[Διαστάσεις] Μερικές χιλιάδες νεκρούς αργότερα

O Μούσι Ζεράι γεννήθηκε το 1975 στην Ερυθραία. Στα δεκαέξι του ζήτησε άσυλο στην Ιταλία, όπου σπούδασε Θεολογία και Φιλοσοφία. Κι ύστερα άρχισε να βοηθάει τους πρόσφυγες. Το 2010 χρίστηκε ιερέας. Και συνέχισε να βοηθάει τους πρόσφυγες. Την τελευταία φορά που επισκέφθηκε την πατρίδα του για να αποχαιρετήσει τη γιαγιά του, άφησε τον αριθμό του τηλεφώνου του σε μερικούς φίλους της οικογένειας. Αυτοί τον έδωσαν σε άλλους, κι εκείνοι σε άλλους. Ολοι οι Ερυθραίοι που θέλουν να γλιτώσουν από τη φτώχεια και την καταστολή τηλεφωνούν πλέον σ’ αυτόν. Οσοι ναυαγούν στο πέρασμα από τη Λιβύη προς την Ιταλία τηλεφωνούν σ’ αυτόν, κι εκείνος καταγράφει τις συντεταγμένες τους και ειδοποιεί τις Αρχές. Οταν εκατοντάδες πρόσφυγες πνίγηκαν τον Οκτώβριο του 2013 έξω από τη Λαμπεντούζα, τον δικό του αριθμό έγραψε μια γυναίκα στον τοίχο μιας καμπίνας. Υπολογίζεται ότι ο Ζεράι έχει σώσει πάνω από 5.000 ανθρώπους. Φέτος προτάθηκε για το Νομπέλ Ειρήνης.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε πέρυσι στο περιοδικό Νιου Γιόρκερ, ο Ζεράι πρότεινε να ανοίξει η Ευρώπη έναν ανθρωπιστικό διάδρομο – όπως γίνεται με τη διάσωση των αμάχων από πολεμικές ζώνες – ώστε να μην εξαρτώνται οι πρόσφυγες από τους δουλεμπόρους. Μερικές χιλιάδες νεκρούς αργότερα, σε μια άλλη συνέντευξη που έδωσε φέτος σε έναν ελβετικό ιστότοπο, είπε πως ούτε αυτό είναι αρκετό. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα δυνατά μέσα για να δώσουμε τέλος στις δικτατορίες στην Αφρική, τόνισε. Και, στο μεταξύ, να προστατεύουμε τους πρόσφυγες αντί να τους κλείνουμε την πόρτα. Να τους βοηθάμε να συναντούν τους συγγενείς τους αντί να τους παγιδεύουμε στην Ελλάδα ή την Ιταλία.

Ο Ζεράι ξέρει για τι πράγμα μιλάει. Οπως και όλοι εκείνοι που δουλεύουν σε αυτό το πεδίο αθόρυβα, ανώνυμα και με αυτοθυσία. Οι υπόλοιποι βγάζουμε λόγους. Και τους χειρότερους λόγους απ’ όλους, τους πιο ψεύτικους, τους πιο υποκριτικούς και τους πιο εθνικιστικούς, τους βγάζουν, φυσικά, οι πολιτικοί. Ο βουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κουμουτσάκος έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει την προσφυγική κρίση για να κάνει αντιπολίτευση, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι δέχθηκε να φιλοξενήσει 50.000 «λαθρομετανάστες» (αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε, και την υπερασπίστηκε κιόλας) χωρίς σαφή αντισταθμίσματα. Και ο Πρωθυπουργός της χώρας έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει την προσφυγική κρίση για να κάνει μαθήματα, λέγοντας ότι «η Ελλάδα διδάσκει ανθρωπιά, διδάσκει στους ευρωπαίους εταίρους ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης».

Για να είμαστε δίκαιοι, ο Αλέξης Τσίπρας είπε και σωστά πράγματα χθες. Δεν φταίει η Ελλάδα που πνίγονται κάθε μέρα παιδιά στο Αιγαίο. Τα δάκρυα της Ευρώπης είναι πράγματι κροκοδείλια. Επρεπε όμως να αποδώσει ο Πρωθυπουργός το σημερινό δράμα στις επεμβάσεις που έκανε η Δύση στη Μέση Ανατολή «με αποκλειστικό γνώμονα τα γεωπολιτικά της συμφέροντα»; Δεν γνωρίζει ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες προέρχονται από τη Συρία, τη χώρα δηλαδή όπου ο πρόεδρος Ομπάμα αποφάσισε την τελευταία στιγμή να ΜΗΝ επέμβει; Τον κνίτη – αυτόν που έγινε όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, τότε ακριβώς που, όπως μας είπε χθες, γεννήθηκε το ευρωπαϊκό όραμα γι’ αυτόν – δεν θα τον βγάλει από μέσα του ποτέ;