[Αμφίσημα] Βιτρίνα

Στις παρυφές του Σέντραλ Παρκ στη Νέα Υόρκη υπήρχε μέχρι το καλοκαίρι ένα από τα καλύτερα παιχνιδάδικα του κόσμου, το FAO Schwarz. Η βόλτα στο 6.000 τετραγωνικών μέτρων κατάστημα αποτελούσε για τους πιτσιρικάδες ένα από τα μεγάλα τους όνειρα. Στο FAO Schwarz η πραγματικότητα περνούσε σε άλλη διάσταση, παρασύροντας τους νεαρούς ονειροπόλους σε ένα φανταστικό μέλλον φτιαγμένο με υλικά που είχαν επιλέξει οι ίδιοι.

Το διάσημο παιχνιδάδικο δημιουργούσε μια διάθλαση από το απτό στο φανταστικό, απενοχοποιώντας και τα πιο τρελά όνειρα που είχαν οι επισκέπτες του.

FAO Schwartz δεν είχε ποτέ το ποδόσφαιρο. Ξέρει όμως να πουλά το ίδιο καλά όνειρα υπερπροβάλλοντας τη συναρπαστική ζωή μιας χούφτας υπηρετών του που βρήκαν τον τρόπο να ρίξουν πάνω τους επίπλαστη χρυσόσκονη. Χιλιάδες παιδιά κοιμούνται με μια μπάλα αγκαλιά και ονειρεύονται να γίνουν κάποτε Ρονάλντο, Μέσι ή Ρούνι. Κάποιοι τολμούν να περάσουν τη νοητή γραμμή και να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Και τότε έρχεται ο Δημήτρης Αναστασόπουλος και εκατοντάδες σαν αυτόν για να της δώσουν τη σωστή διάσταση. Στα 25 του κι ενώ φόρεσε για κάποια φεγγάρια τις φανέλες του Πανιωνίου και της ΑΕΚ αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο γιατί, όπως είπε, βαρέθηκε να ζητιανεύει. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό είναι η πλειονότητα των ποδοσφαιριστών: ζητιάνοι ονείρων τα οποία μετατρέπονται σε πηγή θλίψης.