[Διαστάσεις] Κυνήγι μαγισσών

Στα ίχνη του προκατόχου του, ο Νίκος Φίλης έχει βαλθεί να διαλύσει ό,τι έχει απομείνει από την παιδεία σ’ αυτό τον τόπο. Το φιάσκο του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, η κατάργηση των Συμβουλίων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, η αντίθεση στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η αναγνώριση κεντρικού ρόλου στην Εκκλησία για το μάθημα των Θρησκευτικών, μαζί με όλες τις απίθανες δηλώσεις που γίνονται καθημερινά, θα έπρεπε να έχουν ξεσηκώσει την αντιπολίτευση στη Βουλή και τους πολίτες στους δρόμους. Ομως όχι. Τις πιο σφοδρές αντιδράσεις, τους πιο ακραίους χαρακτηρισμούς, τους προκάλεσε η άποψη του υπουργού Παιδείας ότι υπήρξε εθνοκάθαρση και όχι γενοκτονία των Ποντίων. Σαράντα πέντε βουλευτές της ΝΔ ξύπνησαν από τον λήθαργο και ζήτησαν την αποπομπή του υπουργού, το ΠΑΣΟΚ μίλησε για ανιστόρητη δήλωση και πρόκληση, ενώ οι ποντιακοί σύλλογοι ζητούν την παραπομπή του «σύγχρονου Εφιάλτη» σε δίκη.

Η ελληνική Βουλή έχει αναγνωρίσει μέχρι σήμερα, ούτε λίγο ούτε πολύ, 53 γενοκτονίες. Το γεγονός αυτό δεν θα εμπόδιζε κανονικά τον κάθε έλληνα πολίτη, ακόμη κι αν είναι μέλος της ελληνικής κυβέρνησης, να εκφράζει τη δική του άποψη για μία ή περισσότερες από τις γενοκτονίες αυτές. Τι διάβολο, δημοκρατία έχουμε. Το θέμα είναι ανεξάντλητο, τα όρια μεταξύ της «γενοκτονίας» και της «εθνοκάθαρσης» δεν είναι πολύ σαφή, οι ιστορικοί είναι διχασμένοι. Τα πράγματα άλλαξαν, όμως, όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ πρόσθεσε τον Σεπτέμβριο του 2014 στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ένα άρθρο που ποινικοποιεί την άρνηση των αναγνωρισμένων γενοκτονιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε είχε διαφωνήσει. Εκατόν τριάντα εννέα ιστορικοί είχαν ζητήσει να αποσυρθεί αυτό το άρθρο, καθώς περιορίζει την ελευθερία του λόγου και την επιστημονική έρευνα. Αλλά η Νέα Δημοκρατία ήθελε να ικανοποιήσει τη σκληρή της πτέρυγα και τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Το άρθρο πέρασε. Κι έτσι φτάσαμε στον σημερινό τραγέλαφο.

Η Ελλάδα της κρίσης έχει πολλά και σοβαρά προβλήματα. Αύριο δεν ξέρει αν θα είναι στο ευρώ ή θα έχει θεσπίσει παράλληλο τραπεζικό σύστημα. Το τελευταίο που χρειάζεται είναι ένα κυνήγι μαγισσών για θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν αποκλειστικά τα διεθνή συνέδρια.