πρέπει να παραδεχθώ – καθήμενη σε κοσμικότατον καφέ σε στοά μοδέρνα, κάπνιζε αρειμανίως το έμφιλτρο σιγαρέτο της και με τις φλόγες μιας ανεξακρίβωτης επαναστατικής διάθεσης στα μάτια αγόρευε τον πόνο της.
«Δεν είναι κατάσταση αυτή. Αυτό που ζούμε είναι χούντα καραμπινάτη».
Σε ερώτησή μου, πώς και γιατί αυτή η διαπίστωση, φυσώντας μου τον καπνό στα μούτρα, μου απάντησε αυθωρεί και παραχρήμα.
«Μα να. Θέλω, ας πούμε, να κατέβω σε διαδήλωση. Μπορώ; Μπορώ;».
«Οχι», της είπα, «σε τέτοιους κοθόρνους που είστε ανεβασμένη, δύσκολο το βλέπω».
«Δεν είναι οι κόθορνοι και τα συνώνυμά τους που μ’ εμποδίζουν – και με κοίταξε όλο σημασία στο “συνώνυμα” -, είναι που ζούμε σε καθεστώς αυταρχικό, με μια Αστυνομία που μπορεί, με κλομπ, χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και καπνογόνα, να σε πατήσει κάτω σαν σκουλήκι. Οταν λέω χούντα, εννοώ χούντα».
Πήγα να της εξηγήσω ότι όποιος δεν την έχει ζήσει αυτή τη ρημάδα τη χούντα, καλό είναι να μην την αναφέρει, αλλά πριν προλάβω ν’ ανοίξω το στόμα μου, μου πέταξε ένα «συστημικέ», «μνημονιακέ», δεν καλοθυμάμαι, και πήγε στο διπλανό μπιστρό να ξεχαρμανιάσει το πολιτικό της μένος.
Τη συνάντησα πάλι τις προάλλες, παραμονή της Μεγάλης Απεργίας, και θέλοντας κάπως να την πειράξω της λέω «τι θα γίνει, τώρα που δεν έχουμε πια χούντα, θα κατέβεις αύριο στον δρόμο να διαδηλώσεις;».
Την είδα «αμήχανη περί του πρακτέου».
«Δεν ξέρω», είπε σουφρώνοντας τα χείλη, «εγώ δεν είμαι εναντίον της κυβέρνησης, νομίζω μια χαρά την κάνει τη δουλειά της, αλλά διάβασα στην τηλεόραση ότι θα κατέβει κι η κυβέρνηση να διαμαρτυρηθεί».
«Εναντίον της;».
«Οχι, εναντίον των μέτρων που, ενώ δεν τα θέλει, τα εφαρμόζει με το ζόρι λόγω που την αναγκάζουνε οι Ευρωπαίοι».
«Μα τα μέτρα αυτοί τα υπογράψανε, τι διάλο, στραβωμάρα είχανε, και τώρα είδανε το φως το αληθινό και τους στενεύουν στον καβάλο;».
«Να, γι’ αυτό κατάλαβες είμαι κι εγώ διχασμένη, να πάω – να μην πάω; Και τι σκατά επαναστάτρια θα είμαι αν κατέβω να διαδηλώσω εναντίον της κυβέρνησης μαζί με την ίδια την κυβέρνηση. Δεν το καλοβλέπω. Το βρίσκω λίγο κουλό».
Αναψε κι άλλο τσιγάρο, στριφτό φέτος, για οικονομία δήθεν, και συνέχισε.
«Υστερα το φαντάζεσαι στο ίδιο πλάνο η αντιπολίτευση με τη συμπολίτευση; Δεν το χωράει ο νους μου, διχασμός προσωπικότητας μου φαίνεται. Σαν σχιζοφρένεια κάτι. Θα τρελαθώ, φοβάμαι. Τα ‘χω χάσει».
Της είπα να μην ανησυχεί και της πρότεινα μάλιστα να διαβάσει τους στίχους του Μποστ που έχει γράψει για τέτοιου είδους καταστάσεις.
«Διά ταύτα τα φαινόμενα υπάρχουν ορισμοί
Καλούνται δε εις Αίγυπτον Αντικατροπτισμοί.
Οι βεδουίνοι πάντοτε στας έρημους εκτάσεις
Απαραιτήτως καθ’ οδόν παρατηρούν οάσεις.
Οάσεις ονομάζωμεν λωρίδας επιμήκεις
Με κελαρίζοντα νερά και άφθονους φοινίκοις».
Και συνέχισα παραφράζοντας.
«Μην κάνεις έτσι, κόρη μου
και δεν τα έχεις χάσει,
πάρ’ τους και ρίχ’ τους στον γιαλό
πλησίον τη θαλάσση».
Google news
