[Ενστάσεις] Τσάμπα

Τα χρόνια των κακών Μνημονίων που προηγήθηκαν του τρίτου και καλύτερου, του αριστερού, ένα από τα κινήματα που άνθησαν και επιδοκιμάστηκαν από μεγάλο μέρος του κοινωνικού σώματος ήταν το κίνημα του τσάμπα στα μέσα μεταφοράς. Δεν έμοιαζε με το κίνημα κατά των διοδίων, δεν υπήρχαν «μεγαλοκαρχαρίες» και «διαπλεκόμενοι» για να δοθεί ταξική διάσταση, αλλά ήταν γενικώς κατά του κράτους, που ως γνωστόν είναι συλλήβδην εχθρός μας – ιδίως αν είμαστε προοδευτικοί, αριστεροί ή αναρχίζοντες και, επιπλέον, πιστεύουμε ότι τα λεφτά φυτρώνουν και, άρα, είναι εν αφθονία.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική, όσοι πληρώνουν είναι κορόιδα μικροαστοί ή λακέδες των Μνημονίων, ενώ οι ελεγκτές είναι κακοί άνθρωποι, τσιράκια του νεοφιλελευθερισμού, των μονοπωλίων και της παγκοσμιοποίησης.

Με αυτές τις θέσεις, στο όνομα της προοδευτικότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις ψυχές πολλών ψυχοπονιάρηδων. Εξίσου ψυχοπονιάρικα, όταν επιβλήθηκαν τα capital controls η προηγούμενη κυβέρνηση κατάργησε το κόμιστρο στα μέσα μεταφοράς, επιβαρύνοντάς τα με κάποια εκατομμύρια. Ε, και; Ποιος νοιάζεται;

Ενας νοιαζόταν. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης που είχε την ευθύνη των αστικών συγκοινωνιών, καταφέρνοντας μέσα στην κρίση να μας παρέχεται η δυνατότητα να έχουμε αξιόπιστο δίκτυο που μας πηγαίνει με ασφάλεια και αξιοπιστία στη δουλειά μας. Ο Δημητριάδης πιστεύει ότι, μακροπρόθεσμα, το τσάμπα βλάπτει τις συγκοινωνίες – που θα πληγούν σοβαρά. Και πρότεινε έναν νόμο που θα αποθάρρυνε τους τσαμπατζήδες: να ξαναγίνει το αδίκημα της μη κατοχής εισιτηρίου από πταίσμα, πλημμέλημα.

Τι το ‘θελε. Του την έπεσαν όλοι. Τι ανάλγητος νεοφιλελεύθερος είν’ αυτός, τι σαδιστής με τη φτώχεια.   

Ο υπουργός Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης, προφανώς, δεν ήθελε τέτοιον νεοφιλελέ στα πόδια του. Θα δάκρυσε και το πορτρέτο του Βελουχιώτη που έχει στο γραφείο του. Το αποτέλεσμα; Σε λίγο καιρό, στην καθημερινότητά μας, τις δημόσιες συγκοινωνίες θα εκφράζει με ακρίβεια ο στίχος του Χριστιανόπουλου: «Σε πήρα να μ’ επισκευάσεις, μα εσύ με ξεχαρβάλωσες».