[Κραυγές και ψίθυροι] Σουπερμάρκετ

Προχθές, Σάββατο, σε μεγάλο σουπερμάρκετ μεσοαστικής αθηναϊκής περιοχής. Στο ράφι με τις κονσέρβες τόνου παρατήρησα ότι η καθεμία ήταν «κλειδωμένη» σε ένα ιδιότυπο αλουμινένιο κλουβί. Οπως και κάποιες άλλες με ένα (υπο)προϊόν κρέατος. Κάτι ανάλογο με αυτό που έχω δει να βάζουν στα malt ουίσκι, τα οποία όμως κοστίζουν πάνω από 30 ευρώ η φιάλη. Ελυσα την απορία μου στο ταμείο. «Τα κλέβουν, γι’ αυτό τα βάζουμε» μου εξήγησε η υπάλληλος ενώ απασφάλιζε το κονσερβοποιημένο ψάρι λες και ήταν μπριγιάν.

Δεν ξαφνιάστηκα. Και αν δεν το έχω δει με τα μάτια μου, ξέρω ότι συμβαίνει τα τελευταία πέντε χρόνια. Αυτή η «περίφραξη» όμως γύρω από 150 γραμμάρια φτηνής τροφής έχει μια σκληρότητα που συνθλίβει ακόμη και τη μελό διάσταση σε αυτά τα μικρά καθημερινά δράματα που υποθέτω ότι συμβαίνουν κάθε μέρα στα σουπερμάρκετ. Μήπως δεν τα βλέπω κι εγώ με την άκρη του ματιού; Τα ψιλά που μετριούνται με αγωνία για να βγει το τελικό ποσό, τα προϊόντα που, αφού έχουν χτυπηθεί στην ταμειακή, ακυρώνονται γιατί τα κέρματα στο πορτοφολάκι δεν βγαίνουν, η σακούλα με το ένα ροδάκινο, κάποια καλοβαλμένη κυρία που παρατηρούσα να μπαινοβγάζει στο καλάθι μια μαρμελάδα την οποία τελικά δεν πήρε αντιστεκόμενη στην πολυτέλεια των τεσσάρων ευρώ, τα παιδιά που με την άγουρη σοφία τους δεν φωνάζουν, όπως παλιά, «θέλω κι αυτό!». Τα έχω – κακώς – συνηθίσει όλα αυτά. Ο σιδερόφραχτος τόνος όμως μου κάθησε σαν μολύβι στο στομάχι. Και χωρίς να τον έχω φάει.