[Γεωπολιτικά] Εξοδος από τον φαύλο κύκλο

Αυτονόητο: Τα συνθήματα δεν παράγουν πολιτική. Παράγουν αυταπάτες. Και ο αυτάδελφός τους βερμπαλισμός δεν αποφέρει λύσεις. Απλώς αναπαράγει σύγχυση.

Οπόταν και: Η διάγνωση των οικείων παθογενειών δεν είναι καθόλου δύσκολη. Δύσκολη μάλλον είναι η παραδοχή. Εφόσον δηλαδή αντί ανερμάτιστων ομφαλοσκοπήσεων λειτουργήσουν γενναιόφρονες αυτοσκοπήσεις. Και κυρίως εάν επανακάμψει βούληση επανόδου στην καθαυτό πολιτική. Ως πραγματισμό. Και παραγωγική διαδικασία. Κάτι που προϋποθέτει εγκατάλειψη της πεπατημένης! Το κόστος της οποίας προσδιορίζεται από τους σκαιούς χρεοκοπικούς δείκτες.

Αυτό δεν είναι φιλολογική αναφορά. Είναι η διαλεκτική του μοιραίου δράματος που ανελίσσεται με όρους χρεοκοπικών υποτροπών. Και ταυτόχρονα η προδιαγραφή της αναγκαίας τομής. Μέσα από διαδικασίες επαναφοράς στην ουσία όσων με τόσο επώδυνο τρόπο και σε τέτοια ένταση δοκιμάζονται. Κυρίως όμως των κινδύνων που συναρτώνται ως αναπόδραστα συνεπόμενα σε περίπτωση που δεν υπάρξει αναστροφή. Και ως προς τα σύνδρομα που μετεξελίσσονται σε κακοήθεις νεοπλασίες του πολιτικού γίγνεσθαι.

Γιατί: α) Με τρία (και πλέον) εκατομμύρια κάτω από τα όρια της φτώχειας, ως μέρος της έως και ανήκεστης ανθρωπιστικής καταστροφής, β) με άλλο ενάμισι περίπου εκατομμύριο να εφάπτεται αυτής της καταθλιπτικής γραμμής και που οσονούπω θα τη διασκελίσει, γ) με πολλές χιλιάδες «να έχουν ρίψει πέτρα πίσω τους» μεταναστεύοντας, δ) με δημογραφικούς δείκτες απομειούμενους κατά γεωμετρική περίπου πρόοδο και ε) με οιονεί ανοχύρωτες παραμέτρους εθνικής κυριαρχίας (και ορατούς κινδύνους αμφισβητήσεως εθνικών ορίων) δεν μπορεί να συνεχίζουμε με τις ίδιες νοοτροπίες, τους ίδιους ρυθμούς και την ίδια λογική. Καθώς έτσι θ’ ανατροφοδοτούμε τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχουμε τραγικά εγκλωβισθεί.

Αυτές οι επισημάνσεις συνιστούν πιστοποιημένη σύνοψη όσων ενεργοποιούν αποσυνθετικές δυναμικές. Επενεργώντας αναλόγως στο εθνικό γίγνεσθαι. Επιβαρύνοντας τις πιο ευπαθείς περιοχές του. Και ακυρώνοντας τελικά προοπτικές ανανήψεως κι επαναφοράς. Επαναφοράς όχι ασφαλώς στην «προτέρα κατάσταση». Γιατί σε τέτοια περίπτωση απλώς θα επαναληφθεί το ίδιο παιχνίδι. Και θα επανεισπραχθούν με απόλυτη βεβαιότητα τα ίδια και απευκταία παράγωγα.

Εάν ακριβώς αυτά όντως «ούτως έχουν», αυτά τα ίδια οριοθετούν και το δέον γενέσθαι. Που συναρτάται πάντοτε προς τα επίπεδα συναντιλήψεως (και αναλήψεως) απολύτως τεκμαρτών ευθυνών. Από τις οποίες και δεν μπορούμε ν’ αποδράσουμε χωρίς να έχουμε λιποτακτήσει. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει πρωταρχικά, εάν όχι τη σύμπραξη στην κακοδαιμονία, τουλάχιστον την παθητική (και μοιραία) αυτοεγκατάλειψη. Με συνήθη καταφυγή αφενός στη μετάθεση ευθυνών και αφετέρου στην προσπάθεια μιας αυτοαπαλλαγής και αυτοαθωώσεως. Αυτό αποβαίνει κυριολεκτικώς μοιραία τομή ως προς την ευθύνη που υπέχουν όλοι.

Πρωταρχικά όμως: α) Οι θεσμικοί διαχειριστές των δημοσίων πραγμάτων και β) ευρύτερα όσοι συγκροτούν το πολιτικό σύστημα. Και που ασφαλώς είναι αυτοί οι ίδιοι που επιβάλλεται αφενός ν’ ανακόψουν την κατολίσθηση και αφετέρου να μεθοδεύσουν πολιτικές αναστροφής αυτής της καταθλιπτικής κατιούσας. Πριν αποβεί εκ των πραγμάτων μη αναστρέψιμη.

Ενώ τελειώνει ο χρόνος, εντούτοις υπάρχει ακόμη κάποιο κατάλοιπο περιθωρίου για παλινόρθωση. Που όμως: Ούτε πειραματισμούς σηκώνει. Ούτε βερμπαλισμούς ανέχεται. Ούτε και παλινδρομήσεις συγχωρεί. Πρόκειται κατ’ ακρίβειαν για την τελευταία στροφή μιας επικίνδυνης στενωπού, στην οποία κι εξαντλούνται οι δυνατότητες. Με μόνη διέξοδο την υπέρβαση. Που αυτοπροσδιορίζεται ως δυναμική προσπέλαση πρώτα των εαυτών και μετά των προβλημάτων. Που κατάντησαν ν’ αυτοτροφοδοτούνται. Και ν’ ανατροφοδοτούν τις έωλες αδυναμίες και τα τραυματικά σύνδρομα. Σ’ ένα περιβάλλον ανακυκλούμενης φθοράς. Και σε μεγάλο βαθμό διαφθοράς.

Αυτά είναι που πρέπει να ξεπερασθούν. Με την άσκηση πραγματικής πολιτικής. Και κυρίως παραγωγικών αντιλήψεων.

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής