ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΡΑΣΤΩΝΗ

Αυτό το φθινόπωρο προβλέπεται να εξελιχθεί όπως η εβδομάδα που πέρασε: η Βουλή θα ψηφίζει μνημονιακούς νόμους και οι φορολογούμενοι – όσοι έχουν απομείνει με χρήματα – θα πληρώνουν τους μνημονιακούς φόρους.

Το Μνημόνιο δυναστεύει την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας – και για πολλούς είναι ένας «αυτόματος πιλότος» για τα επόμενα χρόνια: κάτι σαν το τέλος της πολιτικής – όπου δεν έχει καμία σημασία ποιοι κυβερνούν, αφού είναι προδιαγεγραμμένο το τι θα πράξουν.

Θα είναι η καταστροφή της κυβέρνησης αν προσχωρήσει σε αυτή τη λογική: το «όλοι ίδιοι είναι» ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε επί συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση – και θα είναι εκείνο που θα απαξιώσει και την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, αν αφεθεί να κυριαρχήσει και πάλι.
Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είχε για ένα διάστημα αρκετές επιτυχίες στα δημοσιονομικά – δηλαδή στη διαχείριση του Μνημονίου – αλλά δεν πρόλαβε να υλοποιήσει τις απώτερες προθέσεις της στον τομέα της οικονομικής πολιτικής.

Αντίστοιχα, η σημερινή κυβέρνηση δείχνει επίσης ιδιαίτερο ζήλο στην εφαρμογή των συμφωνιών με τους δανειστές – αλλά δεν έχει παρουσιάσει ένα συμβατό με το Μνημόνιο, σχέδιο για τη χώρα.

Δεν μπορεί να προχωρούν κάποιες αποκρατικοποιήσεις μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν στο Μνημόνιο. Η κυβέρνηση πρέπει να έχει το δικό της σχέδιο. Δεν μπορεί οι επενδύσεις να γίνονται μέρος του Μνημονίου για να έχουν ελπίδες πραγματοποίησης. Η κυβέρνηση πρέπει να έχει το δικό της όραμα για αυτές – αν θέλει να ξεφύγει η χώρα από την ύφεση.

Το ίδιο ισχύει για το άνοιγμα των αγορών, για την παιδεία και την υγεία, για την κοινωνική πρόνοια. Οσο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, θα ξέρουν οι άλλοι για εμάς!